Nu kwam ik vanochtend voor het eerst de bull-terrier in kwestie weer tegen. Ik heb express een tijdje gewacht met lopen op mijn normale tijd om haar te mijden, maar ik kan soms gewoon niet anders dan op dezelfde tijd als de bull-terrier lopen, en aangezien de duinen in de lente en zomer geen losloopgebied meer zijn zullen we haar gewoon regelmaltig weer tegekomen in het enige losloopbos in de omgeving.
Moos reageerde (eigenlijk zoals ik wel een beetje verwacht had) heel angstig op de bull-terrier en haar baas. Hij kwam enthousiast het bos in rennen, maar toen hij hen signaleerde rende hij weer terug naar mij, staart laag, oren plat naar achteren, en ging tussen mijn benen staan. Nu is het losloopbos hier erg klein, en je komt elkaar dus altijd weer tegen. Elke keer werd Moos weer bang, zocht gelukkig wel steun bij mij, maar hij keek uitermate zielig. Hij wilde opgetild, wat ik niet heb gedaan, en rende toen maar naar iemand anders toe die hij ook goed kent om door haar opgetild te worden, wat zij ook niet deed.
Ik heb hem wel af en toe geaaid, en met een vriendelijk stem steeds meegelokt, want hij wilde ook niet meer lopen als de bull-terrier te dicht in de buurt was.
De baas van de bull-terrier had haar wel netjes meteen aangelijnd toen hij Moos zag, dus dat scheelde voor mij iig in dat ze hem niet weer zou kunnen grijpen. (wat ze denk ik zoweizo niet snel weer zou doen, als hij niet tegen haar opbotst als ze net met haar balletje bezig is....)
Nu vraag ik me af, hoe kan ik het beste met Moos' angst omgaan? We zullen daar toch echt vaak lopen, en hen ook steeds vaker weer tegenkomen. Hij was nu tot een kwartier nadat zij het bos verlaten hadden helemaal van de kaart; volgde aan de voet. Pas daarna ging hij weer met andere honden spelen en doen. Echt heel sneu.
Het lijkt me wel heel fijn als hij iig iets minder heftig reageert als hij hen weer ziet, zodat hij niet het bos gaat associeren met iets 'naars' wat daar aanwezig zou kunnen zijn......
Kortom, eh, help


