Zindelijkheid 's nachts

[Zoek stok!]

mijn pup heb ik 15 mei opgehaald hij was toen 8 weken alleen de eerste 2 nachten moesten we eruit daarna kon hij toe met om 22 uur of 23 uur voor laatste keer naar buiten en kwam dan pas rond 08.30 weer

Niet om lullig te doen, maar van tevoren werd ik juist gewaarschuwd voor dit soort verhalen. 'Laat je niet gek maken door mensen met een puppy die direct hele nachten doorslapen en niet vroeg opstaan'. Ik heb begrepen dat het niet goed is voor zo'n jonge pup dat hij zo lang z'n plas moet ophouden.

hij moet niks dat voor opgesteld, als hij wel moet dan piept hij wel.
en bovendien haal hem maar eens uit zijn slaap dan doet hij na een kwartier pas wat als je geluk hebt, want hij word behoorlijk chagerijnig als je hem uit zijn slaap haalt.
je bent gewaarschuwd dat kan maar ga nou niet de indruk wekken dat de pup zijn plas op moet houden.
dat is in dit geval dus lariekoek,zeker omdat hij eerst in de slaapkamer stond en nu met zijn bench op een andere plek in huis, en meegenomen ook nog eens dat hij zijn bench nog nooit bevuild heeft.

Tsja, heb het toch echt in alle boeken gelezen, van de dierenarts gehoord en op de hondenschool. Ik ga dat dus niet doen.

Wat ik jammer vind is dat alle puppy eigenaren zo tegen elkaar op gaan bieden. ,,Mijn pup was al zindelijk met 8 weken", ,,Mijn pup luistert altijd naar me", ,,Mijn pup loopt heel goed aan de lijn mee", etc etc

Nou, mijn pup dus niet. Ik moet er keihard voor werken en dan nog gaat het vaak genoeg mis. Je mag ook niet toegeven dat een pup hebben soms gewoon niet leuk is. Iedereen maakt elkaar gek met hoe leuk het wel niet is. Ik vind het niet leuk als hij als een debiel in de kabels hangt, niet altijd komt als ik hem roep, nog steeds tegen andere mensen aanspringt...etc. Ik heb een tijd gedacht dat ik abnormaal was, maar als je 1 op 1 contact hebt met mensen blijkt dat zij ook niet meer op een roze wolk zitten. In groepen (waaronder op het forum) moet dat beeld in stand gehouden worden. Ik doe daar niet aan mee.

[Gast]

Wat ik jammer vind is dat alle puppy eigenaren zo tegen elkaar op gaan bieden. ,,Mijn pup was al zindelijk met 8 weken", ,,Mijn pup luistert altijd naar me", ,,Mijn pup loopt heel goed aan de lijn mee", etc etc

Sypke was ook pas laat volledig zindelijk. 's Nachts in de bench ging goed, al ben ik wel de eerste weken heel vroeg opgestaan om te voorkomen dat ze iets in de bench zou doen. Maar in huis zijn er ondanks veelvuldig uitlaten heel wat ongelukjes gebeurt. Dat hoort gewoon bij een pup.

[Zoek stok!]

Wat ik jammer vind is dat alle puppy eigenaren zo tegen elkaar op gaan bieden. ,,Mijn pup was al zindelijk met 8 weken", ,,Mijn pup luistert altijd naar me", ,,Mijn pup loopt heel goed aan de lijn mee", etc etc

Sypke was ook pas laat volledig zindelijk. 's Nachts in de bench ging goed, al ben ik wel de eerste weken heel vroeg opgestaan om te voorkomen dat ze iets in de bench zou doen. Maar in huis zijn er ondanks veelvuldig uitlaten heel wat ongelukjes gebeurt. Dat hoort gewoon bij een pup.

Precies, het is gewoon een klein jochie en dat mag hij ook zijn.

[starfleet]

Wat ik jammer vind is dat alle puppy eigenaren zo tegen elkaar op gaan bieden. ,,Mijn pup was al zindelijk met 8 weken", ,,Mijn pup luistert altijd naar me", ,,Mijn pup loopt heel goed aan de lijn mee", etc etc

Ik was daar al aan gewend omdat ik twee kinderen heb.


Anne

[starfleet]

Ik heb een tijd gedacht dat ik abnormaal was, maar als je 1 op 1 contact hebt met mensen blijkt dat zij ook niet meer op een roze wolk zitten. In groepen (waaronder op het forum) moet dat beeld in stand gehouden worden. Ik doe daar niet aan mee.

Er zijn heel gemakkelijke pups (echt waar). Alleen zouden mensen zich moeten realiseren dat een pup niet gemakkelijk is omdat zij het zo geweldig doen en een ander fout, maar ook omdat het gewoon een gemakkelijke pup is.

Daarnaast (en dat is wel echt waar) is het gemakkelijker bij een tweede pup, gewoon door de ervaring die je hebt.

Anne

[BeëlzeBubble]

Je mag ook niet toegeven dat een pup hebben soms gewoon niet leuk is. Iedereen maakt elkaar gek met hoe leuk het wel niet is.

