Lilo

[Hanneke2]

Ze blijft me verbazen, en ik vind het gewoon jammer dat ik niet meer verstand heb van hondengedrag om dingen te kunnen plaatsen.
Vanavond zijn wij lekker uit eten geweest met de hele familie, honden alleen thuis ging prima, maar mijn broer bracht ons thuis en dat was dikke stress, zo'n vreemde vent die samen met ons binnenstapte. Hij heeft echt niet meer dan een glimp van haar kunnen opvangen.
Maar een half uurtje later deed ze haar allereerste trekspelletje met dochterlief, en als dochter even stopte met spelen, was het duwen met die neus. Maar zoonlief, daar blijft ze als de dood voor.

Gisteren mocht ik haar heel voorzichtig op haar koppie zoenen, vandaag wrijft ze haar hoofd langs mijn gezicht. Gister het eerst uit mijn hand gegeten, vandaag gaat ze gewoon al bij voorbaat vanuit dat hele lekkere dingen zoals plakje ham met pilletje erin uit mijn hand komen, maar voor frolicjes blijft ze op een meter afstand wachten, want die gooi ik wel.

Ik vind het geweldig dat ze op sommige punten echt als een speer vooruit gaat, maar het is zo dubbel dat ze op andere punten zo angstig blijft.

Zou het zo kunnen zijn dat ze heel makkelijk 'leert' als het om dingen gaat die ze nooit gekend heeft, en veel moeilijker angsten kwijtraakt als ze er wel vergelijkbare (slechte) ervaringen mee heeft? En wat zou ik nou kunnen doen dat ze niet meer zo gigantisch schrikt van grote vreemde mannen? (Behalve zorgen dat Jack er superenthousiast op reageert, want mijn ex en mijn vader vindt ze nog maar een beetje eng, omdat Jack compleet uit zijn dak gaat als die binnenstappen)

[Eline*]

Je moet je inderdaad beseffen dat ze op sommige punten echt blanco is en op sommige punten slechte ervaringen heeft opgedaan. Ik kan me echt niet aan de indruk onttrekken dat dit hondje een start heeft gehad waarin ze toch een hoop prikkels heeft gehad en dat ze geleert heeft dat het meestal allemaal wel goed komt. In situatie's waarin ze blanco is kijkt ze dus naar Jack, naar jou en leert ze snel omdat ze niet geremd wordt door spanningen of blokkade's van angst.
In andere situatie's heeft ze wel slechte ervaringen die weinig zijn gecompenseert en blijkbaar is dat met mannen. Ik denk dat je daar nog even helemaal niets mee moet willen, want , met alle respect, dat krijg je er toch niet helemaal uit als je er uberhaupt al iets uitkrijgt.
Ik zou dat laten. Laat mannen haar maar negeren en als zij hetzelfde doet is het voorlopig het best leefbaar voor beide partijen.

[Hanneke2]

Je moet je inderdaad beseffen dat ze op sommige punten echt blanco is en op sommige punten slechte ervaringen heeft opgedaan. Ik kan me echt niet aan de indruk onttrekken dat dit hondje een start heeft gehad waarin ze toch een hoop prikkels heeft gehad en dat ze geleert heeft dat het meestal allemaal wel goed komt. In situatie's waarin ze blanco is kijkt ze dus naar Jack, naar jou en leert ze snel omdat ze niet geremd wordt door spanningen of blokkade's van angst.
In andere situatie's heeft ze wel slechte ervaringen die weinig zijn gecompenseert en blijkbaar is dat met mannen. Ik denk dat je daar nog even helemaal niets mee moet willen, want , met alle respect, dat krijg je er toch niet helemaal uit als je er uberhaupt al iets uitkrijgt.
Ik zou dat laten. Laat mannen haar maar negeren en als zij hetzelfde doet is het voorlopig het best leefbaar voor beide partijen.

