linda schreef:Marion. schreef:Of ze gaat loops worden, Marloes
Ze is toch geholpen?
Ja, klopt, goed geheugen heb jij
Saar is pas geleden gesteriliseerd. Ik heb toen in medisch nog een heel verhaal getypt wat mijn beweegredenen waren. Dus hier nog een keertje even gekopieerd, voor de geintresseerden, en omdat ik weet dat het nogal een controversieel onderwerp is hier:
Ten eerste, Moos is wel gecastreerd, had ik liever niet laten doen, maar naar mijn idee was dat toch de beste oplossing toendertijd. Ten eerste markeerde hij overal waar we kwamen bij mensen binnen, inclusief bij mijn moeder die dus wekelijks een aantal dagen oppast. Bij mij thuis deed hij het niet, maar bij haar wel 10 keer in een uur. Tegen de gordijnen, tegen het aanrecht, tegen de bank. Dus op een gegeven moment moest daar toch iets aan gedaan worden wilde Moos nog bij oppas-oma kunnen komen, en niet hele dagen alleen hoeven te zitten. Hij is toen eerst chemisch gecastreerd en toen hield dat markeren bij haar thuis direct op, en verder zag ik totaal geen gedragsverandering.
Daarnaast heeft Moos nogal problemen (gehad) met blaasgruis en blaasontstekingen. Ik wilde er zo snel mogelijk bij zijn wanneer hij er weer last van had, maar dat was haast onmogelijk omdat hij buiten elke meter plaste en ik totaal niet kon zien wanneer hij nu zoveel plaste vanwege blaasklachten en wanneer het gewoon markeren was. Toen hij chemisch gecastreerd was markeerde hij nog wel gewoon buiten, maar niet meer elke minuut, en hij deed ook niet meer bij elke grasspriet moeite om er toch nog een druppel uit te persen (zoals hij met blaasonsteking wel doet).
Voor mij waren dit de redenen om toch maar tot castratie over te gaan. Ik zie verder ook totaal geen gedragsverandering in Moos, behalve dus dat hij niet meer bij iedereen in huis plast, en gewoon weer bij oma kan zijn wanneer ik hele dagen weg ben.
Echter, wat totaal niet veranderd is, is zijn interesse in loopse teven. Moos kan in het bos zo aangeven of een teef loops gaat worden, loops is, of net loops is geweest. Daar wordt hij dan ook uitermate hitsig van, en hij blijft de teef dan maar lastigvallen en bespringen. Buiten doe ik hem dan dus even aan de lijn totdat de teef in kwestie voorbij is, en Moos weer los kan. Gelukkig is hij het ook meteen weer kwijt als de teef in kwestie 50 meter verderop is.
En dit zag ik toch eigelijk niet zitten met Saar. Ten eerste omdat ze het heel vervelend zal vinden als Moos haar constant loopt te bespringen vanaf een week voor de loopsheid, tot een week daarna. Saar houdt niet van opdringerige honden, daar wordt ze heel onzeker van. Moos had dat op dag 3 ofzo al door, en gaat heel vriendelijk en zonder opdringerheid met haar om. Bovendien is Saar een klein teefje, en Moos zo'n 3 kilo zwaarder; als hij op haar gaat zitten (heel soms wil hij weleens op d'r rijden om te laten zien wie de baas is) zakt ze door d'r achterpoten. Nu houdt hij dan direct op, maar als ze loops is vrees ik dat hij gewoon doorgaat.
En eigenlijk vooral ook omdat ik het al helemaal niet zie zitten dat er regelmatig 'dekkingen' plaats zullen vinden i.v.m. extra risico's op baarmoederontsteking. Ik moet echt gewoon naar school, en gewoon werken, dus ik kan er onmogelijk de hele tijd bovenop zitten. En apart zetten kan niet in mijn huis (bovendien woon ik in een flat en zullen de buren niet zitten te wachten op joelende Moos omdat Saar in de badkamer zit. En ik ga Saar bovendien geen uren in de badkamer opsluiten omdat ze loops is...).
En ik moet er al helemaal niet aan denken wat er eventueel zou kunnen gebeuren als Saar zodaning schrikt van constant dekkende Moos dat ze zich probeert los te trekken terwijl ze vast zitten als ik er niet ben.
Daarnaast ben ik toch wel bang voor eventuele baarmoederontstekingen, en melkkliertumoren.
Verder is Saar nu gewoon een stabiel, onderdanig teefje, en verwacht ik geen erge gedragdveranderingen in die zin dat ze heel pittig of fel zou kunnen worden. Had Saar nu al een pittige tante geweest dat had ik er nog wel 10 keer over nagedacht.
Omdat ze toch gesteriliseerd zou gaan worden heb ik besloten om het dan maar voor de eerste loopsheid te doen, om de kans op melkkliertumoren zoveel mogelijk te verminderen en er op die manier dan toch ook nog wat extra voordeel uit de sterilisatie te halen.
Nou, dit was mijn lange relaas waarom. Kan me goed voorstellen dat niet iedereen het met mijn redenen eens is, maar voor mij persoonlijk waren dit redenen genoeg om tot deze keuze over te gaan. Naast het feit dat ik persoonlijk niet anti-sterilisatie ben, mits de teef geen erge felle tante is.
Ze lift wel keurig haar poot erbij omhoog en ze plaste pas zelfs tegen een lantaarnpaal. 
In het bos lopen is voor honden ook altijd een belevenis en het is dus echt alles behalve raar dat ze na een half uurtje of zo denkt Oeps..nog even snel een plas.
Alle tekst is bij mij helemaal naar rechts verschoven 
