haar eigen neus achterna

[Minoes]

Ik heb een Heidewachtel van net 2 jaar. Ze heet Taika. Het is een lief beestje. We hebben een bijna probleemloos leven met haar. Ze trekt niet hard aan de lijn, ze is prima zindelijk, kan goed alleen blijven, gaat in de auto gelijk liggen slapen en ga zo maar door.

Ik heb met haar de cursussen EG 1 en 2 gedaan en ik heb een maandje of 2 getraind bij een jachtvereniging, maar daar zijn we afgestuurd.
Ze luistert prima naar commando's als volg, zit en af. En kortgeleden hebben de kinderen haar geleerd pootje geven. Ook dat had ze in no time door.

Wat is dan het probleem?
We durven haar niet goed los te laten want zodra ze een meter of 5 bij je vandaan is, krijgt ze leuke luchtjes in haar neus en verderop nog leukere en voor je met je ogen kunt knipperen is ze met de noorderzon vertrokken en kun je een half uur gaan staan wachten tot ze weer terug komt. Dit heeft al tot veel vervelende en ook gevaarlijke situaties geleid.

Ik vind het zo vreselijk jammer want Taika heeft nu veel minder de kans om lekker te rennen en te spelen. Ik laat haar nu vaak een stuk rennen naast de fiets, ze raakt zo haar energie wel kwijt maar ze wordt er niet echt vrolijker van.

We hebben dit probleem al vanaf de eerste keer dat we haar loslieten als pupje: ze ging er gelijk vantussen. En we hebben al vanalles geprobeerd. Maandenlang lokken met speeltjes en snoepjes. Maar daar is ze op zo'n moment niet in geinteresseerd. Trainen aan de lange lijn en als ze niet luisterde hengelden we haar binnen. We zijn nog nooit boos op haar geworden als ze na een jachtpartijtje dan uiteindelijk gelukkig toch kwam opdagen. En de keren dat ze wel komt als ik haar roep krijgt ze een snoepje.
Als laatste ben ik op jachttraining met haar gegaan. In het begin moesten de honden apportjes doen op korte afstand, dat ging nog goed. Toen de apporten op langere afstand lagen, kwam Taika vanzelf wel iets anders interessants tegen en kon ik "fluiten" naar mijn hond. De trainers hebben toen gezegd dat ik er maar beter mee op kon houden want deze hond had te weining "jachtpassie"! Volgens mij heeft ze er juist teveel van en gebruikt ze die passie lekker voor zichzelf alleen i.p.v. de baas erbij te betrekken.

Hoe kan ik nou na alles wat ik al geprobeerd heb Taika toch leren te luisteren op een kom hier-signaal, want als ze los is is alles leuker dan ik!!!
We zijn echt wanhopig aan het worden en krijgen het gevoel dat het nooit meer goed gaat komen met haar.

Wie helpt?

groetjes,
Minoes

[martine]

gekke kommentaar van de jachttrainers .
denk net als jij.
werk je als commando met een fluitje?? is intensiever als je stem
en dus voor een jachthond met zijn neus op een spoor beter om hem te doen luisteren.
je hebt zo wat alle standaard opties gehad.
is al mis gegaan als pup en dan die jachttraining ??
Als er een andere gehoorzame hond mee is wat doet ze dan??
heb ja al met twee getraind in een gesloten veld ??
zodat je echt kan verdwijnen in de auto stappen wegrijden , wel met iemand die de hond in de gaten houd en een gesloten voedbalveld bv.dat de hond niks kan overkomen;
dus roepen komt niet jij weg echt weg als het moet !
een beetje zoals je had moeten doen als pup.
is niet hopeloos maar vraagt even wat extra training;probeer eens dit eerst.
Martine

[Gast]

Heb je wel eens met de clicker met haar gewerkt bij het (leren) hierkomen?

[Maartje]

Dit herken ik wel. Mijn heidewachtel gaat ook graag haar eigen gang. Maar door heeeeeeeeeeeeel veel hierkomen te oefenen en aandachtsoefeningen te doen blijft ze redelijk in de buurt en kan ze dagelijks loslopen. Ook train ik nog steeds met haar. Ik train ook met de clicker.

Ik laat haar niet overal loslopen (of ik laat haar los en zet haar onder appel).Toch moeten ze hun energie goed kwijt kunnen. Op dagen dat ik het niet red om met de auto naar een veilige plek te gaan, fiets ik een behoorlijk stuk.

