spelen met vreemde honden: karakter of ervaring ?

[Zoie]

toen ik spok kreeg moet hij ongeveer negen maanden zijn geweest. Hij speelde in die tijd nog erg veel. Dat is wel veel minder geworden, maar hij kan nog altijd gaan spelen met een vreemde hond.

Ik heb dat sien nooit zien doen. Van de week speelde ze even met een paar ex - roedelhondjes van Claudia, maar een vreemde hond is eng en moet liefst aftaaien, maar spelen, echt niet.

Wat zou dat zijn, vooral karakter of ervaring ? Is het denkbaar dat sien nog om zal slaan en een vreemde hond op het eerste gezicht leuk kan vinden, of zullen vreemde honden altijd wantrouwend benaderd blijven worden ?

Ben ook wel benieuwd naar ervaringen van anderen.

[sjaantje]

Ik heb mijn hond al van pup af aan (ze is nu 9 jaar) en ze heeft nog
nooit met een vreemde hond buiten gespeeld.
Als pup zijnde wel cursus gedaan en verder buiten veel in contact geweest met andere honden maar het boeit haar niet zo.
Als een vreemde hond toenadering zoekt negeert ze het of ze snauwt
ze af.

[Moos]

Ik denk dat karakter er ook wel mee te maken heeft. Moos heeft altijd heel veel met alle vreemde honden gespeeld; reu/teef/jong/oud het maakte niet uit. Als die andere hond ook wilde spelen dan speelde Moos ermee. Als pupje van 8 weken was hij al zo.
Dat is wat minder geworden toen hij ouder werd, maar het bleef wel een speelhond. Nu Saar er is speelt hij beduidend minder met andere honden, maar soms komen we toch een andere hond tegen waar het lekker mee klikt en dan gaan ze samen spelen. Kan een York zijn of een Setter, maakt Moos niet uit.

Saar speelt weinig met andere honden; als pup al. Ze had als pup twee vriendjes (naast Moos) en dat was het. Andere honden begroet(te) ze wel, maar spelen niet.
Nu zal dat deels komen doordat ze Moos natuurlijk heeft, maar ook voor een flink deel door haar karakter. Andere honden zijn snel bedreigend. En dan niet in de zin dat ze ze vreselijk eng vindt, maar wild, veeeeeel te wild. Ze heeft het een paar keer geprobeerd, is geschrokken van die wilde grote poten van andere honden, en heeft besloten om het maar te laten in het vervolg.
Ze speelt alleen met andere honden onder de 10 kilo zo ongeveer. En dan nog moet die andere hond haar heel rustig benaderen en niet met de poten gaan slaan. Dan wil Saar wel graag spelen; maar honden die aan al die 'voorwaarden' voldoen komen we zeer zelden tegen.

[Zoie]

Ze speelt alleen met andere honden onder de 10 kilo zo ongeveer. En dan nog moet die andere hond haar heel rustig benaderen en niet met de poten gaan slaan. Dan wil Saar wel graag spelen; maar honden die aan al die 'voorwaarden' voldoen komen we zeer zelden tegen.

ja, het lijkt, ik moet het even voorzichtig zeggen omdat de nasleep van de loopsheid nog meespeelt, bij sien toch anders te zijn, ze moet eigenlijk niks van vreemde honden hebben. Ze snauwt net zo makkelijk tegen een amstaf als een tekkel die haar benaderd, of ze moet bang zijn en dan loopt ze er liever omheen.

[Moos]

Ze speelt alleen met andere honden onder de 10 kilo zo ongeveer. En dan nog moet die andere hond haar heel rustig benaderen en niet met de poten gaan slaan. Dan wil Saar wel graag spelen; maar honden die aan al die 'voorwaarden' voldoen komen we zeer zelden tegen.

ja, het lijkt, ik moet het even voorzichtig zeggen omdat de nasleep van de loopsheid nog meespeelt, bij sien toch anders te zijn, ze moet eigenlijk niks van vreemde honden hebben. Ze snauwt net zo makkelijk tegen een amstaf als een tekkel die haar benaderd, of ze moet bang zijn en dan loopt ze er liever omheen.

Maar is dat dan angstsnauwen of niet? Als Sien ooit ergens in haar leventje zichzelf heeft aangeleerd dat ze succes heeft met snauwen als ze doodsbang is zal ze dat wle blijven herhalen denk ik.

