Het HondenForum

Bram de katoenbal is hier nu ruim twee weken. Hij, Moos en Saar zijn eigenlijk vrijwel altijd samen. Of bij mijn moeder, of bij mij (of soms bij mijn vader-oppas ). Soms is Bram alleen bij mij of mijn moeder, maar dat gebeurt niet heel vaak. Hij wordt wel apart uitgelaten e.d, maar in huis is hij zelden alleen.

Wat me nu zo ontzettend opvalt is dat Moos sinds Bram ongeveer een week hier was veel en veel toleranter naar andere reuen is geworden. Ik snap er geen snars van
Moos kan/kon nogal snauwen naar andere reuen als ze naar zijn zin te lang aan hem bleven snuffelen. Dat heeft hij nu al 1.5 week niet gedaan, en we zijn heel veel vreemde reuen tegengekomen in het bos en op het strand. Sterker nog, Moos speelt opeens weer met vreemde reuen.
Eerst dacht ik nog dat het toeval was, maar het is nu al 1.5 week zo. En elke dag komen we wel vreemde reuen tegen, waar hij eerder naar gesnauwd zou hebben. Ik sta nog steeds in de startblokken om hem weg te roepen, maar dat hoeft opeens niet meer
Naar Bram toe is hij trouwens heel netjes. Hij corrigeert als hij tegen hem aan gaat liggen (houdt Moos niet van, behalve van Saar uiteindelijk), of als hij een speeltje van hem jat. Maar ze kunnen samen kluiven, samen eten, en samen spelen en sjorren.

Nu heb ik helemaaaaal niks tegen op deze verandering in Moos' gedrag, maar ik vind het wel heel apart
Iemand een idee hoe dat kan?

Misschien dat Bram de verhouding tussen Moos en Saar een beetje heeft opgeschud?? Moos was natuurlijk voor Bram de enige beschermheer van Saartje en gezien Saars karakter had hij daar soms denk ik ook wel reden toe. Nu met Bram is Saar misschien ook wat 'vrijer' geworden en zelf wat ' moederiger' naar Bram toe. Misschien dat hij nu minder reden ziet om iedereen bij 'zijn teef' weg te houden??

Geer schreef:Misschien dat Bram de verhouding tussen Moos en Saar een beetje heeft opgeschud?? Moos was natuurlijk voor Bram de enige beschermheer van Saartje en gezien Saars karakter had hij daar soms denk ik ook wel reden toe. Nu met Bram is Saar misschien ook wat 'vrijer' geworden en zelf wat ' moederiger' naar Bram toe. Misschien dat hij nu minder reden ziet om iedereen bij 'zijn teef' weg te houden??

Moos snauwde ook al voordat Saartje kwam. Jouw redenering klinkt opzich logisch (Saar is inderdaad stoerder vanwege Bram), maar Moos snauwt volgens mij niet direct om Saar te beschermen.

Offffffff misschien heeft Moos door dat zijn vaste speel kameradin (is dat een woord? ) nu ook een andere vriend heeft. Waardoor Moos zich realiseert dat hij misschien maar beter ook zijn eigen vrienden kan zoeken. Of hij merkt dat Bram EN reu is EN leuk...wat andere reuen misschien ook wel tot potentiele-leukerds maakt...

Geer schreef:Offffffff misschien heeft Moos door dat zijn vaste speel kameradin (is dat een woord? ) nu ook een andere vriend heeft. Waardoor Moos zich realiseert dat hij misschien maar beter ook zijn eigen vrienden kan zoeken. Of hij merkt dat Bram EN reu is EN leuk...wat andere reuen misschien ook wel tot potentiele-leukerds maakt...

Ja, haha, die had ik inderdaad ook al bedacht. Alleen dat klinkt wel erg 'menselijk'

Ik denk dat het jonge bloed de speelse kant van Moos weer een beetje naar voren heeft gehaald

Zoek stok! schreef:Ik denk dat het jonge bloed de speelse kant van Moos weer een beetje naar voren heeft gehaald

Maar toch he....pupje Saar had die invloed niet. Met Bram speelt Moos ook amper trouwens, ze sjorren en kluiven samen op 1 speeltje, maar stoeien ofzo doen ze niet.
Moos wil wel, maar Bram is zo onderdanig naar Moos toe dat hij niks terugdoet als Moos hem speels hapt, en dan stopt het spel dus.

Misschien dat zijn zelfvertrouwen is gegroeid omdat zijn roedel is uitgebreid? Een zelfverzekerde hond die lekker in zijn vel zit gaat ook ontspannender met vreemde honden om.

edit: ik bedoel ontspannener. Eh, meer ontspannen.