Voorlopig zou ik aan een lange lijn trainen en heeeeeel veel belonen. Misschien werkt een koekje niet, maar worst of een balletje wel. Zoek iets dat echt interessant is voor jullie hond.

[MoniqueBerkien]

Ik heb naar aanleiding van deze topic een vraagje. Ik lees geregeld dat mensen hun hond onder appel zetten. Ik heb nog niet zolang een hond, nu bijna 8 weken, van 6,5 maand. Ik zit wel op puppy/jonge honden cursus. Dus het aanleren van commando's als zit, blijf, komen, blijf enzo... Maar wat is het houden van je hond onder appel. Ik begrijp dat dit voor langere tijd is, of is het iets anders.

[Minoes]

Hallo allemaal!

bedankt voor jullie reacties!

Volgens mij heb je je hond onder appel als ie naar je luistert. Dus ook op het commando hier. Dat doet Taika niet en daarom staat ze niet volledig onder appel.

Nee, ik gebruik geen clicker. Dat werd bij de cursussen die ik deed niet gebruikt.
Vanaf de tijd dat de jachtcusus begon ben ik het fluitje gaan gebruiken.
Aangezien die cursussen EG 1 en 2 gehaald waren, werd ik op de jachttraining gewoon geaccepteerd. En in het begin ging het ook goed, pas toen de apporten van verderweg moesten worden gehaald ging het mis. In het begin kreeg ik zelfs complimentjes omdat ik de hond zo goed onder appel had staan en ze het los volgen zo goed deed!!!

Als Taika met een andere gehoorzame hond speelt is ze heel eventjes (halve minuut) geinteresseerd en dan gaat ze sjezen. Al rondsjezend komt ze op andere gedachten en gaat ze jagen. Ze rent dan echt heeeel erg ver bij je vandaan. De andere baas roept dan zijn hond, die komt en ik sta er voor piet snot bij want Taika is dan een stipje aan de horizon (of volledig uit het zicht verdwenen!).

In het eerste jaar heb ik me regelamatig achter een boompje verstopt om te kijken of ze me ging missen. Maar nee hoor, na een half uur stond ik er nog en had ik geen idee waar mijn hond heen was.

Zoals ik al zei: ALLES is interessanter dan ik! En dat is heel frustrerend!

Ik heb zelfs wel gestaan met echte worst en kipfilet. Maar zelfs dat vond ze niet belangrijk genoeg! En ook speeltjes houden maar kort haar interesse.
Ze is sowieso helemaal niet bezitterig. De tip die ik op de jachttraining kreeg toen ze niet de makkelijkste apporteur bleek te zijn was dat ik zelf achter een apportje aan moest rennen, dan kwam ze vanzelf wel. Nou, ze rent echt wel een eindje mee, maar laat mij dan voorgaan, zo van: jij bent de baas dus jij mag het apport!

Een afgesloten terrein om op te trainen heb ik nog niet gevonden (regio Den Haag). Ik dacht dat te hebben gevonden op de jachtvereniging, maar ook daar bleek ze te kunnen ontsnappen...

Heidewachtels zijn hele energieke hondjes (alhoewel Taika in huis heel rustig is). Omdat ik een blije, gezonde hond wil, is het heel vervelend dat we zo beperkt worden in onze wandelingen.

Volgende week mag ik langskomen bij KC de Hofstad in Den Haag, met Taika, om eens te praten of ze er iets op weten.

Is het echt nog niet hopeloos???

groetjes,
Minoes

[Minoes]

p.s. Ook aan de lange lijn heb ik al een jaar getraind....
Minoes

[Joyce]

Tja, ik heb een opvanghond uit Spanje gehad (een kruising stabij) en die vond de wereld ook interessanter dan ik. Aan de lange lijn kwam ze wel als ik riep, binnen in huis ook wel, maar zodra de riem los ging dan was ze weg. Ik heb het maar gewoon geaccepteerd. Ze liep ook niet weg, maar cirkelde om ons heen (in hele grote cirkels). Ze mocht dus ook alleen maar diep in het bos los. Af en toe riep ik haar naam zodat ze wist waar we waren en als het tijd was om naar huis te gaan, dan starte ik de auto en dan kwam ze er weer aanrennen. Want hoe leuk het bos ook is, ze wilde toch wel heel graag mee naar huis.

[Minoes]

Hoi Chatterbox,

Mijn hond lijkt op jouw hond: het gaat heel goed behalve echt los!

Als jouw hondje los ging rennen, kon je hem dan nog zien? En hoe lang bleef hij weg?

