Reukvermogen.

[Wil de hond]

Hoe komt het dat de ene hond veel meer, beter kan ruiken dan andere honden?

Komt dit omdat hij meer reukcellen heeft, omdat hij gewoon veel meer geurgericht is, of speelt er nog iets anders mee?

[billy]

Het leuk vinden misschien. Freek is een superspeurder vind het ook leuk en Manager intreseert het geen bal.
Groetjes Els

[bram en thijs]

Omdat de rashond voor een doeleinde wordt gefokt? Een jachthond moet goed ruiken, bij een werkhond is dat van minder belang? Bram en Thijs horen een melkkar door de Alpen te trekken en daar heb je geen uitstekend reukvermogen voor nodig.

[AnitaSpike]

Kan me helemaal vinden in beide bovenstaande reacties.
Wat ik bij Spike merk is dat sinds hij eenmaal een spoor heeft geroken hij er meer op gericht is.

[cloris]

Bij sommige rassen hebben ze jarenlang geselecteerd op reukzin, en andere honden zijn weer puur gefokt op andere kwaliteiten... (denk ik hoor )

Mijn honden zijn geen jachthonden op reuk, ze jagen dus op zicht... dat is wel te merken af en toe struikelen ze over bijvoorbeeld een haas, terwijl als die haas door het veld loopt hij gelijk gespot wordt.

[Wil de hond]

Omdat de rashond voor een doeleinde wordt gefokt? Een jachthond moet goed ruiken, bij een werkhond is dat van minder belang? Bram en Thijs horen een melkkar door de Alpen te trekken en daar heb je geen uitstekend reukvermogen voor nodig.

Waarom kunnen Bram en Thijs goed een melkkar door de Alpen trekken?

Omdat ze ervoor gefokt zijn zou jouw antwoord dan zijn?

Dat een hond goed kan ruiken omdat hij ervoor gefokt is had ik zelf ook al bedacht, maar wat maakt nu dat hij zo goed kan ruiken, wat is datgene wat er ingefokt is.

[bram en thijs]

Ontwikkeling van de zintuigen, bij bijvoorbeeld jachthonden is de reukzin meer ontwikkeld. Waarschijnlijk kun je met training ook nog wel iets doen, zoals ook bij mensen bepaalde zintuigen lijken te verscherpen als andere minderen of wegvallen.

[Branka]

Bij de ontwikkeling van rassen zijn honden geselecteerd op die eigenschappen waarvan men dacht dat honden die nodig hebben bij het werk dat ze moesten doen.
Dat zijn dus zowel fysieke eigenschappen als karakter. Want een hond die fysiek ergens geschikt voor is, maar het niet wil doen is ook ongeschikt voor zijn taak.

[Wil de hond]

Je denkt dus meer in de richting van het bewuster zijn van het reukvermogen, eerder dan in de richting van het beschikken over een beter reuk-apparaat?

[cloris]

Ontwikkeling van de zintuigen, bij bijvoorbeeld jachthonden is de reukzin meer ontwikkeld. Waarschijnlijk kun je met training ook nog wel iets doen, zoals ook bij mensen bepaalde zintuigen lijken te verscherpen als andere minderen of wegvallen.

Dat bedoelde ik dus ook aan te geven in mijn stukje hierboven... het is meer ontwikkeld, net zoals het jagen meer ontwikkeld is bij bijvoorbeeld de Greyhound.. het het drijven weer meer ontwikkeld is bij bijvoorbeeld een Border Collie...

[Wil de hond]

Dat bedoelde ik dus ook aan te geven in mijn stukje hierboven... het is meer ontwikkeld, net zoals het jagen meer ontwikkeld is bij bijvoorbeeld de Greyhound.. het het drijven weer meer ontwikkeld is bij bijvoorbeeld een Border Collie...

Leuk vooorbeeld ook wat je gaf.

Maar ik vraag me gewoon af wat nu maakt dat de ene hond een konijn op 300 mtr. afstand al ruikt, en de ander er over struikelt zonder het op te merken. Is dat puur het volledig op de neus ingesteld zijn, of is het zo dat die neus zoveel beter werkt als bij bvb. jouw honden?