Nou, zal ik je eens wat zeggen dan:

Ik vind het hele puppygebeuren zwaar overschat. Ik vind er serieus geen donder aan. Smekkie was eerst het pupje van mijn schoonouders maar helaas kon hij daar niet blijven. Dus toen hebben wij hem in huis genomen ook al had ik me voorgenomen nooit aan een pup te beginnen. Na anderhalve dag Smekje wist ik opeens waarom ik me dat had voorgenomen.
Je mag best weten dat ik regelmatig heb staan huilen van pure frustratie. Gillend gek werd ik van hem. Ondeugend/druk, wild en speels zijn vind ik niet erg maar dat constante opletten of hij zichzelf niet om zeep aan het helpen is kan ik niet tegen.

Op straat vrat hij alles op wat hij tegenkwam. Elke dag kon ik stukken glas, kauwgom of sigarettenpeuken uit zijn bek staan wrikken. Wandelen was niet leuk, dat was van begin tot eind verbieden, corrigeren en politieman spelen.

Ik vond het ook zo zielig voor mijn andere hond. Het arme beest had geen seconde rust. Elke keer als hij even rustig een dutje wilde doen stond dat kleine monster in zijn neus te bijten, zijn oren aan stukken te scheuren of met zijn puppenpoten in zijn ogen te stampen

Maar het wordt beter, echt waar. Hij is nu 6 maanden en opeens blijkt dat hij behoorlijk goed luistert Wandelen is opeens hartstikke leuk, hij is gek op achter een balletje of een stok aanrennen (alleen dat loslaten doet hij nog steeds niet ). Hij en Casper kunnen heerlijk met elkaar spelen en rauzen. Hij eet alleen nog eetbare dingen van straat op (daar werken we nog aan ). Hij is zo goed als zindelijk, af en toe nog wel een ongelukje maar dat geeft niks.

Maar toch: dat was eens maar nooit meer. Puppies zijn niet leuk. Puppies zijn kleine duivels

[starfleet]

Maar het wordt beter, echt waar. Hij is nu 6 maanden en opeens blijkt dat hij behoorlijk goed luistert Wandelen is opeens hartstikke leuk, hij is gek op achter een balletje of een stok aanrennen (alleen dat loslaten doet hij nog steeds niet ). Hij en Casper kunnen heerlijk met elkaar spelen en rauzen. Hij eet alleen nog eetbare dingen van straat op (daar werken we nog aan ). Hij is zo goed als zindelijk, af en toe nog wel een ongelukje maar dat geeft niks.

Maar toch: dat was eens maar nooit meer. Puppies zijn niet leuk. Puppies zijn kleine duivels

Maar over 16 jaar (hopelijk) ben je dat weer vergeten

Onze hond is nu bijna 7 maanden, en inderdaad dat is leuk. Lekker einden wandelen, ballen, lekker uitslapen in het weekend.

Als het altijd pups zouden blijven zou er in Nederland geen hond meer rondlopen.

Anne

[BeëlzeBubble]

Maar over 16 jaar (hopelijk) ben je dat weer vergeten

Anne

Ik ben het nu al aan het vergeten Moeder Natuur heeft pupjes niet alleen erg vermoeiend gemaakt maar ook onweerstaanbaar schattig. Als ze dan helemaal moe van het klieren op je arm in slaap vallen en van die tevreden puppenpruttelgeluidjes maken dan vergeet je op slag weer dat je ze eigenlijk aan de eerste de beste voorbijganger mee wilde geven Moeder natuur is namelijk een erg uitgekookte dame

[Zoek stok!]

Wat ik jammer vind is dat alle puppy eigenaren zo tegen elkaar op gaan bieden. ,,Mijn pup was al zindelijk met 8 weken", ,,Mijn pup luistert altijd naar me", ,,Mijn pup loopt heel goed aan de lijn mee", etc etc

Ik was daar al aan gewend omdat ik twee kinderen heb.


Anne

Haha, ja ouders doen dat ook heel erg.

[Zoek stok!]

Ik heb een tijd gedacht dat ik abnormaal was, maar als je 1 op 1 contact hebt met mensen blijkt dat zij ook niet meer op een roze wolk zitten. In groepen (waaronder op het forum) moet dat beeld in stand gehouden worden. Ik doe daar niet aan mee.

Er zijn heel gemakkelijke pups (echt waar). Alleen zouden mensen zich moeten realiseren dat een pup niet gemakkelijk is omdat zij het zo geweldig doen en een ander fout, maar ook omdat het gewoon een gemakkelijke pup is.

Daarnaast (en dat is wel echt waar) is het gemakkelijker bij een tweede pup, gewoon door de ervaring die je hebt.

Anne

Ja dat geloof ik wel, dat er makkelijkere pups zijn. Maar ze kijken mij dan zo aan alsof ik het allemaal verkeerd doe, da's niet leuk.

Dat geloof ik wel, dat het makkelijker wordt met de tweede. Al is het alleen maar omdat je weet dat de periode weer overgaat

[Zoek stok!]