Ik maak me zo vreselijk ongerust als Taika de benen neemt. Krijg allerlei gedachten over auto-ongelukken, vermissingen, boze wandelaars...
Ik heb dan nl. geen idee waar ze is of wat ze uitvoert.
Soms wordt dat vanzelf duidelijk: als ze dan toch weer komt opdagen heeft ze duidelijk in een of andere sloot gelegen (natuurlijk de vieste die er is...). Ze kan wel tot een half uur wegblijven.

Sta je daar in de regen.....
Het gevoel van mijn hond is mijn beste kameraad is dan even ver te zoeken!

Minoes

[Sjiel]

Ken je de methode waarbij je je hond aan een lange lijn leert komen en dan aan een losse lang lijn en dan het losse stukje steeds beetje bij beetje korter maken tot er een handvat aan de halsband hangt?? (het laatste stukje moet er altijd aan blijven)

[Joyce]

Of met twee personen oefenen. De hond ook aan een lange lijn, een stukje uit elkaar gaan staan en dan om de buurt de hond roepen, komt hij niet dan kan je hem 'binnenhengelen' aan de lijn. Zo kan je de afstand steeds groter maken en de afleiding ook steeds groter...

[Zoie]

Hoi Chatterbox,

Mijn hond lijkt op jouw hond: het gaat heel goed behalve echt los!

Als jouw hondje los ging rennen, kon je hem dan nog zien? En hoe lang bleef hij weg?

Ik maak me zo vreselijk ongerust als Taika de benen neemt. Krijg allerlei gedachten over auto-ongelukken, vermissingen, boze wandelaars...
Ik heb dan nl. geen idee waar ze is of wat ze uitvoert.
Soms wordt dat vanzelf duidelijk: als ze dan toch weer komt opdagen heeft ze duidelijk in een of andere sloot gelegen (natuurlijk de vieste die er is...). Ze kan wel tot een half uur wegblijven.

Sta je daar in de regen.....
Het gevoel van mijn hond is mijn beste kameraad is dan even ver te zoeken!

Minoes

Kan je er niet achter komen waar ze uithangt en wat ze doet ? Als ze vieze sloten opzoekt, zou ik dat zelf doen ( of wat dan ook. ) Ga aan de kant staan juichen, en zeg dat je het geweldig leuk vindt. Als je zo contact met haar maakt kan je vandaaruit verder werken. Na afloop gewoon even een schone sloot opzoeken.

Klinkt misschien stom, maar zoiets zou ik doen. Proberen aan te sluiten bij waar haar passies/interesses liggen, en van daaruit verder werken.

[Joyce]

Met mijn opvanger was dat niet mogelijk. Voordat je het wist was ze weg en dan zag je haar ook echt niet meer. Soms bleef ze wel een kwartier weg, en af en toe kwam ze ook terug en zag ze er niet uit. Ik had wel eens een camera om haar nek willen hangen om te kijken wat ze uit spookte. Ze mocht dus ook alleen maar los als we heel diep in het bos waren, zodat er geen wegen e.d. in de buurt waren. Dat ze rondgezworven heeft in Spanje heeft natuurlijk ook wel meegeholpen aan haar zelfstandigheid. Af en toe kwam ze even terug en dan liet ze zich ook gewoon aaien, maar daarna was ze weer weg. Als je haar in het bos laten toch eng vindt, zou je misschien een weiland met een hek kunnen proberen. Met dit weer staan de meeste weilanden leeg, ideale plek om te oefenen.

[Zoie]

het is vreselijk moeilijk, en ik weet het ook niet.

Ik moet in dit soort gevallen altijd denken aan Luna in het water, die dan ook volmaakt haar eigen gang ging. Ik had haar aan een touwtje kunnen laten zwemmen, en haar na een commando kunnen binnenhengelen. Maar ik geloof er geen klap van dat ze zo gehoorzaam was geworden.

Wel een groot verschil: Luna had dat alleen in het water.

[Belle]

Ik kom af en toe een hond tegen die een belletje aan z'n halsband heeft. Dat belletje hoor je van behoorlijke afstand, dus dan weet je wel waar je hond ongeveer uithangt.
Ik heb een bloedhond gehad die af en toe ook haar neus achterna ging. Die loeide dan echter zo hard, dat ik precies wist waar ze was. Ik heb het er nooit helemaal uit gekregen, maar liet haar toch zoveel mogelijk loslopen en zocht plaatsen op waar dat veilig kon. Verder deed ik met haar ook wel speurspelletjes, zodat ze zich daarin kon uitleven. Dan ging een van de kinderen zich verstoppen en zocht ze die op, dan wist ik tenminste in welke richting ze verdween.