[cloris]

Dat bedoelde ik dus ook aan te geven in mijn stukje hierboven... het is meer ontwikkeld, net zoals het jagen meer ontwikkeld is bij bijvoorbeeld de Greyhound.. het het drijven weer meer ontwikkeld is bij bijvoorbeeld een Border Collie...

Leuk vooorbeeld ook wat je gaf.

Maar ik vraag me gewoon af wat nu maakt dat de ene hond een konijn op 300 mtr. afstand al ruikt, en de ander er over struikelt zonder het op te merken. Is dat puur het volledig op de neus ingesteld zijn, of is het zo dat die neus zoveel beter werkt als bij bvb. jouw honden?

Ik denk dat het reukorgaan gewoon beter ontwikkeld is bij honden die het er van moeten hebben....en dan niet van de een op de andere dag maar over een langere tijd genomen dan..

Kijk bij blinde mensen, die horen bijvoorbeeld vaak beter dan mensen die zien.. zij ontwikkelen hun gehoor beter, het zegt niet dat hun gehoor beter is dan dat van ons

[Branka]

Je denkt dus meer in de richting van het bewuster zijn van het reukvermogen, eerder dan in de richting van het beschikken over een beter reuk-apparaat?

Niet zo zeer bewuster, want hoe bewust is een hond zich van zijn eigenschappen? Meer in de zin van de drang het te gebruiken. Als ik b.v. naar Jari kijk dan ziet hij verschillen in de omgeving (b.v. een plastic tas in het riet wordt duidelijk opgemerkt), maar het is ook een hondje dat graag met zijn neus bij de grond loopt om van alles op te speuren. En dat is dus voor een Golden erg handig want die moet tijdens de jacht zien waar het aangeschoten wild terecht komt en het opzoeken waarbij hij zijn neus weer moet gebruiken.

[Zoie]

Dat bedoelde ik dus ook aan te geven in mijn stukje hierboven... het is meer ontwikkeld, net zoals het jagen meer ontwikkeld is bij bijvoorbeeld de Greyhound.. het het drijven weer meer ontwikkeld is bij bijvoorbeeld een Border Collie...

Leuk vooorbeeld ook wat je gaf.

Maar ik vraag me gewoon af wat nu maakt dat de ene hond een konijn op 300 mtr. afstand al ruikt, en de ander er over struikelt zonder het op te merken. Is dat puur het volledig op de neus ingesteld zijn, of is het zo dat die neus zoveel beter werkt als bij bvb. jouw honden?

Het zou ook kunnen zijn dat hij het konijn wel ruikt, maar er gewoon niet op reageert. Hij moet hem zien bewegen, wil hij er achter aan gaan.

Spok zal me helemaal afsnuffelen als ik alleen met Luna uit ben geweest, en hij blijft dat ook lang volhouden. In het bos komt hij af en toe nog aan mijn broek snuffelen. Zoë rook het ook wel, maar haar interesse was veel minder. Denk niet dat dit iets met reukvermogen te maken heeft.

Je kunt honden natuurlijk ook conditioneren interesse voor bepaalde geuren te hebben. De ene hond zal er dan beter in zijn dan de andere. Waar dat preices in zit, ik weet het niet.

[cloris]

ik kies voor allebei de redenen. ik ben er bijna zeker van dat je per hond/ras bekeken bij onderzoek zeker wel een verschil in aantal reukcellen zou kunnen vaststellen. al die generaties dat men bepaalde rassen op reuk heeft geselecteerd zullen daar zeker een invloed op hebben gehad.

maar de tweede component speelt voor mij zeker ook een rol. de éne hond vindt geurtjes ook interessant, de ander vindt er ahw. geen bal aan. daar speelt waarschijnlijk een dubbele motivatie : enerzijds het graag met de neus werken, en anderzijds grote interesse hebben in wat er met die neus te vinden valt (buitdrift).