Maar toch: dat was eens maar nooit meer. Puppies zijn niet leuk. Puppies zijn kleine duivels

Ja, en als je het dan echt gehad hebt, worden het ineens engeltjes. Dan kruipen ze op schoot en zijn zooooo lief. Maar daarna begint het allemaal weer opnieuw. Maar hij is nu 12 weken, dus ik ben al een eindje op weg

[Moos]

Maar het wordt beter, echt waar. Hij is nu 6 maanden en opeens blijkt dat hij behoorlijk goed luistert Wandelen is opeens hartstikke leuk, hij is gek op achter een balletje of een stok aanrennen (alleen dat loslaten doet hij nog steeds niet ). Hij en Casper kunnen heerlijk met elkaar spelen en rauzen. Hij eet alleen nog eetbare dingen van straat op (daar werken we nog aan ). Hij is zo goed als zindelijk, af en toe nog wel een ongelukje maar dat geeft niks.

Maar toch: dat was eens maar nooit meer. Puppies zijn niet leuk. Puppies zijn kleine duivels

Maar over 16 jaar (hopelijk) ben je dat weer vergeten

Onze hond is nu bijna 7 maanden, en inderdaad dat is leuk. Lekker einden wandelen, ballen, lekker uitslapen in het weekend.

Als het altijd pups zouden blijven zou er in Nederland geen hond meer rondlopen.

Anne

Ja, dat vergeet je, want ik had hier twee jaar na Moos ook weer een pup rondlopen
En weer dacht ik van tevoren "leuk een pup" een weer dacht ik na twee weken "ik ben geloof ik niet zo'n puppenmens"

En dan was (en is) Saar dus echt een supermakkelijk pupje. Zindelijk met 12 weken (daarna heeft ze ook nooit meer een ongelukje gehad), sliep al snel door tot 8:30 (met plasje tussendoor), heeft echt nog nooit iets gesloopt, en is echt waar nog geen een keer niet gekomen als ik haar riep. Met 9 weken kreeg ik al complimentjes van mensen dat mijn pup zo goed luisterde. Ja, leuk een aardig, maar dat was toch echt niet mijn verdienste, dat zit er gewoon in bij haar.
Moos was een veeeeeeeel moeilijkere pup. Zindelijk met 5 1/2 maand. De eerste weken zat ik al om 5:30 met hem op, hij heeft bijna alles gesloopt wat er gesloopt kon worden, en hierkomen heeft maanden en maanden van trainen gekost. Hij hielt me wel in de gaten, en liep niet weg, maar als er een andere hond in zicht kwam kreeg hij spontaan bananan in zijn oren. Saar kwam met 8 weken al meteen naar mij teruggerend als ik riep.........

Toen kreeg ik dus Saar en realiseerde me waarom sommige mensen zoiets hebben van 'leuk een pup, dat doe ik wel even'. Saar was inderdaad zo'n pupje wat je 'even kon doen'. Moos was maanden lang een fulltime baan.

Was ik even blij dat ik eerst Moosemoos had, toen Saar en niet andersom, anders was ik me helemaal de blubber geschrokken

[Gordonsetter23]

mijn pup heb ik 15 mei opgehaald hij was toen 8 weken alleen de eerste 2 nachten moesten we eruit daarna kon hij toe met om 22 uur of 23 uur voor laatste keer naar buiten en kwam dan pas rond 08.30 weer

Niet om lullig te doen, maar van tevoren werd ik juist gewaarschuwd voor dit soort verhalen. 'Laat je niet gek maken door mensen met een puppy die direct hele nachten doorslapen en niet vroeg opstaan'. Ik heb begrepen dat het niet goed is voor zo'n jonge pup dat hij zo lang z'n plas moet ophouden.

hij moet niks dat voor opgesteld, als hij wel moet dan piept hij wel.
en bovendien haal hem maar eens uit zijn slaap dan doet hij na een kwartier pas wat als je geluk hebt, want hij word behoorlijk chagerijnig als je hem uit zijn slaap haalt.
je bent gewaarschuwd dat kan maar ga nou niet de indruk wekken dat de pup zijn plas op moet houden.
dat is in dit geval dus lariekoek,zeker omdat hij eerst in de slaapkamer stond en nu met zijn bench op een andere plek in huis, en meegenomen ook nog eens dat hij zijn bench nog nooit bevuild heeft.

Tsja, heb het toch echt in alle boeken gelezen, van de dierenarts gehoord en op de hondenschool. Ik ga dat dus niet doen.

Wat ik jammer vind is dat alle puppy eigenaren zo tegen elkaar op gaan bieden. ,,Mijn pup was al zindelijk met 8 weken", ,,Mijn pup luistert altijd naar me", ,,Mijn pup loopt heel goed aan de lijn mee", etc etc

Nou, mijn pup dus niet. Ik moet er keihard voor werken en dan nog gaat het vaak genoeg mis. Je mag ook niet toegeven dat een pup hebben soms gewoon niet leuk is. Iedereen maakt elkaar gek met hoe leuk het wel niet is. Ik vind het niet leuk als hij als een debiel in de kabels hangt, niet altijd komt als ik hem roep, nog steeds tegen andere mensen aanspringt...etc. Ik heb een tijd gedacht dat ik abnormaal was, maar als je 1 op 1 contact hebt met mensen blijkt dat zij ook niet meer op een roze wolk zitten. In groepen (waaronder op het forum) moet dat beeld in stand gehouden worden. Ik doe daar niet aan mee.