[Zoie]

Verder deed ik met haar ook wel speurspelletjes, zodat ze zich daarin kon uitleven. Dan ging een van de kinderen zich verstoppen en zocht ze die op, dan wist ik tenminste in welke richting ze verdween.

Ik denk idd dat je het in dit soort dingen moet zoeken. Aansluiten bij wat je hond graag doet, en dat dan ombuigen naar acceptabel/hanteerbaar gedrag. Tenminste, dat zou mijn insteek zijn.

[Minoes]

Als iemand voor mij een goede trainingsplek zou weten, dan ben ik daar echt mee geholpen!

Ik lees in veel stukjes dat los de halsband nog om is. Ik heb juist geleerd dat niet te doen. Op een weiland kan een halsband weinig schade aanrichten maar in de struikjes/het bos wel. Ze kan ermee aan een tak blijven haken en zichzelf kelen. En ik ondertussen maar wachten... Ik vind dat zo'n enge gedachte dat ik ALTIJD haar halsband af doe.

Het idee van contact maken met de hond vind ik een hele goeie, maar voor ons op zo'n moment niet toepasbaar: ze let echt helemaal niet op me, hoe gek ik ook ga staan doen.

Blijft moeilijk!
bedankt voor jullie meedenken zover.

groetjes,
Minoes

[Belle]

Het idee van contact maken met de hond vind ik een hele goeie, maar voor ons op zo'n moment niet toepasbaar: ze let echt helemaal niet op me, hoe gek ik ook ga staan doen.

Misschien zou het ook helpen minder 'gek' te doen. Je hebt je hond ondertussen geleerd dat hij niet op jouw hoeft te letten, omdat jij toch wel op hem let. Je doet er alles aan om zijn aandacht te trekken, misschien zou je dat veel minder moeten doen (ook in het dagelijks leven) en een beetje spaarzaam zijn met je aandacht. Ik zie hier thuis net nog een voorbeeld hiervan. Mijn jongste zoon roept continu Belle om te knuffelen of wat dan ook, Belle hoort hem meest van de keren niet eens. Mijn oudste zoon negeert de honden meest van de tijd en ze zijn niet bij hem weg te slaan, ze doen alles om zijn aandacht te krijgen en als hij ze al een keer roept, weten ze niet hoe snel ze bij hem moeten zijn.
Maar dit kun je buiten natuurlijk alleen uitproberen op een veilige plek, waar hij niet de weg op kan, dus dat blijft moeilijk.

[Joyce]

Als ze uiteindelijk wel naar je toe komt, lijn je haar dan ook meteen aan?

Hoe moeilijk het ook is, ik zou haar even belonen, aaien en dan weer laten lopen. Als je haar elke keer aanlijnt dat heeft ze heel snel geleerd dat bij jou komen einde van de pret betekent.

De meeste hondenscholen hebben trouwens ook afgesloten terreinen, misschien mag je daar een keer oefenen als er geen les is?

[Maartje]

Ik mocht op een schoolplein oefenen, mits erniet geplast en goepoept werd en de honden uit de zandbak bleven. Wel heel veilig, want meestal staat er een afsluitbaar hek omheen.

[Moon]

