Even vragen

[Mama Sanneke]

Ik heb gisteren het één en ander gelezen
en daar stond o.a. dat een hond die niet goed gesocialiseerd is voor 12 weken daar later problemen van ondervind.
Dat wist ik al van jullie natuurlijk.
Nu stond er ook dat een angstige hond meestal niet meer goed te krijgen is.
Nu ben ik even in de war, volgens het schrijven moet je als je hond
angstig gedrag vertoont net vrolijk gaan doen.
Dus de vraag is nu, geef je daar dan ook weer geen extra aandacht mee
of bedoelen ze vrolijk zonder naar de hond te kijken.

[Mama Sanneke]

het ligt helemaal aan de situatie, aan het soort angst die de hond heeft, en aan zijn reactie op dat moment. dus ik zou er niet met ja of nee kunnen op antwoorden.
overmatig vrolijk doen vind ik geen goed idee; dan doe je toch 'raar' volgens de hond, en daar zal hij zijn spanning zeker niet mee afbouwen. maar 'gewoon' vrolijk bezig zijn, je stem rustig en ontspannen laten klinken, dan geef je aan dat je zelf niks griezeligs in de situatie ziet.

een voorbeeld : gisteren waren jagers hier vlákbij hard aan het knallen. ik heb al vaker vastgesteld dat mijn jongere honden dat zelfs leuk vinden, maar naarmate ze ouder worden kunnen ze er steeds minder goed tegen. ik was net de paardenstal aan het schoonmaken, en de twee oudste kwamen wat verontrust bij me in de buurt staan. ik weet als ik ze straal negeer dat het er absoluut niét beter op wordt; ze kunnen de spanning voor zichzelf niet kwijt, en gaan zich steeds meer fixeren op het 'enge geknal'.
ik heb ze er eigenlijk een spelletje laten van maken, telkens als het knalde ging ik ze vrolijk een beetje aanporren, ze 'mochten' even lekker blaffen (was vrolijk blaffen, opwindingsblaffen dus), en ik ging gewoon weer verder met mijn werk. zo vonden ze het eigenlijk wel leuk, baasje ging spelen als het knalde, joepie !

maar dit is zeer sterk hond- en situatie-afhankelijk. als een hond stijf staat van angst doe je hier ook weinig mee .

Inderdaad, da's een goed voorbeeld dat je me gaf.
Luka heeft de gewoonte om te blaffen als het begint te gieten, héél leuk als je in Belgie woont.
Dus roep ik hem bij me en zeg t'is goed man.
En dan gaat ie liggen.
Als ik hem negeer op dat moment blijft hij gewoon blaffen.

[sassel]

Vroeger heb ik met mijn rottweiler ipo gedaan.
Daar zit o.a een schot bij van een startpistool.
Daar was ze vreselijk bang van.
Wel was ze erg gericht op een balletje als beloning.
Als het startpistool ging pakte ik het balletje met een touwtje eraan.
Ik speelde dan en na oefenen oefenen en oefenen vergat ze het startpistool en uiteindelijk reageerde ze er niet meer op.
Had hier trouwens ook mijn voordeel mee met oud en nieuw ,die kon gewoon liggen snurken met al het vuurwerk geknal.

[Birt]

Laika, de hond van m'n oom is bang van onweer en vuurwerk ed. maar dan wordt die echt enorm getroost en geknuffeld wat volgens mij verkeerd is want die hond lijkt aangemoedigd te worden. dan gaat ze uren liggen rillen onder tafel. en als er dan iemand binnen komt die ze kent is ze enthousiast en vergeet ze te rillen en angstig te doen. daarna gaat ze gewoon verder doen.

ik denk dat hier het omgekeerde gebeurd is als de situatie die hier vernoemd is met die geweerschoten. kan het zijn dat bij die hond het verkeerde gedrag aangemoedigd is als er een donderknal weerklinkt?

[Seahorse]

Jazeker. De hond is bevestigd in zijn vermoeden dat onweer of vuurwerk toch wel erg eng is. Het baasje gaat hem immers troosten. Negeren of iets anders gaan doen met de hond is het beste, zolang je maar geen aandacht besteed aan de angst.