Mja, maar wat ik al zei, mijn vader en vooral mijn ex (waarbij Jack ongeveer gaat loeien als hij binnenstapt, en op schoot kruipt zodra hij gaat zitten), vindt ze al veel minder eng. Zou het helpen al ik zoonlief wat enthousiaster begroette als hij 's ochtends beneden komt? (Zal hij leuk vinden, moeder om z'n nek als hij net z'n bed uit is. ) Jack heeft dat ook wel, maar dan anders met vooral vreemde mensen, als ik "HEE HALLO!" zeg tegen iemand op straat hangt Jack meteen om zijn of haar nek.

Maar wat ik me ook alsmaar af loop te vragen: wat zou er nou gebeurd kunnen zijn waardoor ze die angst voor vreemden heeft ontwikkeld? Bij Jack was dat zo simpel, die is geslagen en geschopt en beschoten, en bij Jack wist ik binnen een week welke situaties bedreigend waren en waarom. Maar Lilo heeft lichamelijk geen angsten, schrikt niet van (vertrouwde) handen op haar kop of rug en heeft geen gevoelige plekken behalve echt gericht trekken aan haar halsband. Zou 1 randdebiel die haar aan een touw heeft voortgesleurd of geprobeerd heeft haar op te hangen nou al die angst kunnen veroorzaken?

[Hanneke2]

En nog even: het feit dat ze zo soepel leert op die blanco plekken, da's wel heel gunstig he? Als ze straks mee naar buiten gaat en ik nou maar zorg dat alles wat ze nieuw te zien krijgt, stapje voor stapje, ongevaarlijk blijkt en gepaard gaat met frolicjes, dan moet ze toch heel lekker bij kunnen trekken?

[Eline*]

Mja, maar wat ik al zei, mijn vader en vooral mijn ex (waarbij Jack ongeveer gaat loeien als hij binnenstapt, en op schoot kruipt zodra hij gaat zitten), vindt ze al veel minder eng. Zou het helpen al ik zoonlief wat enthousiaster begroette als hij 's ochtends beneden komt? (Zal hij leuk vinden, moeder om z'n nek als hij net z'n bed uit is. ) Jack heeft dat ook wel, maar dan anders met vooral vreemde mensen, als ik "HEE HALLO!" zeg tegen iemand op straat hangt Jack meteen om zijn of haar nek.

Zoals je weet is stemmingsovername een belangrijke factor in de keuze van gedrag. Een ranglagere hond past de stemming in principe aan aan de stemming van de ranghogere.
Kiki is ook terughoudend/bang voor vreemde mannen. Ik ben inderdaad het goede voorbeeld gaan geven door bv al naast de man te gaan staan die ze eng vindt i.p.v er tegenover, wat wij eigenlijk automatisch doen als we met iemand spreken. Ook inderdaad iemand vastpakken of begroeten alsof het je langverloren liefde is werkt absoluut goed.( ook bij de mener van de Remu! )
Deze aanpak tesamen met het lekkers laten geven en spelen met de bal hebben gemaakt dat Kiki het bij mij goed doet als er mannen zijn.
Mannen blijft ze echter wel wantrouwen, want bij mijn vader aan de lijn valt ze er zelfs naar uit op straat.
Je kan zelf dus je gedrag aanpassen om haar te laten zien dat he tgoed is, maar laat haar maar observeren en kijken. Ik zou niet gaan lokken of op welke manier dan ook druk zetten.

Maar wat ik me ook alsmaar af loop te vragen: wat zou er nou gebeurd kunnen zijn waardoor ze die angst voor vreemden heeft ontwikkeld? Bij Jack was dat zo simpel, die is geslagen en geschopt en beschoten, en bij Jack wist ik binnen een week welke situaties bedreigend waren en waarom. Maar Lilo heeft lichamelijk geen angsten, schrikt niet van (vertrouwde) handen op haar kop of rug en heeft geen gevoelige plekken behalve echt gericht trekken aan haar halsband. Zou 1 randdebiel die haar aan een touw heeft voortgesleurd of geprobeerd heeft haar op te hangen nou al die angst kunnen veroorzaken?