Ik heb een Bracco Italiano van 3 jaar oud. Herken heel veel van je verhaal. Vanaf pup getraind, getraind, getraind. Maar altijd op "gewone" verenigingen e.d., dus geen jachttraining (is voor mij niet mogelijk omdat ik geen rijbewijs heb en ik er eenvoudigweg niet kan komen). Mijn hond is dus ook weg zodra er luchtjes in zijn neus komen. Hij heeft ook nog eens een enorm reukvermogen (is ooit bloedhond in het ras gefokt) dus als de wind "goed" staat kan hij al van honderden meters een geur vangen en is dan ook niet te stoppen. Ik wil je niet ontmoedigen maar alle tips die ik hier voorbij heb zien komen heb ik al toegepast. Hij luistert nu als een trein in het park vooral omdat ik hem chemisch heb laten castreren omdat hij ook nog eens "gezegend" is met een meer dan gemiddelde geslachtsdrift en door al deze driften dus haast nergens meer los kan (ik laat hem dus ws. wel echt castreren). Zoals gezegd alle tips helpen dus zonder wild/geur in de buurt en het ging een hele tijd goed, hij ging er wel eens vandoor in een bos maar was altijd met een vijf à tien minuutjes terug. Ik had dit gedrag dus al geaccepteerd maar de afgelopen tijd zijn er een paar dingen gebeurd waardoor ik weer met mijn neus op de feiten werd gedrukt. Ik ben behoorlijk ten einde raad wat dit gedrag betreft maar weiger nog steeds te aanvaarden dat hij dan maar altijd aan de lijn moet.
Heb hevig lopen piekeren, wat nu en het enige wat ik nog kan verzinnen is om op zoek te gaan naar een (jacht)trainer die me misschien privé-les wil geven of zoiets. Ik heb al zoveel trainingen gedaan en al twee gedragstherapeuten achter de rug waar ik veel aan gehad heb voor andere dingen maar niet voor dit. Waarschijnlijk missen ze toch de kennis van deze specifieke rasgroep.
Moet wel zeggen dat ik verbijsterd ben door het feit dat jij van jachttraining wordt gestuurd om reden van dit gedrag. En dat terwijl ik mezelf de schuld geef van dit gedrag bij mijn hond omdat ik niet op jachttraining ben geweest! Altijd gedacht dat je daar juist het jachtgedrag leert beheersen! Overigens ben ik er langzamerhand ook van overtuigd dat er binnen een ras enorm veel verschil bestaat in jacht-drive. Ik ken een aantal Bracco-eigenaren die ook geen jachttraining hebben gedaan en die dit jacht gedrag helemaal niet kennen. Maar goed dat is een schrale troost en verhelpt het probleem niet.
Als ik jou was zou ik toch gaan zoeken naar een andere jachttraining of trainer en het probleem voorleggen, dus dat je specifiek daarop wilt trainen. Daarnaast natuurlijk ook alle andere dingen zoals veel speuren (heb ook verschillende cursussen gedaan; vinden de meeste honden geweldig), verstoppen, andere richting uitlopen dat je hond verwacht, enz. enz.
Sorry voor mijn enorme verhaal, maar toen ik dit las was het voor mij echt alsof ik mijn verhaal las.
Wat bij de jachthondengroep over het algemeen ook nog een probleem is dat het heel gevoelige honden zijn (de mijne in ieder geval) dus met een stevige correctie maak je meer kapot dan goed. Trouwens op honderden meters afstand corrigeren lijkt me niet helemaal mogelijk
Maar goed ik ga op zoek naar een trainer met kennis van zaken en dan gaan we er maar (weer) tegenaan! Weet iemand zo'n trainer (die niet direct met een teletac klaar staat)?

Heel veel succes en ik hoor het graag als je op de een of andere manier resultaat boekt!

Marijke

[Minoes]

Heel hartelijk dank voor jullie goede tips !!

Ik ga zeker eens op de school in de buurt vragen of het mag. Ze hebben daar alleen een paar hekken met van die wijde spijlen, daar kan Taika makkelijk doorheen of onderdoor. Maar misschien kan ik daar iets voor zetten. Het probleem van een hondentrainingsveldje is dat het een gewoon grasveldje is. Ik wil eigenlijk kunnen trianen als taika uit mijn zicht verdwenen is, want dat zijn de situaties wanneer het mis gaat. Of van ver weg in het open veld, maar zo groot is zo'n trainingsveldje meestal niet.

Wat ik heel vernieuwend vind is de tip om Taika in huis meer te negeren. Misschien verwen ik haar met teveel positieve aandacht. Zo blijft ze aan de lange lijn ook steeds zoveel achter dat ik op haar moet gaan staan wachten/ haar moet roepen/of haar moet meetrekken. Ze let gewoon niet genoeg of ze teveel afstand krijgt. Dan fluit ik kort naar haar en geef een rukje aan de riem, maar dan ben ik weer degene die op haar let, nietwaar? In het algemeen is het natuurlijk zo dat een hond enthousiast op jou reageert als jij leuk tegen hem doet. Misschien doe ik dat wel teveel en heeft Taika teveel vertrouwen gekregen dat ik wel op haar let. Ik ben dus vandaag gelijk begonnen (agossie) om bijna niet meer naar haar om te kijken...

Ik lijn Taika vrijwel nooit direct aan als ik haar roep!!! Dat is natuurlijk DE manier om ervoor te zorgen dat ze geen zin heeft in hierkomen. Ik geef haar juist complimentjes/snoepje en geef haar dan weer vrij. Totdat ik zelf echt weg wil gaan, dan moet ik haar wel aanlijnen.

