puber pup van 9 mnd blaft naar mensen

[o my dog!]

Hallo allemaal,

Mischien kan iemand mij een tip geven, het zit namelijk zo:
Sinds een paar weken blaft bailey naar mensen die voorbij lopen vooral als de mensen heel vriendelijk zeggen: hallo of goedemiddag of...wat een schattig hondje! dan schrikt ze zich kapot en gaat ze achteruit lopen en blaffen!
Ik heb toen een hele berg met koekjes in mijn zak een paar rondjes gelopen in de buurt waar ik woon en aan sommige mensen (met of zonder hond) gevraagd of ze zonder haar aan te kijken een koekje wilde geven. Dan is vaak al een stukje ijs gebroken.
dit heb ik voor haar even laten bezinken en voor mezelf ook toen ben ik de week erop gaan wandelen met een zak koekjes (voor afleiding) in het winkelcentrum. En dit ging ontzettend goed ze keek haar ogen uit en ze vond alles intressant, ze gaf mij niet het idee dat ze bang was totdat ik een meneer tegen kwam die vroeg: ow wat een leuk hondje en stak zijn hand naar haar uit en toen begon het weer: achteruit lopen en blaffen wel met opgeheven staart?? Ik knikte vriendelijk naar de meneer en liep weer snel door!
mischien dat iemand wat tips voor me heeft of die hetzelfde probleempje heeft of heeft gehad?

groetjes,

Laura.

[Eline*]

Waar heb je je hondje vandaan en wat voor ras is je hond? Is ze altijd wel veel in contact geweest met mensen? Gedraagt ze zich ook zo als ze losloopt? Hoe gaat ze in het algemeen om met vreeemde mensen?

Ik zou overigens als eerste werken aan dat de hond aandacht voor jou heeft..dus zelf die koekjes gebruiken om aandacht van haar te belonen. Als ze op jou let blaft ze nl ook geen mensen aan.

[o my dog!]

bedankt voor je reactie!
Als er (vreemde mensen) aan de deur komen is ze mega enthousiast dus totaal geen angst!
En dat was ik erbij vergeten te zeggen tot een paar weken terug was ze super enthousiast naar andere mensen vooral kinderen vind ze fantastisch (en nog steeds).
Ze rende erop af en ging mensen echt begroeten! ik heb ook zelf niet gezien dat ze een nare ervaring heeft gehad met voorbijgangers??
Het lijkt wel of het alleen bij volwassenen is.
Meestal als ze ineens afstierde naar voorbijgangers in het park dan ging ik erachter aan en leidde haar af met een balletje of een pieper.
ik heb haar nooit voor gestraft ofzo.

[Eline*]

Misschien is er toch iets gebeurd waar ze van geschrokken is wat haar terughoudendheid ineens kan verklaren. Ik zou er zelf ook voor kiezen er geen aandacht op te zetten. Juist als je je gaat richten op die vreemde mensen ga je je hond ook duidelijk maken dat er wat aan de hand is. Zij gedraagt zich ineens anders en soms is het dan juist zaak om als baas gewoon te blijven doen om te laten zien dat er niets is.
Als ze het altijd goed gedaan heeft zou ik vrolijk en blij, vol vertrouwen verder gaan en hopen dat ze aansluit met haar normale gedrag.

[LaRep]

Ik herken het gedrag van jou hondje in mijn Duitse Herder, Laiko, hoewel ik met hem nog verder van huis was, denk ik.
Ik kreeg hem via via toen hij 13 weken was. Hij heeft van angst vier dagen onder de salontafel gelegen! Toen het in huis wat beter ging ben ik met hem naar buiten gegaan en wat hij daar liet zien was niet te geloven.
Bang voor auto's, fietsen, mensen, tuinhekjes, vuilnisbakken, skelters, kinderwagens, noem maar op en Laiko was er bang voor.

Uren en uren ben ik met hem buiten geweest om hem te laten wennen aan van alles en nog wat. Eenmaal ondekt was dat hij geen vrees hoefde te hebben van een tuinhekje en vuilnisbakken e.d. ben ik een stapje verder gegaan. Ik ben naar een speelveldje waar altijd veel kinderen spelen gegaan en heb daar de hulp van de kinderen ingeschakeld. De kids zouden aan de ene kant van het veld spelen en geen aandacht aan de hond geven terwijl ik met Laiko aan de andere kant ging spelen. Na twee weken, iedere dag een half uurtje spelen kon ik met hem zonder problemen redelijk dicht bij de groep kinderen spelen. Weer een stapje verder was dat een van de kids op een meter of twee langs liep en zichtbaar een hondenkoekje liet vallen, zodra het kind op veilige afstand was ging ik samen met de hond het koekje opzoeken. Toen hij na een tijdje eenmaal door had dat kinderen eigenlijk koekjes betekende heb ik ze gevraagd om een meter of twee van de hond te blijven staan en een koekje richting hem te gooien. Uitendelijk stapje voor stapje en weken later zijn we gekomen waar ik wilde zijn: kinderen zijn niet eng maar leuk en meneertje is een ware kindervriend geworden!

De kinderen heb ik beloond met een rondje MacDonalds want die hebben er hard voor gewerkt

[o my dog!]

Hallo,

Wat een verhaal zeg!! maar wat goed dat het uiteindelijk heeft geholpen!
Ja toch denk ik zelf dat Eline haar verhaal klopt en dat ze toch ergens van geschrokken is. en mischien haar angst zonder te weten heb gesteund??
En waarschijnlijk door mijn eigen gedrag (zelf ook zenuwachtig aan mensen heb gevraagd om een koekje te geven kreeg heel wat rare blikken dus waarschijnlijk voelde bailey ook mijn stemming!
Dus vanaf nu ga ik heel relaxt met haar wandelen en proberen haar aandacht op mij te vestigen....mijn verhaal wordt vervolg


Oja nog 1 vraagje: klopt het over het algemeen dat parson russels slanker van bouw zijn dan de jacks??