Daar zeg je dan iid weer wat, Fangio gaat op het zicht, Chira ook.. MAAR.. die gebruikt ook haar neus voor intressante luchtjes, zo kan zij ineens met haar neus op de grond gaan en dan gaan graven, ze graaft nesten jonge ratten uit de slootkant vandaan.. Zij vind het dus ook heel leuk, Fangio vindt dat maar niets volgens mij

[Eline*]

ik kies voor allebei de redenen. ik ben er bijna zeker van dat je per hond/ras bekeken bij onderzoek zeker wel een verschil in aantal reukcellen zou kunnen vaststellen. al die generaties dat men bepaalde rassen op reuk heeft geselecteerd zullen daar zeker een invloed op hebben gehad.

maar de tweede component speelt voor mij zeker ook een rol. de éne hond vindt geurtjes ook interessant, de ander vindt er ahw. geen bal aan. daar speelt waarschijnlijk een dubbele motivatie : enerzijds het graag met de neus werken, en anderzijds grote interesse hebben in wat er met die neus te vinden valt (buitdrift).

Mee eens..en ik denk dat veel ook te maken heeft met ervaring. SPeurhonden worden ook getraind.
Een hond moet leren wat het resultaat is van het gebruik van zijn neus. Zoekspelletjes doen met je hond is ook iets wat de hond moet leren. Ze ontwikkelen het gebruik van hun reukvermogen.
Als ik met Laika en Nelson liep en we kwamen een spoor tegen liep Laika steevast naar de andere kant het spoor af als Nelson. Nelson liep goed, de goede kant op achter het dier aan, Laika liep fout. Alleen al dat is een hele kleine nuance..ruiken wat verser is.
Ik denk dat het dus ook te maken heeft met het opdoen van ervaring en het ontwikkelen van het gebruik van een zintuig.

[Caro.]

Kaya hier vindt speuren fantastisch en heeft ook een goed ontwikkelde reuk.
Moritz is vrij slecht met zijn reuk, al ligt er een frolicje vlakbij hem dan moet hij het zien, want ruiken doet hij het haast niet.

[Sylvia]

Hier iemand die zijn jachthonden traint op het gebruik van de neus.
Inderdaad is ook training belangrijk ervan. Als je nooit ingezet wordt om een konijn (in ons geval een fazant) op neus te laten zoeken dan lopen ze ze er inderdaad uit. Ze zijn dan namelijk niet specifiek bezig om dat geurtje uit de miljoenen geurtjes die de neus inkomen uit te selecteren.
Vidar is volledig getraind op het vinden van de vogeltjes, de fazanten welliswaar, en hij weet ze al op grote afstanden dus ook al te ruiken en zo komt hij tot voorstaan, tot voor 3 weken terug (daar was ik uiteraard blij mee) selecteerde hij ook niet op de haas, alleen de vogeltjes waren belangrijk, de rest van de geuren trok hij niks van aan.
Eenden intereseren hem ook niet, hij loopt daar dus ook voorbij zonder maar enig teken te geven dat er een eend zit, wat niet zegt dat hij hem niet ruikt
Ontwikkeling van de neus voor een bepaald doel maakt het reukvermogen gewoon ook beter.

Misschien een leuk stukje??

De neus van de Staande Hond

De neus en oren van de mens zijn de meest besproken lichaamsdelen. De haviksneus, zinksnijder, voorgevel en de feestneus waarover een lied geschreven is door Toon Hermans en wat jarenlang door de twee Pinten vertolkt werd.

Maar we willen het meer over de neus van onze viervoetige vriend hebben, de hond en in het algemeen de jachthond en in het bijzonder de staande jachthond. Hoe werkt de neus van deze honden, wat zeggen onderzoekers daarvan en waarom ruikt het ene ras staande honden beter of verder dan het andere ras staande honden.

Ruim honderd jaar geleden dichte onze eerste pedagoog " De schoolmeester" al over de neus van de hond.

" Zijn neus doorgaans rond,
staat gewoonlijk in't front en zo lang die maar nat en fris is,
is het een bewijs dat meneer zo gezond als een vis is"

Als we het over de neus van de hond hebben moeten we het ook over geuren hebben en wat is geur. Geur is gas, dus een vluchtige stof, moleculen die in de lucht zweven en/of door de wind een richting uit geblazen worden. De geuren die door de wind en door de lucht gedragen verspreid worden zijn steeds vluchtiger naar gelang ze verder van de bron verwijderd zijn.

Gassen worden gemeten met pbt, parts by thousand dus, duizendtallen deeltje per m³.

Statische geuren en dynamische geuren.

De hondenbrigade van de Rotterdamse Politie is er voor het eerst in geslaagd, geuren van voorwerpen te isoleren en zodoende met een sorteerproef aanvullend bewijs aan te dragen.