Beste Marijke! Ik voel helemaal met je mee!!! Wat is dit een frustrerend gedoe he? Bij de meeste mensen en honden schijnt het zo moeiteloos te gaan! Het is gewoon niet eerlijk! In Taika's nestje zitten allemaal gehoorzame hondjes. Eentje zei zelfs dat hun hond bijna nooit van het pad af ging, maar dat vind ik niet helemaal normaal voor een gezonde jonge Heidewachtel. Mij is nu wel duidelijk geworden dat je jachthondjes en jachthondjes hebt...
Ik heb altijd gedacht dat het aan mezelf lag. Ik deed niet leuk genoeg voor die hond, ik moest er meer mee bezig zijn etcetc. Daarom vind ik het idee van juist negeren veelbelovend. Het is weer eens een heel andere kijk erop.
Gelukkig zeiden ze bij de jachttraining dat het niet helemaal aan mij lag (alhoewel ze me wel maar een stadse vonden in mijn gewone jas tussen al dat groen... , nu geef ik helemaal niets om kleding hoor, maar ik had nog wel eens, puur om te chockeren, in roze gebloemde laarzen willen verschijnen ). Ze gaven toe dat het makkelijk praten was met een hond die deed wat je ervan verwachtte. In de bepalingen van de jachtvereniging staat uitdrukkelijk dat ze er niet zijn voor probleemgedrag, ook niet als dat te wijten valt aan jachtgedrag. Met andere woorden: de training van de hond moet gewoon gladjes verlopen anders trekken ze hun handen van je af .

Marijke, ik vind het knap van je dat je blijft volhouden. Ik probeer dat ook te doen, alhoewel het soms niet meevalt met een druk gezin erbij.

Ik ben ook blij te lezen dat ik de moed niet op moet geven en dat er hoop is!
Hoop doet leven denk ik dan maar .

Ook sorry dat het zo'n lang verhaal is, er gaan veel emoties mee gepaard.

groetjes,
Minoes

[Sylvia]

Helaas heeft een Apporteertraining zoals bij de KNJV helemaal niks te maken met de jachtdrift en het er mee om leren gaan. De KNJV is eigenlijk "simpel" gezegd het aanleren van een paar kunstjes.
De jachtdrift zoals een Staande Hond die kent is heel anders.

[Moon]

Tja Sylvia, het is wel wat altijd wordt aangeraden als je vragen stelt over het jachtgedrag van je hond; ga op jachttraining! Vandaar mijn schuldgevoel omdat mij dat om praktische redenen gewoon niet lukt!

Marijke

[Minoes]

Hallo maar weer!

Inge, ik hoor ook steeds dat ik geen jachthond had moeten nemen, eigen schuld dikke bult zeggen ze dan!
Ja, dank je de koekoek! De moeder van Taika is bezig met haar jacht-A diploma! Het kan dus echt wel.
Maar je hebt gelijk hoor, vind ik nu, om het een beginner makkelijk te maken kun je voor je eerste hond beter geen jachthond nemen. Had ik dat maar eerder geweten!

Fijn om zoveel steun te krijgen op dit forum. Meestal krijg ik nl. dingen te horen als: eigen schuld want jachthond, je doet het fout/niet genoeg, ach joh laat hem nou even los: hij loopt nu vast niet weg (wel dus, en dan zijn die bazen zelf ook snel uit de voeten), mag ie nou nooooit meer los wat zieieieielig!!??? Dat soort dingen, waar ik allemaal niet op zit te wachten.

Ik heb nu trouwens een nieuwe vraag, vooral aan Marjolein.
Ik ben Taika vandaag dus weinig aandacht aan het geven. Heb haar gewoon (aan de lijn) uitgelaten maar niet overladen met complimentjes. En hier binnen heb ik langs haar heen gekeken als ze naast me kwam zitten voor een knuffel.
En wat gebeurt er nu? Ze ligt nu in de gang, wat ze nooooit doet, naast een vol voerbakje waar ze geen hap van neemt....
Help, moet ik nou doorzetten of ben ik alsnog verkeerd bezig?