Misschien is ze gewoon niet of nauwelijks gesocialiseerd op mannen? Angst of ontwijkend gedrag hoeft helemaal niet altijd gelinkt te zijn aan een slechte behandeling, maar het kan ook gewoon zo zijn dat Lilo in haar eerste 12 weken geen vent gezien heeft.
Slechte ervaringen zijn in mijn ogen soms nog beter dan geen enkele ervaring. Als ze slecht gesocialiseerd is op mannen en een man heeft haar gepoogd op te hangen kun je je inderdaad bedenken dat dat niet meer goed gaat komen. Maar goed...vooruit kijken maar..weten hoe of wat zal je gewoon toch nooit.
Kiki schrok zich vanavond echt helemaal gek toen ik een vlieg doodmepte. Ze vluchtte de kamer uit en zat onder het bed in de slaapkamer. Nou, Kiki is niet getraumatiseerd en niet een angsthaas..blijkbaar ergens toch heel specifiek iets dat ze eng vindt.
het zal wel..

[Eline*]

En nog even: het feit dat ze zo soepel leert op die blanco plekken, da's wel heel gunstig he? Als ze straks mee naar buiten gaat en ik nou maar zorg dat alles wat ze nieuw te zien krijgt, stapje voor stapje, ongevaarlijk blijkt en gepaard gaat met frolicjes, dan moet ze toch heel lekker bij kunnen trekken?

Ze heeft onderzoekingsdrang, ze herstelt vlot van schrik en staat open om te leren. Dat klinkt allemaal echt prima. Alleen haar specifieke trauma's baren zorgen, want die zitten in die mate diep dat ik me afvraag of je ooit daarin veel verder komt. Kijk naar Moritz..op zijn specifieke trauma's is eigenlijk maar weinig behaald in die jaren. Pieter vindt hij nog stees eng.
Ik blijf bij Lilo het beeld houden van een soort kat. Ze doet wat ze wil en jij bent personeel. Ze is handig, grappig, lief, maar ook schuw en gereserveerd. Ik vraag me echt af of je ooit enige druk op haar kan zetten zonder dat ze daarvan in de paniek schiet. Als dat niet kan is het erg lastig dingen te doorbreken, zoals bv het aanlijnen.
Maar goed, ik ken heel Lilo niet, dus misschien bazel ik maar wat. Zou prima kunnen!

[starfleet]

Ik blijf bij Lilo het beeld houden van een soort kat. Ze doet wat ze wil en jij bent personeel. Ze is handig, grappig, lief, maar ook schuw en gereserveerd. Ik vraag me echt af of je ooit enige druk op haar kan zetten zonder dat ze daarvan in de paniek schiet. Als dat niet kan is het erg lastig dingen te doorbreken, zoals bv het aanlijnen.
Maar goed, ik ken heel Lilo niet, dus misschien bazel ik maar wat. Zou prima kunnen!

Ik bazel met je mee. Ik heb ook vanaf het begin het beeld van een kat voor me.

Anne

[*Linda*]

Let er ook op dat je je verwachtingen niet te hoog stelt.....Mijn oude Patries was ook vreselijk bang voor mannen en dat is er ook nooit helemaal uitgegaan. Sommige dingen kun je helaas voor je hond, hoe graag je het ook wilt, niet ongedaan maken.

[Hanneke2]

Mja, maar wat ik al zei, mijn vader en vooral mijn ex (waarbij Jack ongeveer gaat loeien als hij binnenstapt, en op schoot kruipt zodra hij gaat zitten), vindt ze al veel minder eng. Zou het helpen al ik zoonlief wat enthousiaster begroette als hij 's ochtends beneden komt? (Zal hij leuk vinden, moeder om z'n nek als hij net z'n bed uit is. ) Jack heeft dat ook wel, maar dan anders met vooral vreemde mensen, als ik "HEE HALLO!" zeg tegen iemand op straat hangt Jack meteen om zijn of haar nek.