Ik heb Saar natuurlijk vanaf 8 weken kunnen begeleiden en mijn voornaamste doel bij haar is altijd geweest om te voorkomen dat ze ging snauwen uit angst. Ze heeft dat 1 of 2 keer gedaan toen een andere hond veel te wild voor haar was, en sindsdien heb ik er met mijn neus bovenop gezeten om zelf in te grijpen voordat Saar gaat snauwen (en dat waren geen rot-op snauwtjes, echt staart tussen d'r poten en op hoop van zegen grauwen). Dat heeft gewerkt, afkloppen , want ze komt nu altijd bij mij staan als ze het te wild vindt gaan, of een hond eng vindt. En dan stuur ik dus weg, of scherm haar af.

Maar Sien heeft natuurlijk vanalles meegemaakt waar jij geen weet van hebt, en wellicht heeft ze zichelf aangeleerd om net te doen alsof ze stoer is en flink te grauwen en snauwen terwijl ze eigenlijk ook bang is?

[Zoie]

Ze speelt alleen met andere honden onder de 10 kilo zo ongeveer. En dan nog moet die andere hond haar heel rustig benaderen en niet met de poten gaan slaan. Dan wil Saar wel graag spelen; maar honden die aan al die 'voorwaarden' voldoen komen we zeer zelden tegen.

ja, het lijkt, ik moet het even voorzichtig zeggen omdat de nasleep van de loopsheid nog meespeelt, bij sien toch anders te zijn, ze moet eigenlijk niks van vreemde honden hebben. Ze snauwt net zo makkelijk tegen een amstaf als een tekkel die haar benaderd, of ze moet bang zijn en dan loopt ze er liever omheen.

Maar is dat dan angstsnauwen of niet? Als Sien ooit ergens in haar leventje zichzelf heeft aangeleerd dat ze succes heeft met snauwen als ze doodsbang is zal ze dat wle blijven herhalen denk ik.

Ik heb Saar natuurlijk vanaf 8 weken kunnen begeleiden en mijn voornaamste doel bij haar is altijd geweest om te voorkomen dat ze ging snauwen uit angst. Ze heeft dat 1 of 2 keer gedaan toen een andere hond veel te wild voor haar was, en sindsdien heb ik er met mijn neus bovenop gezeten om zelf in te grijpen voordat Saar gaat snauwen (en dat waren geen rot-op snauwtjes, echt staart tussen d'r poten en op hoop van zegen grauwen). Dat heeft gewerkt, afkloppen , want ze komt nu altijd bij mij staan als ze het te wild vindt gaan, of een hond eng vindt. En dan stuur ik dus weg, of scherm haar af.

Maar Sien heeft natuurlijk vanalles meegemaakt waar jij geen weet van hebt, en wellicht heeft ze zichelf aangeleerd om net te doen alsof ze stoer is en flink te grauwen en snauwen terwijl ze eigenlijk ook bang is?

ja, gezien haar vluchtneiging uit het begin, moet ik haast wel aannemen dat dit de andere kant van de medaille is: ze vindt vreemde honden in principe gewoon eng, of iig niet leuk, niet te vertrouwen of zoiets.

Ik roep haar consequent bij me, en dan zeg ik dat de betreffende hond heel lief is of zoiets waar ze meestal redelijk op reageert. Wil ze dan toch nog gaan snauwen, kap ik dat af, laat haar meelopen, en beloon dat dan.

Haar voor elke hond gaan afschermen is ondoenlijk en zou m.i. ook het verkeerde signaal zijn, want dan bevestig ik haar wel heel erg in haar angst. Wordt een hond echt vervelend of ondringerig, dan is het iets anders natuurlijk.

Weet niet of ik het goed doe hoor

[Annelies]

Noa is nog erg jong, dus het kan nog alle kanten op.
Tot nu toe speelt ze nog heel erg graag met andere honden en het maakt haar (nog) niet uit of ze nu groot of klein zijn.

Gisteren op het strand daagde ze o.a. een heeeeele grote St. Bernard uit om te spelen en de lobbes hobbelde vrolijk achter haar aan. Ze benadert vrijwel iedere hond behalve....als die hond al van een afstand aangeeft niet van haar avances gediend te zijn, dan loopt ze door

Voor het eerst kwamen we een Chihuahua tegen; Noa besnuffelde het hondje even, maar leek te beseffen dat dit diertje wel heeeeel breekbaar was en huppelde door.