Minoes

[Moon]

Hoi Minoes,

Ik heet geen Marjolein, maar misschien mag ik ook wat zeggen ?
Zoals ik eerder zei, de jachthondengroep zijn over het algemeen heel gevoelige honden. Zo van een afstand lijkt het mij dat je hond een beetje depressief wordt van de veranderde aanpak. Ik (maar wie ben ik) zou er eerder voor kiezen om hem te laten "werken" voor alles wat hij wil. Dus wil hij spelen, eerst een zit of af. Wil hij eten, eerst een commando uitvoeren, enz. enz. Het principe heet; Nothing In Life Is Free (NILIF).
Verder gaat mijn hond gelukkig wel iedere dag los. Hier in de buurt zijn een paar parken waar geen wild te vinden is en dat gaat goed. Maar nog steeds zoek ik plekjes op waar veel paadjes zijn zodat ik zodra hij niet op me let, zo'n paadje in kan schieten of omkeren. Heb ik dat een paar keer gedaan merk ik echt het verschil. Hij kijkt dan steeds waar ik ben en wordt daar veel voor beloond. Ook doe ik veel spelletjes onderweg, speur- en apporteerspelletjes. Op die manier is de beloning als hij bij me komt heel gevariëerd. Dus de ene keer een snoepje, dan weer een spelletje. Ook heb ik hem een aantal doggydance- kunstjes geleerd. Ook dat is een beloning voor hem als ik hem die laat doen; wordt hij helemaal opgewonden van . Een speurspelletje kan al heel eenvoudig zijn; een snoepje zoeken in het hoge gras bijv. of de bal/speeltje in de dichte struiken gooien.
Sinds ik dit ben gaan doen loopt hij in ieder geval minder ver weg, dus wordt de controle groter. Maar dat geldt alleen voor een wild-vrije omgeving!
Ja, het is niet gemakkelijk met zo'n hond en zeker als hij niet los kan kom je eigenlijk in een cirkeltje terecht. Daarom lijkt het me voor jouw hond echt noodzakelijk dat zij bezig gehouden wordt met bijv. speurspelletjes, zodat zij wel "haar ei kwijt kan". Misschien zijn er in jouw buurt ook cursussen? Ik heb er een paar met mijn hond gedaan, dat ging goed. Hij is maar twee keer achter de fazantjes aangegaan
Sterkte!

Gr. Marijke

[Belle]

Hallo maar weer!

Ik heb nu trouwens een nieuwe vraag, vooral aan Marjolein.
Ik ben Taika vandaag dus weinig aandacht aan het geven. Heb haar gewoon (aan de lijn) uitgelaten maar niet overladen met complimentjes. En hier binnen heb ik langs haar heen gekeken als ze naast me kwam zitten voor een knuffel.
En wat gebeurt er nu? Ze ligt nu in de gang, wat ze nooooit doet, naast een vol voerbakje waar ze geen hap van neemt....
Help, moet ik nou doorzetten of ben ik alsnog verkeerd bezig?

Minoes

Misschien geef je nu wel te weinig aandacht of is de overgang te groot. Wat Marijke ook al zei, laat hem iets doen voor een knuffel of een aai, zodat jouw aandacht wat minder vanzelfsprekend voor hem wordt.
Wat bij Belle (geen jachthond, maar was wel een slechte hierkomer) ook heeft geholpen is haar niet voor niks roepen, maar haar roepen en dan iets doen, een oefening of een spelletje. Wat ook heeft geholpen zijn zelfgebakken leverkoekjes. Die krijgt ze nergens anders voor, alleen voor het hierkomen. Kan natuurlijk ook wat anders zijn, als het maar een bijzondere beloning is.
Maar bij een jachthond is het toch een stukje moeilijker denk ik. Toen ik Juul (bloedhond) nog had, ging ik ook wel eens mee op wandelingen van de bloedhondenclub. Daarbij was Juul nog een van de makkelijkste, bijna niemand had zijn hond los, en van de honden die los waren, waren er altijd wel een of twee zoek.

[Moon]