Hanneke2 schreef:Misschien dat zijn zelfvertrouwen is gegroeid omdat zijn roedel is uitgebreid? Een zelfverzekerde hond die lekker in zijn vel zit gaat ook ontspannender met vreemde honden om.

edit: ik bedoel ontspannener. Eh, meer ontspannen.

Daar zou ik ook met meest naar neigen!

leuk om te vertellen in dit kader is dat Kiki sinds Stuart meehobbelt weer spelen kan met vreemde honden. Ze joeg voorheen vaak vreemde honden weg van "de roedel". Ze deed dit vanuit haar ranghogere plek ten opzichte van Nelson. Stuart is de baas over Kiki en als hij meeloopt zie ik bij Kiki meer openheid en vriendelijkheid naar vreemde honden.
maar goed, ze hangt verdorie nog steeds om haar loopsheid, dus ook daar zou het heel misschien mee van doen kunnen hebben!

Hanneke2 schreef:Misschien dat zijn zelfvertrouwen is gegroeid omdat zijn roedel is uitgebreid? Een zelfverzekerde hond die lekker in zijn vel zit gaat ook ontspannender met vreemde honden om.

edit: ik bedoel ontspannener. Eh, meer ontspannen.

Dit was ook mijn 1e gedachte
Nebla is niet bang aangelegd, maar was altijd wel heel erg op hoede bij bv leonbergers, st.bernhards..duitse dog e.d. Ze nam direct een onderdanige houding aan en als ze te dicht bij kwamen, ging ze piepen.(by the way..ik negeerde dit en liep rustig door)
Toen Bob hier kwam- toen Nebla een jaar oud was- (Bob was toen een stuk groter en forser, hij was toen 2,5 jaar) was ze in het begin bang..sprong direct bij mij op de bank, maar ik haar toen uiteraard niet getroost of aangehaald en na een tijdje liet ze heel snel merken dat ze in haar huis was en Bob niet aan haar speeltjes mocht komen en zij de baas was.

Dit 'baas spelen' is na goed een jaar nu veel ontspannender en toleranter geworden, omdat ze weten wat ze aan elkaar hebben en Bob weet wat hij wel en niet mag

Maarrr om op de vraag terug te komen;
Nebla is veel relaxter en rustiger als ze een onbekende grote hond tegenkomt..ze is nog wel onderdanig, maar gaat niet ophaar rug liggen, maar gaat zitten en laat zich besnuffelen,
ze komt 'zelfverzekerder' over en alhoewel een hond gemiddeld niet snel groter dan haar is, is ze nu niet meer zo super onderdanig en komt veel ontspannender over.

Ik zie het ook als een 'samenloop van' volwassen worden en dat Bob er bij kwam, want om een recent voorbeeld te noemen;

er kwam een duitse herder reu naar Nebla toe en hij legde altijd al een poot of zijn kop op Nebla's rug en probeerde dan op haar te rijden, Nebla liet dit begaan en als ik of de andere baas niet ingreep, zou ze hier niets aan doen..
Als Sam deze herder dit nu doet,..wordt ze heel erg boos en snauwt hem af en Sam loopt weg..

Plus dat ik vind dat ze meer een team zijn, als het echt moet, komt Bob haar ook helpen en gaat blaffen en er tussen staan, andersom hetzelfde, en dan voelen ze zich uiteraard ook sterker.

Hanneke2 schreef:Misschien dat zijn zelfvertrouwen is gegroeid omdat zijn roedel is uitgebreid? Een zelfverzekerde hond die lekker in zijn vel zit gaat ook ontspannender met vreemde honden om.

edit: ik bedoel ontspannener. Eh, meer ontspannen.

Dat klinkt heel erg aannemelijk; ik denk dat dat hem is inderdaad! Dank je

Moos is in het algemeen meer ontspannen sinds Bram er is. Hij ligt nu veel makkelijker lekker te doezelen op de bank, terwijl Bram en Saar spelen. Helemaal tevreden te zijn ligt hij dan.
Hij snauwde inderdaad ook uit onzekerheid. Niet dezelfde bange onzekerheid die Saar heeft, maar wel onder het mom van "ophoepelen nu, want ik voel me bedreigd".
Saar is trouwens nu ik erover nadenk ook stoerder. Van het weekend op het drukke strand was ze voor geen een hond bang en rende blij kwispelend op alles af om te begroeten en samen te rennen.