Ik realiseer me dat het graag spelen met andere honden wellicht ooit minder zal worden of zelfs zal verdwijnen; dit zal ook te maken met ervaringen, maar zeker ook met karakter, leeftijd en persoonlijkheid van de hond.

[Caro.]

ik denk dat je in het algemeen zeker kan zeggen dat karakter daar een grote rol in speelt, maar in specifieke gevallen zoals nu sien speelt ervaring (of juist gebrek daaraan) zeker ook een rol.

Mee eens

Karakter speelt een hele grote rol bij honden die een 'normale' opvoeding hebben genoten. De ene speelt graag, de ander totaal niet.

Als voorbeeld: Kaya was enorm spelerig tot ze 7 maanden en loops werd... in één klap was de speelsigheid met andere honden praktisch totaal over en is nooit meer teruggekomen.
Toch heeft ze dus enorm veel leuke en goede ervaringen met andere honden gehad.
Bij haar is het dus een kwestie van karakter dat ze gewoon niet met andere honden speelt.

Bij een hond als Sien kan absoluut de slechte ervaringen een rol spelen.
Bij Moritz zie ik dit weer totaal niet terug, terwijl hij ook behoorlijk wat slechte ervaringen met andere honden in het asiel in Griekenland had opgedaan, maar hij is weer dol op spelen met andere honden.

[Zoie]

[
Bij een hond als Sien kan absoluut de slechte ervaringen een rol spelen.
Bij Moritz zie ik dit weer totaal niet terug, terwijl hij ook behoorlijk wat slechte ervaringen met andere honden in het asiel in Griekenland had opgedaan, maar hij is weer dol op spelen met andere honden.

ja, het is moeilijk te zeggen he. Als het meer in ervaring zit, dan vraag ik me af of het nog "goed " kan komen, en of ik daar veel aan kan doen. En dan bedoel ik niet alleen spelen, maar voor mijn part ook gewoon even snuffelen en doorlopen zonder gedoe. Als het gewoon haar karakter is, dan is inzetten op negeren ( lees: er niet opklappen ) het beste wat ik kan doen, denk ik.

[Hanneke2]

toen ik spok kreeg moet hij ongeveer negen maanden zijn geweest. Hij speelde in die tijd nog erg veel. Dat is wel veel minder geworden, maar hij kan nog altijd gaan spelen met een vreemde hond.

Ik heb dat sien nooit zien doen. Van de week speelde ze even met een paar ex - roedelhondjes van Claudia, maar een vreemde hond is eng en moet liefst aftaaien, maar spelen, echt niet.

Wat zou dat zijn, vooral karakter of ervaring ? Is het denkbaar dat sien nog om zal slaan en een vreemde hond op het eerste gezicht leuk kan vinden, of zullen vreemde honden altijd wantrouwend benaderd blijven worden ?

Ben ook wel benieuwd naar ervaringen van anderen.

Lilo vond *alle* vreemde honden eng in het begin, ze moesten allemaal dood en oprotten. Ze heeft wat staan gillen achter mijn benen.

Eerst is dat langzaam veranderd in 'Sommige hondjes zijn wel leuk' (vooral klein en wit, dat zijn nog steeds haar favoriete honden), toen werd het 'De meeste honden zijn leuk', en tegenwoordig heb ik alleen aan de lijn nog wel eens een probleem, maar daar valt mee te leven. Los kan ze met bijna alle honden, speelt er met heel veel, en negeert ze meestal gewoon als ze haar niet zo liggen. Zelfs met een lab die ze herhaaldelijk grommend in zijn kont heeft gebeten ging het vanochtend goed! Niet dat ze er mee gespeeld heeft, maar wel beleefd gesnuffeld zonder tanden te laten zien.

Dus er is zeker nog hoop voor Sien!

Wat precies de oorzaak bij Lilo was weet ik niet, ze heeft in het asiel in Spanje uiteindelijk ook wel gespeeld met andere honden en ze is in mijn ogen toch wel redelijk gesocialiseerd met honden. Ik heb een beetje de indruk dat het bij haar ook een sterk ontwikkeld 'roedelgevoel' was. Als eenmaal duidelijk was dat een hond 'erbij' hoorde liep ze er probleemloos naast, maar elke 'vreemde' hond was dan eerst weer gillen. Ze vond het in het begin ook heel raar als de honden en bazen waar we mee hadden gewandeld niet mee naar huis gingen. Het heeft dus even geduurd voor ze snapte dat roedelgrenzen hier buiten heel vaag zijn. Ik weet niet of dat ook op die manier voor Sien geldt.

