Lilo is *heel* schrikachtig, en we kunnen nog niet gewoon van hop, op haar toelopen, dan is ze weg. Als je je vervolgens omdraait en wegloopt komt ze achter je aantrippelen (zelfs bij mijn zoon, die ze wel erg groot en eng vindt). Ze herstelt zich dus heel snel van schrik, ook als het om iets anders gaat, bijvoorbeeld als ze iets pakt van tafel wat herrie blijkt te maken, zoals een sleutelbos, is het zoef, achter de bank, en dan meteen weer terug om te kijken wat er nou gebeurde.
Maar goed, ze komt dus wel regelmatig naar mij toe (alleen als ik zit) en dan moet er geaaid worden. Ik moet geen onverwachtse bewegingen maken, dan vliegt ze weer weg, maar als ik gewoon rustig doe kan ik haar overal aaien. Over haar kop heen lijkt ze het lekkerst te vinden, maar ik kan ook net zo makkelijk over haar borst aaien, over haar rug en pootjes, ze vindt het allemaal best.
Maar wat ik dus zo vreemd vind, is dat ze absoluut geen onderdanige houding aanneemt tijdens dat aaien, of als ze naar me toe komt lopen. Staartje blijft neutraal (af en toe krijg ik een beleefd klein kwispeltje), oren rechtop. Als ze niet zo angstig was zou je zeggen dat het een over het paard getild mormeltje was dat weet dat ze aandacht krijgt op het moment dat zij dat wil.
Maar op andere momenten durft ze echt niet zomaar naar me toe te komen. Ze weet bijvoorbeeld dat er lekkers komt als ik met haar pillen en met kaas in de weer ga, maar terwijl Jack er dan met zijn kop bovenop zit, staat zij op een paar meter afstand te wachten tot ik alsjeblieft iets naar haar toegooi. Ik heb te weinig inzicht in hondengedrag om dat nou goed te kunnen rijmen. Iemand ideeën?