[sassel]

Jazeker. De hond is bevestigd in zijn vermoeden dat onweer of vuurwerk toch wel erg eng is. Het baasje gaat hem immers troosten. Negeren of iets anders gaan doen met de hond is het beste, zolang je maar geen aandacht besteed aan de angst.

Daar ben ik mee eens

[Seahorse]

Het verhaal van Inge klinkt ook wel weer logisch. Zou het niet zo kunnen zijn dat het heel erg van de hond en van de situatie afhangt? Ik denk aan een hond die met oud en nieuw al jarenlang door een hel gaat. In zo'n geval kan ik me voorstellen dat het inderdaad niet meer helpt om geen aandacht aan de hond te besteden. Ik kan me ook voorstellen dat ik in zo'n geval een oude hond maar lekker op schoot zou nemen en troosten, ook al geef je dan de boodschap dat het vuurwerk inderdaad eng is. Aan de andere kant zou ik een puppy of jonge hond altijd negeren.

Daarnaast is het natuurlijk helemaal niet gek als een hond schrikt van een plotselinge knal. Dat doe ik zelf ook. Niks mis mee zolang de hond zich maar snel herstelt. En dat kun je naar mijn idee bewerkstelligen door de hond te laten merken dat het niet erg is. Bijvoorbeeld door op vrolijke toon te zeggen "Zo, dat was een harde knal.".

[hovawart]

Wat Inge schrijft is logisch zelf Met mijn Hovawart is nog jong die vindt knallen alleen maar leuk, maar als ik haar negeer werkt het averechts dit kan ik beter net zoals Inge beschrijft ook een beetje gek doen TYPISCH RAS.

Maar met mijn Berner die vuurwerk onder haar buik heeft gekregen en zelfs daar verschroeide haren had, heb ik jaren geen leuk oud en Nieuw gehad door dit gedrag van een paar jongelui.

Zelf door veel energie en ander gedrag aan te leren met knallen en zo. kon ik haar weer los laten lopen en ze was evengoed wel bang maar liep niet meer bij mij weg.
Dat was het beste wat we konden bereiken maar desondanks voor iedere hond en baas is een ander oplossing en je hond goed kennen en lezen en daar op inspelen.

[Marion.]

Saar is eigenlijk nergens bang voor. Met oud en nieuw zit ze even rustig in haar stoel al het gedoe buiten te bekijken. Alleen voor luchtballonnen is de doodsbenauwd. Toen ze 10 maanden was, zaten wij bij de buren in de tuin (Saar was er ook). Toen kwam er heel laag een ballon over. Zo laag dat we gewoon konden babbelen met de mensen, en dat deden we dus ook. Helemaal niet op Saar gelet, en niet in de gaten dat dat zo'n vreselijke indruk op haar maakte. Dus de avond dat het gebeurde hebben wij per ongeluk "helemaal volgens het boekje" gehandeld. Negeren en gewoon doorgaan met wat je aan het doen was.
Pas de volgende dag, toen ze niet meer naar buiten wilde, zelfs de tuin niet meer in wilde, vol in de no-houwers ging omdat ze een grote geverfde cirkel op een huis zag (waar ze al 10 maanden lang langs gelopen was), bleek dat dat avontuurtje van de avond ervoor toch nog een staartje zou krijgen

Met heel veel geduld en moeite hebben we dat in redelijke banen kunnen leiden. Maar nog steeds zijn zwoele zomeravonden een reden voor Saar om binnen te gaan liggen. Ze weet gewoon wanneer er een kans is dat er ballonnen overkomen. En als ze er één ziet, dan is het een hoopje ellende. En ik ga dan bij haar liggen en kroel haar in slaap. Dan blijft ze het rustigst.
Die heel specifieke angst is er, gaat ook niet meer weg. Die angst heeft zich niet uitgebreid naar andere zaken, dus het is goed zo. Die ballonnen kan ik niet uit ons luchtruim weren, dus ga ik gewoon mee in haar ellende. Dat werkt bij haar het best.