De methode die ze ontwikkeld hebben is zelfs tot Europese norm verheven. Dit zijn statische geuren.

Het voetspoor volgen van en verdachten, waarop wind en kruisingen van andere sporen mogelijk is, zijn dynamische sporen. De geuren waar we met jachthonden mee te maken hebben zijn altijd dynamische geuren, we hebben altijd met wind te maken, dekking van vegetatie en wild dat verloopt etc. De hond maakt zelfs gebruik van de wind; het wild opsporen tegen de wind in, de hond krijgt dan eerst de verwaaiing van de geuren die het wild afgeeft, voor dat hij bij het wild is. Bij het verloren apport (dood stuk wild waarvan de jager niet weet waar het ligt) haalt de ervaren hond "wind" om het te vinden. We zouden hier min of meer van statische en dynamische geuren kunnen spreken. De hond kijkt met zijn neus, hij is in staat meerdere geuren gelijktijdig te reuken en te interpreteren. Een spectrum van geuren, elementaire geuren die bij elkaar een andere geur geven dan een enkelvoudig gas.

Denk bijvoorbeeld aan gebraden vlees dat anders ruikt dan rauw vlees. Het toedienen van kruiden en vetten en de chemische omzetting door hitte geeft dit een totaal andere geur. We reuken dan ook een spectrum van geuren, maar we blijven eigenlijk vlees ruiken.

De hond kan dit enkele honderden malen beter dan wij, dit omdat de neus van de hond ook veel groter is, hij bevat duizenden meer reukcellen trilharen en slijmcellen dan wij hebben. Daar komt nog bij dat we afgestompt zijn, lont ruiken hoeven niet meer. Wel gas, als we het hebben vergeten het aan te steken of als het uit gewaaid is, daartoe heeft het energiebedrijf een wel zeer ruikende stof aan het gas toegediend.

Ruiken of ons voedsel niet bedorven is, komt ook steeds minder voor door de uitvinding van de eeuw: de uiterste consumptie datum. Dan ruiken we nog als ons eten aanbrandt, maar ja, dan is het meestal te laat.

Wetenschappers beweren dat de neus van de wolf vele malen beter is dan van onze huishonden, omdat de huishond niet meer afhankelijk is voor het vergaren van voedsel van zijn neus; hij wordt door zijn baas gevoerd. Nu is mij niet bekend dat wolven voorstaan, ze jagen in roedel, jagen de prooi op en dat gaat op het gezichtsvermogen. Windhonden jagen ook op deze manier, voor onze staande hond zou het een hele grote fout zijn zo te jagen.

Het is maar welke soort honden er voor dit soort onderzoeken gebruikt zijn. Zover mij bekend is er nooit een wetenschappelijk onderzoek geweest naar het voorstaan en hoe deze honden de neus gebruiken. De jachteigenschappen zoals de wolf deze heeft zijn zeer ongewenst voor een staande hond. De wolf springt direct op zijn prooi af en grijpt deze.

De eigenschap die in onze staande hond ontwikkeld is, is juist niet direct inspringen maar, twijfelen om die sprong te maken. Vergelijkbaar is, wat een huiskat doet, steeds proberen dichter bij de prooi te komen en dan toeslaan. De staande hond moet blijven twijfelen en niet toeslaan. Wat hij wel moet doen is het wild zo benaderen dat het gevaar bemerkt (zich drukt), maar net niet vlucht. Dit noemen we het wild vastmaken. Loopt de hond, wel in verstrakte houding, pasje voor pasje naar voren, dan is dit geen voorstaan, we zeggen dan, de hond trekt aan en krijgt het wild nog niet vast, het wild blijft lopen en zal dan ook na verloop van tijd springen. Dan heeft de hond het wild uitgestoten.

Jagen met drijvende honden is de oervorm van jagen. Met de opkomst van de valkerij zijn de staande honden gekomen en nadat het geweer hanteerbaarder werd heeft de jacht met de staande hond een nieuwe impuls gekregen. Het zal wel niet zo gegaan zijn dat Fred Vuursteen met zijn buurman Bennie ging jagen en dat Bennie zei tegen Fred " He, Fred Dino staat stil. Ja ik zie het Bennie. Waarvoor zou Dino stilstaan? Ooh, ik zie 't al Dino staat voor op een patrijs." Alhoewel, als je afhankelijk bent van jagen met pijl en boog of met een speer, zou een voor-staande hond heel goed van pas komen.

