Ik denk dat ik haar nu wel officieel als 'gewone hond' kan bestempelen. Okee, ze is nog steeds loederig naar vreemde grote (donkere) honden toe, maar dat is gewoon een kwestie van even aanlijnen als we een vreemde dobermann of rottweiler tegenkomen. Maar da's niet echt een "Probleem". En okee, ze laat zich niet door iedereen aanlijnen en ze laat zich in huis ook echt niet door Jan en Alleman aaien, maar dat hoeft ook niet.
Maar ze luistert perfect, veel beter nog dan Jack. Ze kan inmiddels bijna overal los als we niet al te dicht bij drukke wegen zitten, maar dat is gewoon omdat ze met een paar sprongen al zo allejezus ver weg is. Ze gaat bij mensen die ze kent op de bank liggen of kruipt zelfs op schoot, ze ruikt in huis voorzichtig aan vreemden, en buiten kan iedereen haar aaien, zelf hele groepen vreemde kindjes.
En ze is zo vrolijk en zo afgrijselijk nieuwsgierig dat je er soms moe van wordt.
Heerlijk. Met Opa & Oma kan ze inmiddels zo goed overweg dat ze daar de volgende zomer wellicht samen met Jack kan logeren als ik weer eens een hondeloze vakantie wil, en voor een dagje zou ik het stel best aan een van de bazen van haar hondenvriendjes durven toevertrouwen.
Ik moet bekennen dat ik het niet had verwacht, dat ze zover zou komen, met al haar angsten en trauma's. Maar ze is het zonnetje in huis, een heerlijk ondernemend, redelijk zelfverzekerd wervelwindhondje. En ik ben *zo* blij dat ze dat heeft kunnen worden na al haar ellende.
En als ik 'NEE' zeg stopt ze acuut met wat ze dan ook aan het doen is, en komt ze kijken wat ik dan wel van haar wil. 
