Het gaat goed, het gaat enorm goed met haar
Directe aanleiding dat ik dit schrijf, is dat ik gisteren een vrouw met haar hond tegenkwam die ik al enige tijd niet gezien had en dat ze zich verbaasde hoe anders Kaya was 'goh, ze is een totaal andere hond; ze straalt van vrolijkheid en haar woeste duistere blik is weg uit haar ogen, wat een verandering!'.
Ze krijgt buiten wat meer vrijheid en mag snuffelen bij vreemde honden (natuurlijk afhankelijk van de situatie). Toevallig kwam ik het weekend in de buurt verschillende onbekende honden tegen en het gaat zo goed
Ik sta er natuurlijk wel met m'n neus bovenop, want uiteraard blijft ze een kattenkoppie die weinig pikt, maar ze is niet meer zo explosief; ze kan veel meer hebben voordat ze explodeert.
Ze snuffelt, ze kwispelt op de juiste manier en dan roep ik haar vrolijk mee en dartelt ze weer verder
Achteraf dus een hele juiste beslissing en nu wordt steeds duidelijker hoeveel invloed de schijnzwangerschappen en de hormoonwisselingen op haar karakter hadden.
Natuurlijk besef ik dat het anders had kunnen lopen, en dit is dan ook geen 'promo praatje' voor castreren hoor