Drijvende honden die voorstonden waren geen goede jachthonden in die tijd. Wat doen drijvende honden, ze nemen een spoor van wild op en volgen al blaffend dit spoor en drijven dit zo naar de voorjager die dan het wild binnen schot krijgt en het wild kan schieten.

Deze jachtmethode kan alleen maar op haarwild, vogels gaan op de wieken. Een spoor volgen wordt door deze honden met de neus aan de grond gedaan, met een zeer lage kophouding. Staande honden die de neus aan de grond zetten en een spoor uitwerken komen voor dat wild nooit tot voorstaan. De kophouding van een staande hond moet hoog zijn, boven de vegetatie uit; de neus openingen moeten open en dicht sperren, de kop moet draaien van links naar rechts om richting waarvan de verwaaiing komt op te vangen. Heeft de hond deze verwaaiing in de neus en is het wild vast gemaakt, dan zie je ervaren honden "kauwen", ze proeven de geur van het wild.

Er zijn al enkele jaren flesjes met wildgeuren in de handel, fazant, konijn, vos, van de meeste soorten is er wel wat, ik heb echter nooit een hond op de geur uit een fles van fazant of patrijs voor zien staan. Hoe komt dat, omdat het een zogenaamde geur nepper is, het wordt gemaakt uit het uitwerpselen van de betreffende wild soort. Ja en op een drol staan geen hond voor.

Nep geuren worden overal toegepast, de broodverkoper die een spuitbus heeft met de bakkerij geur, de tweedehands autobandiet die de oude zevende hands wagen naar nieuw laat ruiken.

De dennengeur, de zeegeur en dan de bloemengeuren waaraan geen bloem te pas is gekomen.

De fazant in het kooitje is een station wat gepasseerd moet worden, voor de jonge cq onervaren hond, om de geur van een fazant of wat dan ook te leren kennen werkt het even. Het.moet niet steeds herhaald worden. De hond stormt dan op de kooi af à la "hier baas, ik heb ze weer gevonden". Dit werkt nadelig op de wil tot zoeken en het voorstaan. Een hond moet weten als hij in een veld los gelaten wordt dat er wild te verwachten is, wat hij moet vinden. Geuren uit flesjes werken alleen als statische geur, de dummy voorzien van deze geur en er een sleepspoor mee trekken, dat werkt zeker bij retrievers, honden die een zeer korte neus hebben. De staande hond met zijn superieure neus en de excellente fijnheid van het neusgebruik maak je niets wijs.

Na enkele malen met deze kunstgeuren gewerkt te hebben gaat de interesse eraf, onderschat de intelligentie van de staande honden niet. Met retrievers kun je door blijven gaan, deze zeer kort-neuzige honden willen blijven apporteren zijn ook meer op het gebruik van de ogen ingesteld dan op het gebruik van de neus.

Daarom mag men deze geknutselde methodes niet te lang volhouden; ga het veld in en breng de hond voor natuurlijk wild, dat is veel interessanter voor hond en baas.

Veld omstandigheden zijn steeds anders, waardoor het reuken van hond (dus niet zijn reukvermogen!) beïnvloed wordt. Het weer is van grote invloed op de prestatie van de hond; bij een matige bries en een droge vegetatie zijn de omstandigheden optimaal. Bij een storm, komt de verwaaiing heel dun en in flarden met grote snelheid voorbij; dit zijn slechte omstandigheden voor de hond. De vochtigheidsgraad speelt ook mee, 's morgens als de dauw nog op het bietenblad ligt en de zon breekt door ontstaat er waterdamp, deze waterdamp snuift de hond op, de trilharen en reukcellen zijn dan omringd door waterdamp en ze nemen de plaats in van geuren wild als verwaaiing op.

Hoe komt het nu dat een Pointer wild voorstaat op ± 50 m, een korthaar op 40-35 m en een Drent of Weimaraner op 30-25 m?