ik zeg toch ook niet dat je dat moet doen, we doen het allemaal op gevoel wat bij mijn pup wel werkt hoeft bij de jouwe niet te werken en andersom.
mij werd verteld het op gevoel te doen en als ik merk dat hij in de nacht er eeuwen over doet en chagerijnig word omdat ik het uit zijn slaap wek dan ga ik hem niet uit zijn rust halen.
er zijn altijd uitzonderingen op de "regels"zoals je verteld word in persoonlijk contact of via een boek.
ik word er wel een beetje geirriteerd van dat je dan maar gaat lopen roepen dat er dan tegen elkaar opgeboden word.
jij geeft jouw verhaal ik het mijne dat dat verschilt heeft niets te maken met opbieden een ieder mag hier kwijt wat het wil, dat noemen ze democratie.
ook ik moet hard genoeg werken met een pup dat weet je als je er aan begint.
en die roze wolk die bestaat niet niet bij honden en ook niet bij kinderen.
ok ik heb het voordeel al 2 pups opgevoed te hebben als was ik toen 14 maar elke pup is anders, je hebt iets voordeel maar daar houd het dan ook wel op.

[Gordonsetter23]

Wat ik jammer vind is dat alle puppy eigenaren zo tegen elkaar op gaan bieden. ,,Mijn pup was al zindelijk met 8 weken", ,,Mijn pup luistert altijd naar me", ,,Mijn pup loopt heel goed aan de lijn mee", etc etc

Sypke was ook pas laat volledig zindelijk. 's Nachts in de bench ging goed, al ben ik wel de eerste weken heel vroeg opgestaan om te voorkomen dat ze iets in de bench zou doen. Maar in huis zijn er ondanks veelvuldig uitlaten heel wat ongelukjes gebeurt. Dat hoort gewoon bij een pup.

sowieso is een pup pas veel later volledig zindelijk ik dacht 16 wkn als ik het goed heb.
als ik hem in de ochtend uit zijn bench haal, ik ben om 7 uur wakker hij word pas eens een keer rond half negen wakker zet ik hem meteen buiten binnen een kwartier volgt dan een plas.
en ja in huis gebeuren er nog wel geregeld ongelukjes alleen plassen dan want poepen doet hij helemaal volledig buiten.

[Moos]

ook ik moet hard genoeg werken met een pup dat weet je als je er aan begint.

Volgens mij weet vrijwel niemand die voor het eerst een pup heeft waar hij aan begint.

Met een pup als Saar kan je zeggen; je weet dat een pup veel werk is. Want zelfs een supermakkelijk pupje als Saar is heel veel werk. Maar bij Saar was het vooral, goed socialiseren en zindelijk maken. Saar is zo'n makkelijk pupje dat al bijna luisterend geboren is. UHUH, is genoeg om haar op te laten houden met kattenkwaad, en dan gaat ze lekker voor zichzelf wat anders doen.

Maar bijv. een pup als Moos (als eerste pup) daar kan je je eigenlijk niet echt goed op voorbereiden. Als je een vreselijk een druk, zelfverzekerd (moeilijk) pupje hebt komt dat je gewoon heel rauw op je dak vallen. Dan is het niet alleen maar een kwestie van socialiseren en zindelijk maken. Want als Moos in zijn kop had dat mijn schoolboek stuk moest, dan moest je echt alle trukken uit de kast trekken om hem daarvanaf te brengen.

Na een pup worden de andere pupjes wel wat makkelijke. Niet omdat een pup goed opvoeden makkelijker wordt, maar omdat alles je niet meer zo rauw op je dak komt vallen.

[Gordonsetter23]

ook ik moet hard genoeg werken met een pup dat weet je als je er aan begint.

Volgens mij weet vrijwel niemand die voor het eerst een pup heeft waar hij aan begint.

Met een pup als Saar kan je zeggen; je weet dat een pup veel werk is. Want geloof me, zelfs een supermakkelijk pupje als Saar is heel veel werk. Maar bij Saar was het vooral, goed socialiseren en zindelijk maken. Saar is zo'n makkelijk pupje dat al bijna luisterend geboren is. UHUH, is genoeg om haar op te laten houden met kattenkwaad, en dan gaat ze lekker voor zichzelf wat anders doen.

Maar bijv. een pup als Moos (als eerste pup) daar kan je je eigenlijk niet echt goed op voorbereiden. Als je een vreselijk een druk, zelfverzekerd (moeilijk) pupje hebt komt dat je gewoon heel rauw op je dak vallen. Dan is het niet alleen maar een kwestie van socialiseren en zindelijk maken. Want als Moos in zijn kop had dat mijn schoolboek stuk moest, dan moest je echt alle trukken uit de kast trekken om hem daarvanaf te brengen.

Na een pup worden de andere pupjes wel wat makkelijke. Niet omdat een pup goed opvoeden makkelijker wordt, maar omdat alles je niet meer zo rauw op je dak komt vallen.

ik bedoelde ook meer in de zin van weten waar je aan begint dat je wel goed kan inschatten dat het veel tijd in beslag neemt, dat doet het al bij een makkelijke pup laat staan bij een iets minder makkelijke pup.
ik heb dan 2 pups opgevoed van een klein ras en nu 10 jaar later voed ik een pup op van een groot ras, en ook ik ben vaak onzeker dan denk ik als ik maar dit doe of dat ivm HD bijvoorbeeld en dat hij niet te snel groeit.
het word inderdaad niet makkelijker maar je hebt gelijk als je zegt dat hetb minder rauw op de je dak ploft.