Hoi Minous,

Nog iets; ben je lid van de rasvereniging? Deze heb ik gisteren gebeld en zij zetten zich echt voor je in. Alleen al het praten over het probleem en horen dat je niet de enige bent , maakt dat mijn zelfvertrouwen weer een beetje is opgekalefaterd. Ik blijk het dus helemaal niet zo slecht te doen als ik dacht want de meeste bracco's blijken dus niet te stoppen als ze wild in hun neus hebben (volgens degene die ik sprak). Jammer wel dat fokkers daar niet altijd duidelijk over zijn (is mijn ervaring) want ik heb echt serieus onderzoek gedaan naar mijn ras; info. bij rasvereniging, op show's gaan kijken, bij eigenaars thuis geweest en meegewandeld, enz.
Natuurllijk was het eerste wat ik altijd vroeg; hoe zit het met het jachtgedrag? Het antwoord was steevast dat dat met veel trainen goed in de hand te krijgen was. Nou en dat hebben we gedaan! Toen op een gegeven moment bleek dat het toch niet helemaal lukte en ik om hulp vroeg kreeg ik ook op diverse plaatsen het antwoord; je wist toch dat je een jachthond kreeg.... Zoals jij al zei, dank je de koekoek!
En buiten dat; wat schiet je daar nou mee op met zo'n antwoord!
Maar goed dat was dus weer even een uiting van mijn frustratie, sorry daarvoor! Overigens, als ik beter was voorgelicht had ik denk ik toch voor dit ras gekozen omdat het verder zo'n geweldige hond is, laat dit duidelijk zijn anders zou ik misschien ook niet zo het vuur uit mijn sloffen lopen voor hem... Maar dan had ik beter geweten wat ik kon verwachten en had ik niet wakker hoeven te liggen met piekeren over wat ik toch fout deed.
Dus praktisch gezien ben ik er niet veel wijzer van geworden maar weet nu wat onze beperkingen zijn en heb de steun in mijn rug dat ik op een goede wijze train met hem. Verder gaan zij nog op zoek naar een trainer, maar hadden niet veel hoop dat dat zou lukken, maar we zien wel.
Dus dit is misschien ook een tip voor jou?

Vr. groetjes, Marijke

[Minoes]

Hallo Marijke en Marjolein,

Ook ik wil even hier voorop stellen dat we helemaal dol zijn op Taika!!!
Ze is verder dan ook een probleemloze hond. We kunnen haar alleen laten, meenemen, nooit agressie tegen wie/wat dan ook. Nou, zo kan ik nog wel even doorgaan met de loftrompet steken! Ik zou zo weer voor een Heidewachtel kiezen als ik mijn hart zou volgen. Of het praktisch is om als 1e hond een jachthond te nemen, weet ik niet.
Maar...... als ik van te voren had geweten wat ik anders had moeten doen qua commando "hier" toen ze een pup was, dan had ik dat natuurlijk gedaan. Maar volgens ons hebben we volgens het boekje gehandeld!

Ze krijgt bijv. nooit zomaar een snoepje. Ze moet er altijd iets voor doen, zit of af of een pootje geven. Wat ze wel gratis van me kreeg was aandacht in de vorm van knuffels en aaien. En dan nog niet altijd als ze er zelf om vroeg maar vooral als ik er zelf zin in had. Ik zag daar niets verkeerds in maar misschien was ik er te scheutig mee.

Ik heb in verleden wel contact gehad met de fokker en mensen van de rasvereniging. Ze komen dan met dezelfde tips die de anderen hier op het forum geven. Bij hun honden lukt dat kennelijk. En zoals ik al schreef: de andere hondjes uit het nest hebben dit probleem niet zodanig als wij.

Taika is inmiddels niet meer zo down van mijn verminderde aandacht. Gisteren heb ik haar losgelaten op de enige plek waar ik dat nog durf. Ze heeft flink rondgesjeesd maar bleef nooit langer dan een minuut of 5 weg (dan zat ze met haar snuit in een mollenhol...). Dus dat was een prettige wandeling.

Ik zal nog eens contact opnemen met de rasvereniging. En vooralsnog denk ik dat de negeer-methode te proberen is.

groetjes,
Minoes

[Addy]

Met mijn opvanger was dat niet mogelijk. Voordat je het wist was ze weg en dan zag je haar ook echt niet meer. Soms bleef ze wel een kwartier weg, en af en toe kwam ze ook terug en zag ze er niet uit. Ik had wel eens een camera om haar nek willen hangen om te kijken wat ze uit spookte. Ze mocht dus ook alleen maar los als we heel diep in het bos waren, zodat er geen wegen e.d. in de buurt waren. Dat ze rondgezworven heeft in Spanje heeft natuurlijk ook wel meegeholpen aan haar zelfstandigheid. Af en toe kwam ze even terug en dan liet ze zich ook gewoon aaien, maar daarna was ze weer weg. Als je haar in het bos laten toch eng vindt, zou je misschien een weiland met een hek kunnen proberen. Met dit weer staan de meeste weilanden leeg, ideale plek om te oefenen.

Je zegt het heel goed, die zelfstandigheid hebben hier al mijn buitenlandertjes en niet alleen de podenco's . Na aanvankelijke stress van mijn kant ben ik er in de loop der jaren aardig aan gewend, ze vertrekken en komen uiteindelijk ook weer terug, vaak onder de modder, af en toe met een half gescheurd oor maar je kan aan die koppen zien dat ze zich wel vreselijk vermaakt hebben Addy