De situatie is de volgende. We hebben sinds enkele jaren een DD. Hij is behoorlijk wat aandacht gewend daar wij geen kinderen hadden. Sinds enkele maanden zijn wij echter de fiere ouders van een tweeling. En ons dogje lijkt de nieuwe situatie moeilijk te verteren. Hij was het gewoon om in de inpandige garage te komen, in de gang naar de keuken en in de keuken zelf. De keuken hadden we afgesloten met een hek zodat hij niet in de woonkamer kon. Tijdens de zwangerschap hebben we dit stelselmatig afgebouwd tot enkel de garage. Hij leek zich met die situatie verrassend goed te verzoenen. Sterker nog, het leek alsof hij er meer rust had dan in de (open) keuken waar hij zich regelmatig stoorde aan een te luide tv of de stofzuiger. Dan ging hij doorgaans zeuren en onrustig rondjes draaien op zijn matras.
Nu de kindjes er zijn, lijkt het alsof hij flink wat moeite heeft met het babygehuil. Hij begint dan zelf heel hard te janken en lijkt bang. Een van onze kindjes slaapt (en huilt) boven de garage en dat is duidelijk hoorbaar voor hem. Nu wil hij de garage niet meer in of slechts voor heel korte tijd. ’s Nachts huilt hij in de garage het hele huis bij elkaar (ook al slapen de kindjes). Hij slaapt dus liever buiten, in zijn mand onder de carport die aan de garage grenst. Hij heeft ook de hele tuin (ong. 800 m2) voor zichzelf.
Op zich geen probleem, ware het niet dat het ook een waker is. Ik hoef jullie wellicht niet te vertellen dat het hier niet om zuinig gekef gaat maar om een flinke klankkast die stevig tekeergaat. En dus de buurt uit zijn slaap haalt. Concreet betekent dit dat ik ’s nachts enkele keren opsta, niet voor de baby’s want die slapen ondertussen door, maar om ons dogje ofwel binnen te laten omdat hij teveel blaft ofwel om hem buiten te laten omdat hij de hele tijd luid jankt en de binnendeur sloopt met zijn poezelige klauwtjes. Ik ben dus stilaan ten einde raad. Een chronisch slaaptekort dat hou je immers niet eeuwig vol.
Geen haar op mijn hoofd die er aan denkt om ons dogje van de hand te doen. Laat ik daar duidelijk over zijn. Ik zoek wel naar een verklaring en vooral een oplossing voor zijn gedrag. Hij krijgt nu immers veel minder aandacht, wat denk ik onvermijdelijk is gezien de gewijzigde gezinssituatie. We werken beiden fulltime. En een tweeling krijg je niet op bestelling, het overkomt je gewoon. Ik ben nog op zoek naar een evenwichtige verdeling van mijn aandacht, maar dat de situatie van vroeger, waarbij hij in het centrum van de belangstelling stond, niet meer haalbaar is, dat is evident. Waarom hij plots geen rust meer kent ’s nachts is mij een raadsel. Zelfs buiten sleept hij zijn dekens uit zijn mand tot gewoon op de klinkers van de carport.
Tot slot geef ik dit nog even mee: we laten hem regelmatig snuffelen aan de baby’s, maar meestal wel van achter een traphekje. Hij is immers veel te onstuimig om met een baby in je armen naast hem te wandelen. We proberen het soms in de tuin, maar echt veilig is het niet. Voor je het weet verlies je misschien immers je evenwicht als hij opspringt.
Zijn enige reactie (van achter het hekje) op de kindjes is even aan een mouwtje of broekspijpje trekken. Of janken en op en neer springen. Alsof het om een speeltje gaat. Tijdens de zwangerschap zelf was er geen verandering in zijn gedrag. Je hoort soms dat sommige honden het ruiken of zelf een nestje beginnen maken, maar ons dogje bleef even wild. Doen we iets grondig fout? Misschien heeft iemand van jullie een ideetje of tip?
Alvast bedankt om dit hele epistel te lezen
)
.
hier ook een onstuimige hond, dan geen DD maar een boxer. Maar om hem nu weg te zetten achter een hek als er kinderen komen?? Echt niet. Mijn neefje, nichtje en nog een op komst hebben allemaal vanaf dag een dat ze hier komen (komen elke week wel een poos of een dagje) contact met boris. Hij zal echt niet snel springen en we hebben hem gewoon geleerd wat wel en niet kan. Uiteraard worden ze wel eens omver gelopen, maar dat weet je van te voren. Nu zijn het nog baby's dus lopen ze nog niet en kruipen ze nog niet. Tijd genoeg dus om je hond te leren dat ze erbij horen en dat hij rustig moet zijn. (laat hond en kind NOOIT alleen samen, hoe goed je hem ook vertrouw). Durf je hem niet terug in het gezin te nemen, doe dan een goed huis zoeken voor hem, dit is echt NIET leuk voor je hond!!!!!!!
Mart dogloos, Hughy en Lemon in mijn herinnering
Als je problemen wil hebben moet je het zo gaan doen inderdaad.... Mijn dober is heel lomp in z'n hele doen en laten, maar met baby's oh zo voorzichtig... die zal hij nooit een haartje krenken... 