[Terra]

Toen kreeg ik dus Saar en realiseerde me waarom sommige mensen zoiets hebben van 'leuk een pup, dat doe ik wel even'. Saar was inderdaad zo'n pupje wat je 'even kon doen'. Moos was maanden lang een fulltime baan.

Was ik even blij dat ik eerst Moosemoos had, toen Saar en niet andersom, anders was ik me helemaal de blubber geschrokken

Tsja... hier was het dus andersom. Terra was supermakkelijk, was eigenlijk gelijk zindelijk, kon na een dag zitten, na twee dagen af en volgen etc... Heel voorbeeldig hondje met aandacht voor de baas en will to please. En nu Joep, het kleine duiveltje, die is de betekenis van slopen en etteren aan het herdefinieren.

Ik vind een tweede pup dan ook niet makkelijker. Bij Terra had ik er lol in om haar dingen te leren, bij Joep word ik soms wanhopig omdat hij dingen gewoon niet oppakt. En niet omdat hij het niet snapt, maar omdat het hem gewoon weinig interesseert. Het is en blijft natuurlijk wel een teckel. Ik ben ook wel veranderd in wat ik wil van de pup. Terra moest goed luisteren, volgen, los kunnen etc... En dat lukte ook allemaal makkelijk, dus dan heb je lol in het opvoedproces. Bij Joep ben ik al blij als hij reageert op NEE en komt als ik hem roep. Maar goed, ik ben hartstikke dol op dat kleine mormel en ik zou hem voor geen goud willen missen. En we lachen ons elke dag scheef met dat beest, dus het is niet zo dat ik niet geniet van de puppentijd.

Ik vind het vermoeiend maar heerlijk om een pup te hebben, en zit toch echt wel op een roze wolk, maar dan wel met beide benen stevig op de grond haha. Ik denk dat als je de puppentijd echt niet leuk vindt, als het je overvalt, dat je toch op een of andere manier niet helemaal een goede voorbereiding hebt gehad.

[Moos]

Toen kreeg ik dus Saar en realiseerde me waarom sommige mensen zoiets hebben van 'leuk een pup, dat doe ik wel even'. Saar was inderdaad zo'n pupje wat je 'even kon doen'. Moos was maanden lang een fulltime baan.

Was ik even blij dat ik eerst Moosemoos had, toen Saar en niet andersom, anders was ik me helemaal de blubber geschrokken

Tsja... hier was het dus andersom. Terra was supermakkelijk, was eigenlijk gelijk zindelijk, kon na een dag zitten, na twee dagen af en volgen etc... Heel voorbeeldig hondje met aandacht voor de baas en will to please. En nu Joep, het kleine duiveltje, die is de betekenis van slopen en etteren aan het herdefinieren.

Ik vind een tweede pup dan ook niet makkelijker. Bij Terra had ik er lol in om haar dingen te leren, bij Joep word ik soms wanhopig omdat hij dingen gewoon niet oppakt. En niet omdat hij het niet snapt, maar omdat het hem gewoon weinig interesseert. Het is en blijft natuurlijk wel een teckel. Ik ben ook wel veranderd in wat ik wil van de pup. Terra moest goed luisteren, volgen, los kunnen etc... En dat lukte ook allemaal makkelijk, dus dan heb je lol in het opvoedproces. Bij Joep ben ik al blij als hij reageert op NEE en komt als ik hem roep. Maar goed, ik ben hartstikke dol op dat kleine mormel en ik zou hem voor geen goud willen missen. En we lachen ons elke dag scheef met dat beest, dus het is niet zo dat ik niet geniet van de puppentijd.

Ik vind het vermoeiend maar heerlijk om een pup te hebben, en zit toch echt wel op een roze wolk, maar dan wel met beide benen stevig op de grond haha. Ik denk dat als je de puppentijd echt niet leuk vindt, als het je overvalt, dat je toch op een of andere manier niet helemaal een goede voorbereiding hebt gehad.

Tja, in deze volgorde zal een tweede pup inderdaad niet direct makkelijker zijn

Maar ik ben het niet eens met je dat je geen goede voorbereiding hebt gehad als het je overvalt. Bijna iedereen overvalt het echt hebben van een pup. De verantwoordelijkheid die je dan opeens hebt, de angst of je het allemaal wel goed doet. Dat zijn gevoelens die je (zeker als je geen kinderen hebt) gewoon nog nooit eerder hebt ervaren, en dat overvalt je dan.
Net als mensen die hun eerste kindje krijgen. Ik heb nog nooit iemand horen zeggen dat het precies zo was als ze gedacht hadden. Alleen maar dat er opeens allerlei gevoelens om de hoek kwamen waarvan je niet wist dat je ze had. En zoiets overvalt je dan, en daar kan je je met de beste wil van de wereld niet op voorbereiden.

