Stang schreef:Zoie schreef:Eline* schreef:Ik vind je verhaal best aardig Jan, maar als je met een dogreu van 80 kilo aan de lijn loopt wordt het verhaal toch wat anders. Ik zou van een dogreu niets pikken, zeker niet nu het gedrag nog groeiende is.
nou ja, ik zit een beetje met het punt dat als we een hond alle communicatie verbieden we ook niet vreemd moeten kijken als hij dat stapje over gaat slaan en meteen grijpt komt er toch een hond ? Of zie ik dat verkeerd ?
In het geval van Luna is het dan wel meestal puur, rot - op, en dat is in het geval van een reu - reu - ontmoeting vaak ook weer anders, en in die zin misschien niet te vergelijken.
Ik snap denk ik wel wat je bedoelt; je moet ook niet alles willen oplossen voor ze en uit angst iedere hond gaan vermijden. Toch?
Misschien dat dat in dit geval ook een beetje te maken heeft met het formaat van de hond?
Zoals jij wel weet mogen mijn hondjes heel weinig van me. Nou ja, voornamelijk Moos. Saar mag vrijwel alles, als onderdanig teefje gaat het eigenlijk altijd goed, en snauwen ofzo doet ze toch nooit (helaas soms bijna). Bram mag ook veel, tenminste, als we over contact met andere honden hebben, maar Bram is nog pup en ondanks dat rare angst-blaffen van 'm verder erg onderdanig.
Moos mag weinig, maar dat komt voornamelijk omdat hij zo klein is. Ik wil het risico niet lopen dat stoere Moos een fikse Bouvier-reu afsnauwt en die Bouvier reu dat als uitnodiging tot een krachtmeting ziet. Hij mag van mij best een snauw geven naar een opdringerige Jack, maar aangezien ik hem het verschil niet kan leren tussen alles kleiner dan een Spaniel en alles groter dan een Spaniel

, mag hij dat dus ook niet.
Een dog reu is dan net het andere uiterste, die is gigantisch groot. En ik kan me zo voorstellen dat je hond dan ook weinig zelf op mag lossen omdat je niet het risico wilt lopen dat het uit de hand loopt.
Ik ben met Moos trouwens ook erg van het voorkomen, en afleiden lang voordat er iets van spanning ontstaat. Als Moos netjes snuffelt met een andere reu die zichzelf duidelijk (ook) wel wat vindt, prijs ik hem en roep hem bij me voor wat lekkers. Dat werkt, na een tijd oefenen, heel erg goed, en ik kan hem nu eigenlijk altijd bij me roepen tijdens het snuffelen.
Vertrouw ik het van afstand al niet helemaal dan moet Moos even volgen. En met drukke pupjes of jonge labjes gaat hij gewoon aan de riem. Dan loopt hij netjes naast me en hoeft ook niet constant weg te snauwen en te grauwen, want ik ga dan tussen hem in het labje instaan (en knuffel even lekker met de andere jonge hond

).