[estelle]

hier spelen ze vrijwel nooit met vreemde honden. Ze hebben genoeg aan elkaar.
Woopy wil nog weleens met vreemde honden keihard racen maar over het algemeen zijn dat dan ook buitenlanders...die pikt hij er feilloos tussenuit (wij ook hihihi). En dat gaat ook altijd goed.

Hera wil nog weleens spelen met ongecastreerde grote reuen, verder niet.

[Natas.]

Ik denk dat het een combi van karakter en ervaringen kan zijn bij honden zoals Sien. Honden die we niet zelf onder onze hoede hebben gehad vanaf pup en die zeer waarschijnlijk nare ervaringen hebben meegemaakt.
Wat Inge schrijft ben ik het dus ook mee eens.

Raisa is hier ook zo'n voorbeeld van.
Ze was ruim 1 jaar toen ze in NL en bij mij kwam. Wat ze daarvoor in Spanje heeft meegemaakt weten we natuurlijk niet precies, maar wss niet veel goeds. Ze heeft daar over straat gezwerfd, een nestje gehad en is aangereden of iets dergelijks (2 niet behandelde breuken in nu scheef vergroeide achterpoot/voetje).

Rais is qua karakter geen 'ruige rausdouwer', en met haar karakter heeft ze alle ervaringen moeten incasseren. Ik denk daarom dat het karakter voor een groot deel bepaald hoe verschillende honden met dezelfde ervaringen om kunnen gaan en er evt. iets aan overhouden.
Bij Raisa uit zich dat wat dit onderwerp aangaat in honden 'eng' vinden en ze met gespannenheid benaderen. Ze snauwt niet maar is zeer op haar hoede, ondergaat een snuffel gelaten en borstelt bijna altijd over haar hele rug.

Tegelijkertijd heeft ze wel wat speelsheid in zich. Op haar manier dan, heel zachtjes en wat timide. Maar door haar onzekerheid voelt ze zich meestal niet 'vrij' genoeg om daadwerkelijk te spelen.
Met mij speelt ze weinig maar als ze speelt gaat dat op een heel zachte koddige voorzichtige puppiemanier. Ik heb haar tot nu toe met 1 hondje echt zien spelen, m'n ogen rolde bijna uit m'n hoofd. Op 2 of 3 forumwandelingen heb ik haar wat voorzichtige poginkjes zien doen maar van echt spelen kwam het niet.

Raisie heeft op diverse vlakken vorderingen gemaakt sinds ik haar heb, en dus ook een beetje met het speelgedrag. Maar ik denk dat er wat dit betreft bij haar niet veel meer 'te behalen' valt, het gedrag is te veel ingesleten, te angstig (geworden), en ze is te geremd.
Maar iedere hond is weer anders en je hebt Sien nog maar kort. Wie weet gaat ze honden minder eng vinden, minder snauwen, meer spelen etc. als ze wat meer zelfvertrouwen krijgt en goede ervaringen heeft opgedaan.
Maar of ze ooit honden echt helemaal zonder wantrouwen zal kunnen benaderen betwijfel ik.

[Caro.]

[
Bij een hond als Sien kan absoluut de slechte ervaringen een rol spelen.
Bij Moritz zie ik dit weer totaal niet terug, terwijl hij ook behoorlijk wat slechte ervaringen met andere honden in het asiel in Griekenland had opgedaan, maar hij is weer dol op spelen met andere honden.

ja, het is moeilijk te zeggen he. Als het meer in ervaring zit, dan vraag ik me af of het nog "goed " kan komen, en of ik daar veel aan kan doen. En dan bedoel ik niet alleen spelen, maar voor mijn part ook gewoon even snuffelen en doorlopen zonder gedoe. Als het gewoon haar karakter is, dan is inzetten op negeren ( lees: er niet opklappen ) het beste wat ik kan doen, denk ik.

Het is natuurlijk niet helemaal te vergelijken, maar Moritz heeft dus angst voor mensen. In situaties dat hij weg kan (buiten dus) kiest hij voor vluchten, maar in benauwde situaties is het niet uitgesloten dat hij zal bijten.