En zeker als je nog nooit eerder een hond hebt gehad komt er ook bij dat je in korte tijd vaak je hele levenspatroon om moet gooien. En dat doe je dan met liefde en plezier, maar het vreet wel energie.

Maar ik denk ook dat er en groot verschil zit tussen overvallen worden en het echt helemaal niet leuk vinden.
Ik denk namelijk dat er hier niemand is die zijn/haar pup echt helemaal niet leuk vindt. Tuurlijk vond ik Moos (en vind ik Saar) ook onwijs lief als pupje, en geniet ik ook van veel momenten.
Maar er zijn ook periodes dat je er even gewoon geen in meer in hebt als je een lastig pupje hebt getroffen (dus geen Terra of Saartje), of dat je wanhopig wordt, zoals jij bij Joep ook beschrijft.

[starfleet]

Ik denk dat als je de puppentijd echt niet leuk vindt, als het je overvalt, dat je toch op een of andere manier niet helemaal een goede voorbereiding hebt gehad.

De enige goede voorbereiding op het hebben van een pup in huis, is al een pup in huis gehad te hebben of van heel dichtbij meegemaakt.

Naast het lezen van boeken natuurlijk en het praten met anderen en en en. Maar hoe dat echt voelt dat weet je toch pas als je er een in huis hebt gehad.

En dan nog. heb je pupje als Saar zoals beschreven of je kunt het net als ik echt volledig met zijn tweeën doen, dus ook de nachten om en en om net zoals bij mij het geval was, dan is het toch wel een beetje anders dan dat je in je eentje de hele dag met een drukke, ondernemende pup doorbrengt.

En zo langzamerhand, als dan de gebroken nachten door gaan werken, dan is het soms even helemaal niet leuk meer. Dat mag toch wel eens gezegd worden, zonder die belerende woorden. Dat doet me gewoon denken aan toen ik een huilbaby had en het niet zag zitten meer. Daar kon ik niks mee, wel met mensen die zeiden: "Ik heb ook zo'n jankerd gehad".

Die jankerd van toen, komt overigens net terug met een heel moe en tevreden hondje, dus het komt inderdaad uiteindelijk allemaal goed
Anne

[Moos]

Ik denk dat als je de puppentijd echt niet leuk vindt, als het je overvalt, dat je toch op een of andere manier niet helemaal een goede voorbereiding hebt gehad.

De enige goede voorbereiding op het hebben van een pup in huis, is al een pup in huis gehad te hebben of van heel dichtbij meegemaakt.

Naast het lezen van boeken natuurlijk en het praten met anderen en en en. Maar hoe dat echt voelt dat weet je toch pas als je er een in huis hebt gehad.

En dan nog. heb je pupje als Saar zoals beschreven of je kunt het net als ik echt volledig met zijn tweeën doen, dus ook de nachten om en en om net zoals bij mij het geval was, dan is het toch wel een beetje anders dan dat je in je eentje de hele dag met een drukke, ondernemende pup doorbrengt.

En zo langzamerhand, als dan de gebroken nachten door gaan werken, dan is het soms even helemaal niet leuk meer. Dat mag toch wel eens gezegd worden, zonder die belerende woorden. Dat doet me gewoon denken aan toen ik een huilbaby had en het niet zag zitten meer. Daar kon ik niks mee, wel met mensen die zeiden: "Ik heb ook zo'n jankerd gehad".

Die jankerd van toen, komt overigens net terug met een heel moe en tevreden hondje, dus het komt inderdaad uiteindelijk allemaal goed
Anne

Als je met zijn tweeen een Saartje kan doen, dan is het echt gewoon puur genieten van je pup, dat weet ik zeker. Ik ben alleen, en heb beide pupjes dus ook helemaal alleen gedaan. Bij Saar is het dan nog grotendeels genieten, maar ik heb met Moos weleens 's ochtends om 5:30 (en dat was dan dus de 20e ochtend om 5:30 op achter elkaar, en pas om 11:00 slapen, want pup moest ook nog laat plassen) huilend opgezeten. Gewoon uit moeheid, en ook vanwege het feit dat ik echt moest leren omgaan met de verantwoordelijkheid die ik opeens had voor dat wolbaaltje van amper 1 kilo, wat ook nog eens een behoorlijk pittig wolbaaltje bleek te zijn!

En dan schiet je er helemaal niks mee op als mensen roepen dat hun pup met 8 weken de nacht doorsliep, en dat een pup nou eenmaal wat tijd kost.
Die mensen hebben dan gewoon een Saartje gehad, en dan is het moeilijk meepraten over een Moosje.

[Terra]

Maar ik ben het niet eens met je dat je geen goede voorbereiding hebt gehad als het je overvalt. Bijna iedereen overvalt het echt hebben van een pup. De verantwoordelijkheid die je dan opeens hebt, de angst of je het allemaal wel goed doet. Dat zijn gevoelens die je (zeker als je geen kinderen hebt) gewoon nog nooit eerder hebt ervaren, en dat overvalt je dan.
Net als mensen die hun eerste kindje krijgen. Ik heb nog nooit iemand horen zeggen dat het precies zo was als ze gedacht hadden. Alleen maar dat er opeens allerlei gevoelens om de hoek kwamen waarvan je niet wist dat je ze had. En zoiets overvalt je dan, en daar kan je je met de beste wil van de wereld niet op voorbereiden.