De honden zijn ongeveer van de zelfde proporties, de neus heeft de zelfde grootte. Alleen de neus lijn vanaf de stop tot de neus punt verschilt wat, bij de Pointer is deze lijn vrijwel rechtof loopt op.

Bij de Duitse Staanders loopt de lijn naar de neus punt toe iets gebogen af of is beina recht.

Bij oude rassen zoals de Weimaraner is de boog wat groter en loopt wat sterker naar beneden. De neus wijst meer naar de grond, waardoor de neus minder ver de ruimte in kijkt.

De Pointer heeft met een zeer ijle verwaaiing genoeg informatie om tot voorstaan te komen, het aantal pbt is minder dan wat een Korthaar nodig heeft en een Korthaar heeft weer minder pbt nodig dan een Weimaraner. Het aantal reukcellen zal bij de drie soorten gelijk zijn. Er kan dan maar een verschil zijn: het zit tussen de oren. Dat wil zeggen dat met een goede begeleiding en training het gebruik van de neus op de voorgrond kan komen.

Van sporenklever een optimale veldhond maken zal nooit lukken, maar met een jonge hond de interesse op wild verwaaiing stimuleren is geen makkelijke maar wel een stimulerende opgave.



Bron: Leo van Gogh

[Sylvia]

Op bovenstaande foto zie je Vidar echt de geuren in hem opnemen, het kwijl staat rondom zijn bek het teken dat hij de geuren die hij opneemt proeft

[Eline*]

Op bovenstaande foto zie je Vidar echt de geuren in hem opnemen, het kwijl staat rondom zijn bek het teken dat hij de geuren die hij opneemt proeft

Wat een geweldig gave foto!!

[Zoie]

Inderdaad is ook training belangrijk ervan. Als je nooit ingezet wordt om een konijn (in ons geval een fazant) op neus te laten zoeken dan lopen ze ze er inderdaad uit. Ze zijn dan namelijk niet specifiek bezig om dat geurtje uit de miljoenen geurtjes die de neus inkomen uit te selecteren.
Vidar is volledig getraind op het vinden van de vogeltjes, de fazanten welliswaar, en hij weet ze al op grote afstanden dus ook al te ruiken en zo komt hij tot voorstaan, tot voor 3 weken terug (daar was ik uiteraard blij mee) selecteerde hij ook niet op de haas, alleen de vogeltjes waren belangrijk, de rest van de geuren trok hij niks van aan.
]

Spok spot ook fazanten, heb het hem nooit geleerd, en hij komt ook niet voorstaan, helaas.

[martine]

heeft te maken met de reukcellen
het geurslijmvlies en de geur receptoren
je hebt verschillende soorten speuren
tracking trailing air scenting
kijk eens op www.scentteam.be
alle honden kunnen speuren.

Martine

[Sylvia]

Op bovenstaande foto zie je Vidar echt de geuren in hem opnemen, het kwijl staat rondom zijn bek het teken dat hij de geuren die hij opneemt proeft

Wat een geweldig gave foto!!

Dank je!

[Wil de hond]

Eline heeft gelijk Syl, een hele mooie en ook hele bijzondere foto, van een hele bijzondere hond. Op deze foto is heel goed te zien hoezeer een hond "in de ban" kan raken van één bepaalde geur. En hij is niet alleen "gevangen" door de geur, hij staat ook nog eens onberispelijk voor. Welk een specialisatie!!

Die geur heb jij hem helpen uitselekteren. Had je dit niet gedaan dan had hij denkelijk een hond geweest die "in de ban" verkeerde van het volledige geurspectrum waaraan hij wordt blootgesteld.

Ik begrijp best dat een hond moet leren zijn neus te gebruiken, om iets aan die hond en aan die neus te hebben.

Maar wat ik nou nog steeds niet helemaal begrijp is hoe het nou toch precies komt dat "neushonden" een niet te omzeilen enorm verhoogde interesse in geuren hebben. Bvb. een Pointer, een Duitse Staander, een Weim, een Beagle of Basset of noem maar op, al deze honden zullen zelfs indien er nooit niet het geringste gedaan wordt aan training in speuropzicht een bijna obsessief te noemen interesse in geuren hebben.

heeft te maken met de reukcellen
het geurslijmvlies en de geur receptoren
je hebt verschillende soorten speuren
tracking trailing air scenting
kijk eens op www.scentteam.be
alle honden kunnen speuren.