Ik heb dit vrij voorzichtig aangepakt, hem min of meer de vrijheid gegeven om zelf uit te dokteren of hij iemand vertrouwt of niet. Hem nooit gedwongen tot iets.
Bij mensen kan je natuurlijk wat sturen, de mensen dus erbij betrekken, bij honden wordt dat verhaal wat moeilijker.

Ik zou proberen een soort vast 'roedeltje' te creeëren met honden waarvan jij weet dat ze betrouwbaar zijn zodat Sien ze in de loop der tijd ook gaat vertrouwen en dan hopen dat ze dit gaat uitbouwen.

[Natas.]

Ik zou proberen een soort vast 'roedeltje' te creeëren met honden waarvan jij weet dat ze betrouwbaar zijn zodat Sien ze in de loop der tijd ook gaat vertrouwen en dan hopen dat ze dit gaat uitbouwen.

Gezien het feit dat Sien wel speelt met haar ex-roedelgenootjes van Claudia lijkt me dit een hele goede tip.

Raisa is bij een bekende hond ook minder onzeker. Wat mij trouwens opviel bij forumwandelingen is dat ze veel minder gespannen is dan als we ergens een hond tegenkomen. Lijkt wel of het fenomeen 'gelegenheidsroedel' bij haar snel werkt. Dan zou af en toe wandelen met een vast groepje voor Sien ook een goede uitwerking kunnen hebben.

[Zoie]

Maar of ze ooit honden echt helemaal zonder wantrouwen zal kunnen benaderen betwijfel ik.

ik ook, eerlijk gezegd, maar we zullen zien.

[Zoie]

Ik zou proberen een soort vast 'roedeltje' te creeëren met honden waarvan jij weet dat ze betrouwbaar zijn zodat Sien ze in de loop der tijd ook gaat vertrouwen en dan hopen dat ze dit gaat uitbouwen.

Gezien het feit dat Sien wel speelt met haar ex-roedelgenootjes van Claudia lijkt me dit een hele goede tip.

Raisa is bij een bekende hond ook minder onzeker. Wat mij trouwens opviel bij forumwandelingen is dat ze veel minder gespannen is dan als we ergens een hond tegenkomen. Lijkt wel of het fenomeen 'gelegenheidsroedel' bij haar snel werkt. Dan zou af en toe wandelen met een vast groepje voor Sien ook een goede uitwerking kunnen hebben.

ja, dat zou je zeggen, maar het is geen plan zonder haken of ogen. Een roedeltje maakt haar zeker zekerder, maar niet minder snauwerig. Althans op het moment ( hou de nasleep van de loopsheid nog even in gedachte. )

Saar had ze flink afgebekt. Dat is dus een voor haar bekende hond. De volgende dag gebeurde er niets, maar de dag daarop weer een snauw, en spok wilde er meteen ook op klappen. Terwijl hij het verder heel goed met Saar kan vinden.

Vandaag een voor haar minder bekende maar toch niet onbekende rr waar ze tegen begin te snauwen. En zo kan ik doorgaan.

Ze is zeer zeker een stuk zelfverzekerder en minder bang geworden, ook zonder roedel en alleen met spok en mij, maar niet liever.

[Zoie]

[ Ik weet niet of dat ook op die manier voor Sien geldt.

ja, daar heb ik ook aan zitten denken, ze heeft geloof ik wel een heel sterk roedelgevoel. Ze begroet de honden waarin ze in een roedel heeft geleefd ( die van Claudia ) heel vrolijk, en die vrolijkheid maakt zich al van haar meester als ik naar het veldje toe rij.

[Marion.]

Saar heeft de eerste 2 jaar heel veel met vreemde honden gespeeld. Ik was ook altijd blij als we hondjes tegenkwamen, "want dat was zo leuk voor Saar".

Sinds Miep erbij is, hebben ze geen behoefte meer aan andere honden. Ze hebben elkaar, dat is genoeg. Miep heeft dus ook nooit echt veel met andere honden gespeeld. Maar mist dat dus ook niet.
Het is nu zelfs zover dat ik een beetje baal als ik onderweg anderen tegenkom, met maar 1 hondje, en die mensen lopen dan gelukzalig met je mee. Want hun hondje vind dat zo gezellig