En zeker als je nog nooit eerder een hond hebt gehad komt er ook bij dat je in korte tijd vaak je hele levenspatroon om moet gooien. En dat doe je dan met liefde en plezier, maar het vreet wel energie.

Maar ik denk ook dat er en groot verschil zit tussen overvallen worden en het echt helemaal niet leuk vinden.
Ik denk namelijk dat er hier niemand is die zijn/haar pup echt helemaal niet leuk vindt. Tuurlijk vond ik Moos (en vind ik Saar) ook onwijs lief als pupje, en geniet ik ook van veel momenten.
Maar er zijn ook periodes dat je er even gewoon geen in meer in hebt als je een lastig pupje hebt getroffen (dus geen Terra of Saartje), of dat je wanhopig wordt, zoals jij bij Joep ook beschrijft.

Ja je hebt wel gelijk hoor, tuurlijk zijn er dingen die je overvallen qua gevoelens enzo. Dat had ik ook met Terra, ookal was zij een makkelijke pup om op te voeden, en zeker met Joep... Ik zet wel even een heel zwart witte stelling neer, om te kijken of mensen zich hierin herkennen, maar dat is natuurlijk niet een waarheid als een koe die ik op de gehele mensheid van toepassing acht.

Ik denk wel dat er mensen zijn (misschien niet hier op het forum, weet ik niet) die het hebben van een pup helemaal niet leuk vinden. Heel vervelend, lijkt me dat, als je het zo vreselijk vindt en blijkbaar had je dat van tevoren niet verwacht anders begin je er toch niet aan. Maar daar heb ik dan altijd wel mijn vraagtekens bij of die mensen zich uberhaupt wel hebben voorbereid op het krijgen van een pup... Snap je wat ik bedoel?

[Moos]

Ja je hebt wel gelijk hoor, tuurlijk zijn er dingen die je overvallen qua gevoelens enzo. Dat had ik ook met Terra, ookal was zij een makkelijke pup om op te voeden, en zeker met Joep... Ik zet wel even een heel zwart witte stelling neer, om te kijken of mensen zich hierin herkennen, maar dat is natuurlijk niet een waarheid als een koe die ik op de gehele mensheid van toepassing acht.

Ik denk wel dat er mensen zijn (misschien niet hier op het forum, weet ik niet) die het hebben van een pup helemaal niet leuk vinden. Heel vervelend, lijkt me dat, als je het zo vreselijk vindt en blijkbaar had je dat van tevoren niet verwacht anders begin je er toch niet aan. Maar daar heb ik dan altijd wel mijn vraagtekens bij of die mensen zich uberhaupt wel hebben voorbereid op het krijgen van een pup... Snap je wat ik bedoel?

Ja, ik snap wat je bedoelt. Hier in het bos liep er zoeen (liep dus, pupje is weer teruggebracht naar de fokker). Die vond dat zij de meest vreselijke pup aller tijden had. Want pupje beet in schoenen, rende als een bezetene door het huis, en ze kon niet eens de hele dag rustig thuis werken.
Die heeft zich dan dus inderdaad niet eens 2 pagina's ingelezen in het meest simpele puppenboekje. En dan valt een pup inderdaad vies tegen, als je verwacht had ermee gewoon fulltime thuis door te kunnen werken, zonder ook maar iets met het pupje te doen.

[jidde]

Met Rivkah hebben we haar snachts i nde bench op de kamer gedaan. Als ze ging piepen, ging ik eruit en liet haar plassen.
Mijn vraag is, gaat dat piepen vanzelf over?? Niet zozeer het piepen eigenlijk, maar meer het plassen?
Rivkah was 12 weken en kon tot ze 12 weken was gewoon lekker plassen waar ze was

binnenkort komt Tuana en wil ik hetzelfde doen. Maar gaan ze dan wel uit hunzelf de hele nacht doorslapen?

Jeee normaal weet ik die dingen wel, maar met zo een klein ding in huis lijkt dat allemaal weggevaagd te zijn

[Moos]

Met Rivkah hebben we haar snachts i nde bench op de kamer gedaan. Als ze ging piepen, ging ik eruit en liet haar plassen.
Mijn vraag is, gaat dat piepen vanzelf over?? Niet zozeer het piepen eigenlijk, maar meer het plassen?
Rivkah was 12 weken en kon tot ze 12 weken was gewoon lekker plassen waar ze was

binnenkort komt Tuana en wil ik hetzelfde doen. Maar gaan ze dan wel uit hunzelf de hele nacht doorslapen?

Jeee normaal weet ik die dingen wel, maar met zo een klein ding in huis lijkt dat allemaal weggevaagd te zijn

Volgens mij is dat hier al meerdere keren gezegd. Het moeten plassen s'nachts gaat vanzelf over. Op een gegeven moment slapen ze gewoon door, en hoeven ze niet meer te plassen.

