over Bram en mij geschreven voor een Kooikersite. Ik denk dat een aantal mensen het hier ook wel leuk vindt om te lezen (degenen die mij erg geholpen hebben met adviezen). Brammetje, geboren 1 maart 2005
Na een moeizame start, gaat het steeds beter met Bram en mij. Waar zal ik beginnen....zo’n drie weken geleden ging Bram voor het eerst naar de dagopvang. Ik ging na een maand thuis weer werken en een pup zo lang thuis laten zitten, is natuurlijk geen optie. Dus ik rijd nu drie dagen in de week behoorlijk om naar de dagopvang. Ik heb het er graag voor over, want het is een ontzettend leuk pension. Ze hebben leuke medewerkers en het ziet er erg goed uit, heel schoon enzo. Het was wel even wennen, want ik sta op de ‘dagopvang-dagen’ om 6 uur op (omdat m’n vriend dan opstaat), terwijl ik normaal om een uur of 8 uit m’n nest rolde. Nog steeds vind ik het midden in de nacht, maar ik ben niet meer de hele dag moe.
Bram heeft het de eerste twee dagen wat moeilijk gehad op de opvang. Ik merkte aan hem dat hij erg onder de indruk was. Ze vertelden me dat hij vooral buiten wat piepte. Nu is dat helemaal anders. Hij heeft een speelmaatje waar hij helemaal gek van is (Bo, een Friese Stabij van 9 maanden). Ze gaan altijd met z’n tweetjes de speelweide in en dan is het dolle pret. Als de een wat eerder is dan de ander, kijken ze om zich heen waar het vriendje blijft. Dan rollen ze samen door de modder (als het regent) en springen ze omstebeurt op elkaar. ’s Ochtends loopt hij met veel plezier mee met de medewerker. Gelukkig is hij ook dolblij als ik hem op kom halen.
Een aantal dingen vond ik de eerste weken heel moeilijk. Op nummer 1 staat met stip de aandacht die hij nodig had. Ik heb letterlijk geen seconde voor mezelf gehad. Voor een gedeelte lag dat aan hem (hij is geen makkelijke pup), maar voor een gedeelte ook aan mij (ik was te gefocussed op hem). Na een aantal weken greep m’n vriend in. Ik was echt een zombie aan het worden van de moeheid. Hij heeft het een aantal dagen over genomen zodat ik tot rust kon komen. Daarna heb ik het langzaam verstandiger aangepakt: ik bepaal wanneer Bram aandacht krijg en niet andersom. Dat was een enorme strijd die ik in het begin verkeerd aangepakt hem. Ik gaf hem negatieve aandacht en dat is ook aandacht voor hem. Een voorbeeldje: we eten ’s avonds vaak op de bank. Dat was een lijdensweg voor mij omdat hij constant in m’n broekspijpen hing, bij me op sprong etc. Hoe harder ik ‘nee’ riep, hoe meer hij het deed. Nu zet ik hem op z’n kussentje met iets te bijten en ga ik strak naar de tv kijken. Als hij toch komt, duw ik hem alleen weg zonder te kijken of iets te zeggen. Nu kan ik rustig eten!
Op de ‘opvang-dagen’ wandelen we niet zo veel, dan krijgt hij al enorm veel beweging gedurende de dag. Op m’n vrije dagen trekken we er lekker opuit. Het is echt heerlijk dat ik nu zoveel buiten kom. De eerste weken hebben we een flink socialisatie programma doorlopen: van drukke stations en treinen tot varen en winkelcentra. Ik doe nu minder van die ‘gedwongen’ uitjes, hij gaat gewoon met alles wat ik doe mee. Op bezoek bij een vriendin? Bram mee! Een bbq? Bram mee! Naar de V&D? Bram mee! Het is een zeer sociaal hondje. Mensen vindt hij vreselijk leuk (soms erg vermoeiend) en honden – na een moeilijke start – ook. Aan het contact met honden heb ik flink moeten werken. Hij moest er echt niks van hebben. Toen hij eenmaal ondekt had dat hij met andere honden kan spelen, is hij niet meer te stoppen. Hij springt op elke hond af: boxer, Jack Russell, bouvier, herder, labrador...noem het maar op en hij vindt het leuk. Ik heb gelukkig niet meegemaakt dat het misging. Ik sta er met m’n neus bovenop, maar het ergste wat gebeurt is dat de andere hond niet wil spelen. Bram is op een prettige manier dominant. Hij kent geen vrees en springt overal bovenop, maar hij is niet gemeen, ook niet tegen een heel onderdanige hond. Het is echt leuk spelen tussen hem en de andere honden.