Wat jij aangeeft Martine, is natuurlijk duidelijk, dat is de éne kant van het verhaal, de "technische", jij bedoelt de "hardware". Maar waar je zegt dat alle honden kunnen speuren zou je een onderscheid moeten maken tussen honden die daar meer aanleg voor hebben en anderen met minder aanleg. Er zijn honden met een bijzonder vergaande interesse in geuren waar zij simpelweg mee geboren zijn. Iets wat niet álle honden hebben. En het is juist dit wat hen onderscheidt van andere honden wat mijn verbazing heeft gewekt.

[Sylvia]

Eline heeft gelijk Syl, een hele mooie en ook hele bijzondere foto, van een hele bijzondere hond. Op deze foto is heel goed te zien hoezeer een hond "in de ban" kan raken van één bepaalde geur. En hij is niet alleen "gevangen" door de geur, hij staat ook nog eens onberispelijk voor. Welk een specialisatie!!

Nog zo'n leuk fotootje dan
Hier krijgt Vidar een Fazant in zijn neus. Zijn ogen gaan dicht zijn mond open. Hij neemt de geur in zich op, hier heeft hij zijn ogen niet bij nodig.
Je ziet hem al inhouden om voor te gaan staan. Want een stap te ver en de vogel is gevlogen

Die geur heb jij hem helpen uitselekteren. Had je dit niet gedaan dan had hij denkelijk een hond geweest die "in de ban" verkeerde van het volledige geurspectrum waaraan hij wordt blootgesteld.

Of een hond die helemaal niet in de ban was van een luchtje.

Ik begrijp best dat een hond moet leren zijn neus te gebruiken, om iets aan die hond en aan die neus te hebben.

Maar wat ik nou nog steeds niet helemaal begrijp is hoe het nou toch precies komt dat "neushonden" een niet te omzeilen enorm verhoogde interesse in geuren hebben. Bvb. een Pointer, een Duitse Staander, een Weim, een Beagle of Basset of noem maar op, al deze honden zullen zelfs indien er nooit niet het geringste gedaan wordt aan training in speuropzicht een bijna obsessief te noemen interesse in geuren hebben.

Wat is voor jou dan een verhoogde interesse? De Staandes (in mijn geval) zijn uiteraard al heel lang geselecteerd op het voorstaan en het zoeken naar wild. Uiteraard gebeurd het dan ook dat als een Staande een Fazant tegen komt deze veelal voor zal staan. Maar de interesse op de voorhand, ik denk niet dat daar altijd over te spreken valt, je moet het ze leren / trainen.
Als een hond echt in de ban er van is zal deze ten aller tijde, waar die ook loopt gaan "jagen", zoals Vidar dat doet. Hij zal op elk veld waar hij komt op de wind gaan lopen om zo wild te vinden, want hij WIL wild vinden. Hij is helemaal wild van het wild
Een hond die hier niet op getraind is zal niet ten aller tijde buiten stappen en op zoek gaan naar deze geuren. Alleen zal deze op het moment dat die dat vogeltje ruikt reageren, maar dat is de aanleg die er al van nature in zit. Dit is een wel degelijk verschil, dit verschil zie je duidelijk bij een niet werkende en werkende hond.
Je kunt ook een groot verschil zien tussen de wel en niet werkende honden met de afstand waarop ze dus het wild vinden.

[Wil de hond]

Alweer zo´n bijzondere foto. Op de eerste zag ik voor het eerst hoe een hond daadwerkelijk de geur herkauwt, en op deze dus hoe hij zijn ogen dichtdoet, misschien wel om zich beter te kunnen koncentreren?

Ik bedoel met verhoogde interesse dat een hond echt konstant bezig is om de lucht af te tasten, de geuren te lezen. Momenteel zie ik regelmatig een man met een Duitse Staander uit werkende ouders. Deze hond is konstant bezig met het afsnuffelen van de lucht, op een bijzondfer intense manier. Hij is vrijwel volledig afwezig, het enige wat hem echt trekt zijn de geuren die tot hem komen. Er is nooit met hem gewerkt, hij weet ook niet het verschil tussen een konijnelucht of een hoop stront. Hij heeft het er best moeilijk mee denk ik, met zo´n overdaad aan interessante geurtjes die konstant op hem toe komen waaien.