[jidde]

Oke dank je wel! Ik heb zelf nooit een pup gehad en Rivkah maarvoor 10 daagjes. De kleine blijft tot ze een halfjaar is hierzo, dus bij haar maak ik wel al die dingen mee

[starfleet]

Jeee normaal weet ik die dingen wel, maar met zo een klein ding in huis lijkt dat allemaal weggevaagd te zijn

Pups worden vanzelf zindelijk. Het enige wat je kan doen is ze daarbij wat begeleiden, door ze te laten merken dat buiten plassen geweldig is en binnen plassen niks oplevert.

Onze pup was gewoon los beneden 's nachts en na een aantal weken stapte je nooit meer in een plas 's ochtends vroeg, maar begon ze hard te klengelen met de hordeur. Dat is volgens mij doorsnee. In het begin zijn ze lek en met een maand of drie merk je dat ze overdag ook steeds langer ertussen laten zitten. De blaas wordt groter en de blaasspieren sterker.

Anne

[car&kids]

Hele handige info hier!

Ik heb zelf nu een pup van 8 weken, sinds een week verblijdt ze ons gezinnetje. Nu is het zo, ik heb haar vanaf de eerste nacht beneden gelaten met ons andere doggy, de bench gewoon open. Heb helemaal geen gejank of gepiep of iets gehoord, er ligt alleen standaard elke ochtend een plasje en een poepje binnen, meestal op dezelfde plek naast de kinderstoel.

Nu is mijn vraag: moet ik er nu snachts uit om haar te laten plassen en poepen, of gaat dit vanzelf over? Ik moet zeggen dat ik dit helemaal niet erg vindt, ik moet er alleen voor zorgen dat ik eerder beneden ben dan de kids, hahahaha.

[Gordonsetter23]

En dan schiet je er helemaal niks mee op als mensen roepen dat hun pup met 8 weken de nacht doorsliep, en dat een pup nou eenmaal wat tijd kost.
Die mensen hebben dan gewoon een Saartje gehad, en dan is het moeilijk meepraten over een Moosje.[/quote]

king was een makkelijke pup een saar type dus, toen ik een jaar later kelly voor me kiezen kreeg, moest ik wel even slikken dat ging zo als jij het beschrijft ongeveer net zoals met moos.nu is er dan ferrero ok hij slaapt de nacht door maar ook hij hangt nog veelvuldig in de vloerbedekking het bankstel en de kabels.
en ook de rest moet er nog goed worden ingeprent bij hem hi is onwijs druk vrijwel de gehele dag.
als ik 2 makkelijke honden had gehad als pup was ik nu helemaal wanhopig geworden maar omdat kelly ook vrij moeizaam was als pup en vaak nog nu tegen ferrero weet ik een beetje wat me te doen staat.
het geduld dat ik in me werk hard nodig heb komt me nu zeer goed van pas.

[Takkie]

Nu is mijn vraag: moet ik er nu snachts uit om haar te laten plassen en poepen, of gaat dit vanzelf over? Ik moet zeggen dat ik dit helemaal niet erg vindt, ik moet er alleen voor zorgen dat ik eerder beneden ben dan de kids, hahahaha.

Je kan ervoor kiezen om er 's nachts uit te gaan, zo is de pup misschien wat eerder zindelijker. Ook kan het helpen als je de bench dicht doet, honden bevuilen niet gauw hun eigen nest.
Maar een pupje van 8 weken kan gewoon nog niet de hele nacht zijn plas ophouden. Dat gaat dus vanzelf over na een aantal maanden/weken. Je kan ook leren om het op de krant te laten doen.

Zelf ben ik er niet 's nachts uit geweest voor Joy (wat ben ik lui he?) Mijn buurvrouw heeft het wel gedaan met de pup, die was inderdaad ook iets eerder zindelijk, maar dat verschilt toch per hond. Joy was toen ze 3 maanden was zindelijk.

[miekmiek]

gna gna, ik vind het heerlijk om te lezen dat mensen problemen hebben met de zindelijkheid van hun hond. Waarom? Omdat Tommie wat dat betreft een puppy from hell was en alle hondeneigenaren mij toen vrolijk vertelde dat hun puppie al na twee dagen volledig zindelijk waren.
Ik kon ze wel schieten! Ik was na een week helemaal kapot en doorgedraait omdat ik iedere nacht om de twee uur tien verdiepingen met een pup naar beneden moest sjouwen om hem te laten plassen. (wat hij meestal al binnen gedaan had en anders deed hij het wel onderweg naar beneden)
Ik heb 1000e tips gekregen, van kranten tot kattenbak gebruiken. En ik maar ploeteren en twijfelen.
Op een gegeven moment had ik het echt helemaal gehad en besloot ik dat puppies NIET leuk zijn.

En toch ben ik er laatst weer aan begonnen en kwam Femke. Een heel ander verhaal, wat een heerlijkheid. Ze was zeker niet na twee dagen al zindelijk, maar het ging een stuk relaxter.
En hoe vervelend ik het ook vind om toe te geven; het heeft al die tijd aan mij gelegen. Hoe krampachtiger ik deed om tommie toen der tijd zindelijk te krijgen; hoe moeizamer het ging.
Met femke hebben we onze schouders opgehaald wanneer ze een keer een ongelukje had. Ze heeft wat langer bij ons op de kamer geslapen omdat ze blijkbaar iets meer tijd nodig had om s'nachts droog te blijven; so what? Zowel voor ons als voor de hond een stuk prettiger.