Vanaf dag 1 hebben we Bram zoveel mogelijk los laten lopen. Op een gegeven moment ging hij slechter volgen, maar dankzij een truukje van forumleden (achter een boom verstoppen) gaat dat weer prima. Soms vergeet hij even dat hij op me moet letten en dan zoek ik een boom op. Dan komt hij als een razende aangerend om me te zoeken. Gisteren heeft hij voor het eerst een stukje gezwommen. Hij vond water al interessant, maar mocht er nog niet in (nog niet beschermd tegen ziektes). Gisteren heb ik een paar keer een stok in het water gegooid en hij was dolenthousiast. Dat word dus een echte waterrat.
Hij heeft een aantal plekken in de tuin waar hij graag ligt. Die stukjes heb ik opgeofferd. De rest van de tuin laat hij in tact. Hij hapt weleens naar een blad, maar daar blijft het wel bij. Ik ben er trouwens ook enorm consequent in geweest, want ik ben een fervente tuinierder.
Medisch hebben we de gekke dingetjes nu hopelijk achter de rug. Hij heeft z’n prikken natuurlijk allemaal gehad, maar daarnaast heb ik ook wel wat bezoekjes aan de dierenarts gebracht: een zwaar gekneusde poot (mijn schuld), oormijt (hij heeft nog steeds zalf voor z’n oren) en roos (bleek niks te zijn).
Op de puppytraining gaat het goed. Ik vind het heel leuk en Bram vind het ook prima. Er zijn tenslotte veel hondjes om mee te spelen. Ik probeer zoveel mogelijk te oefenen en ben zeer tevreden over de resultaten. Hij wil me heel graag tevreden stellen, dat begin ik de laatste tijd te merken.
Op m’n vrije dagen slapen we meestal nog even uit na de eerste plas. We hebben een logeerbed waar we heerlijk tegen elkaar aan slapen. Even troetelen en daarna liggen we samen te knorren. Als hij het zat is, maakt hij me wakker en blijft hij rustig wachten totdat ik gedoucht heb.
Gaat nu alles helemaal goed? Nee natuurlijk niet. We moeten meer aandacht besteden aan het alleen zijn. Dat zeg ik elke dag, maar het komt er maar niet van. We zijn sinds hij er is, niet meer ergens zonder Bram geweest. Ik zou het leuk vinden om ’s avonds weer eens naar de film te kunnen, maar dan moet ik wel doorgaan met het alleen zijn oefenen. Ook is Bram soms oostindisch doof. Dan sta ik voor lul te roepen terwijl hij iets raars aan het eten is in de bosjes. En het opspringen is er moeilijk uit te krijgen. Vanaf het begin zijn we consequent geweest, maar hij blijft het ‘vergeten’ in z’n enthousiasme. En bengelstreken heeft hij natuurlijk ook nog steeds. Hij probeert telkens aan de lectuurmand te bijten, sloopt de deurmat en onderzoekt de videobanden. Gelukkig vindt hij de kabels niet meer zo interessant. Het blijft een enorme aandacht verslinder, naar boven gaan om van alles te doen is er nog steeds niet bij. Maar over het algemeen ben ik zeer tevreden. Er zit een hele goede stijgende lijn in. Hij is bijvoorbeeld al zo’n twee weken volledig zindelijk. Daarvoor gebeurde er nog weleens een ongelukje, maar nu gaat hij keurig voor de deur (als de deur naar buiten dicht is) staan. Als hij buiten is, gaat hij zelfs voor het tuinhek staan, hij doet liever niks in de tuin.
Brammetje en ik zijn heel erg close geworden. Ik geloof dat ik zelf nog meer opgevoed moest worden dan hij, maar we gaan het helemaal redden. M’n leven is weer normaal (werken, vrienden etc.), maar met 1 toevoeging: ik heb de leukste, liefste en mooiste hond ter wereld!
Knap dat hij al zindelijk is! De puppycursus is leuk hè? Wij hadden zaterdag de eerste les en ondanks dat het voor geen meter ging hadden we de grootste lol! We hebben ook nuttige tips meegekregen voor thuis en we zijn dan ook al hard aan het oefenen voor de volgende les!
Maar ze is fantastisch 