Of Beagles die de hele tijd met de neus de grond af stofzuigen, blind voor alles behalve de geurtjes die hij tegenkomt.

Ik heb het dus niet, zoals jij, over honden die geleerd hebben één luchtje te onderscheiden, maar over honden die álle luchtjes tegelijk waarnemen op een bijzonder intense manier, en zich nauwelijks voor iets anders interesseren.

Denk jij echt dat Vidar misschien wel helemaal geen interesse in geuren zou hebben gehad als je niet met hem was gaan trainen?

[Hanneke2]

Zou het niet andersom zijn, dat het reukvermogen er bij veel rassen (onbewust?) is uitgefokt omdat het niet noodzakelijk was voor het doel waarvoor de honden gebruikt werden?

En verder *denk* ik dat jachthondenrassen niet voor niks een 'normale' neus hebben. Rassen waarbij dat hele neusorgaan opgepropt zit in twee of drie centimeter zullen in mijn idee toch ook wel wat minder ruiken.

[Sylvia]

Alweer zo´n bijzondere foto. Op de eerste zag ik voor het eerst hoe een hond daadwerkelijk de geur herkauwt, en op deze dus hoe hij zijn ogen dichtdoet, misschien wel om zich beter te kunnen koncentreren?

Hij probeert doormiddel van zijn neus precies te ruiken waar de vogel zich bevind om zo op de juiste manier aan te vallen en de vogel te drukken (het voorstaan dus)

Ik bedoel met verhoogde interesse dat een hond echt konstant bezig is om de lucht af te tasten, de geuren te lezen. Momenteel zie ik regelmatig een man met een Duitse Staander uit werkende ouders. Deze hond is konstant bezig met het afsnuffelen van de lucht, op een bijzondfer intense manier. Hij is vrijwel volledig afwezig, het enige wat hem echt trekt zijn de geuren die tot hem komen. Er is nooit met hem gewerkt, hij weet ook niet het verschil tussen een konijnelucht of een hoop stront. Hij heeft het er best moeilijk mee denk ik, met zo´n overdaad aan interessante geurtjes die konstant op hem toe komen waaien.

Even interessant om te weten, doet deze man verder wat met zijn hond behalve deze lekker aan te laten hobbelen...

Of Beagles die de hele tijd met de neus de grond af stofzuigen, blind voor alles behalve de geurtjes die hij tegenkomt.

Ik heb het dus niet, zoals jij, over honden die geleerd hebben één luchtje te onderscheiden, maar over honden die álle luchtjes tegelijk waarnemen op een bijzonder intense manier, en zich nauwelijks voor iets anders interesseren.

Denk jij echt dat Vidar misschien wel helemaal geen interesse in geuren zou hebben gehad als je niet met hem was gaan trainen?

Als ik Vidar niet ervoor getraind had zou hij nu niet zo goed jagen. Je leert hem aan dat waar je loopt er wild te vinden is, doordat je dat doet zal de hond waar deze ook loopt zoeken naar dat wild en dus zijn neus gebruiken voor dat wild.
Een hond die daar niet op getraind is zal je dat zeker niet zien doen. Dat verschil zie IK dus duidelijk
Je leert hem aan dat het belonend is het zoeken van het wild.... Dus de neiging tot het altijd willen is dus heel erg groot dan.

[Wil de hond]

Even interessant om te weten, doet deze man verder wat met zijn hond behalve deze lekker aan te laten hobbelen...

Nee, met deze hond wordt niets bijzonders gedaan, hij is gewoon een huishond met een redelijk saai leventje. Men wilde een hond, een vriend die jager is had een nestje en of ze een pupppie wilden. Ik heb aangeraden om in elk geval eens wat zoekspelletjes aan te leren, zodat de hond iets kan gaan doen met zijn aanleg.

Ik snap wel dat Vidar geen gespecialiseerde jager had geworden als jij hem niet getraind zou hebben, maar denk jij niet dat hij als ongetrainde hond ook zo´n "last" van zijn formidabele reukvermogen had gekregen? Ik denk dat zo´n hond als hij zonder training tóch door zijn neus op sleeptouw zou zijn genomen.