Zoals je weet is stemmingsovername een belangrijke factor in de keuze van gedrag. Een ranglagere hond past de stemming in principe aan aan de stemming van de ranghogere.
Kiki is ook terughoudend/bang voor vreemde mannen. Ik ben inderdaad het goede voorbeeld gaan geven door bv al naast de man te gaan staan die ze eng vindt i.p.v er tegenover, wat wij eigenlijk automatisch doen als we met iemand spreken. Ook inderdaad iemand vastpakken of begroeten alsof het je langverloren liefde is werkt absoluut goed.( ook bij de mener van de Remu! )
Deze aanpak tesamen met het lekkers laten geven en spelen met de bal hebben gemaakt dat Kiki het bij mij goed doet als er mannen zijn.
Mannen blijft ze echter wel wantrouwen, want bij mijn vader aan de lijn valt ze er zelfs naar uit op straat.
Je kan zelf dus je gedrag aanpassen om haar te laten zien dat he tgoed is, maar laat haar maar observeren en kijken. Ik zou niet gaan lokken of op welke manier dan ook druk zetten.

Ik ga gewoon voortaan bij elke vreemde man om zijn nek hangen, terwijl ik netjes uitleg dat het nodig is om mijn hondje te socialiseren. En nou maar hopen dat we een hoop leuke mannen tegenkomen.

Maar wat ik me ook alsmaar af loop te vragen: wat zou er nou gebeurd kunnen zijn waardoor ze die angst voor vreemden heeft ontwikkeld? Bij Jack was dat zo simpel, die is geslagen en geschopt en beschoten, en bij Jack wist ik binnen een week welke situaties bedreigend waren en waarom. Maar Lilo heeft lichamelijk geen angsten, schrikt niet van (vertrouwde) handen op haar kop of rug en heeft geen gevoelige plekken behalve echt gericht trekken aan haar halsband. Zou 1 randdebiel die haar aan een touw heeft voortgesleurd of geprobeerd heeft haar op te hangen nou al die angst kunnen veroorzaken?

Misschien is ze gewoon niet of nauwelijks gesocialiseerd op mannen? Angst of ontwijkend gedrag hoeft helemaal niet altijd gelinkt te zijn aan een slechte behandeling, maar het kan ook gewoon zo zijn dat Lilo in haar eerste 12 weken geen vent gezien heeft.

Nee, dat lijkt me sterk. Ze komt van een (klootzak van een) jager, dus de kans dat ze nooit vrouwen of kinderen heeft gezien in die eerste periode is groter.

Slechte ervaringen zijn in mijn ogen soms nog beter dan geen enkele ervaring. Als ze slecht gesocialiseerd is op mannen en een man heeft haar gepoogd op te hangen kun je je inderdaad bedenken dat dat niet meer goed gaat komen. Maar goed...vooruit kijken maar..weten hoe of wat zal je gewoon toch nooit.
Kiki schrok zich vanavond echt helemaal gek toen ik een vlieg doodmepte. Ze vluchtte de kamer uit en zat onder het bed in de slaapkamer. Nou, Kiki is niet getraumatiseerd en niet een angsthaas..blijkbaar ergens toch heel specifiek iets dat ze eng vindt.
het zal wel..

Maar dat is iets waar je met een buitenlandse hond wel vaker tegenaan loopt. Jack is wel eens de vliegende paniek ingeschoten van een schoolklas die in het park sportdag had, terwijl ik dagelijks bij het schoolplein stond en Jack alle aandacht altijd geweldig vond. Maar er was toen blijkbaar een bepaald geluid, of iets wat hij zag, waarvan hij echt doodsbang was. Staart tussen de benen en we moesten naar huis.

[Eline*]

Nee, dat lijkt me sterk. Ze komt van een (klootzak van een) jager, dus de kans dat ze nooit vrouwen of kinderen heeft gezien in die eerste periode is groter.

Wie zegt je dat ze daar ook is geboren? En dat die jager geen vrouw of/en kinderen had die voor de pups heeft gezorgd?

[Hanneke2]

En nog even: het feit dat ze zo soepel leert op die blanco plekken, da's wel heel gunstig he? Als ze straks mee naar buiten gaat en ik nou maar zorg dat alles wat ze nieuw te zien krijgt, stapje voor stapje, ongevaarlijk blijkt en gepaard gaat met frolicjes, dan moet ze toch heel lekker bij kunnen trekken?

Ze heeft onderzoekingsdrang, ze herstelt vlot van schrik en staat open om te leren. Dat klinkt allemaal echt prima. Alleen haar specifieke trauma's baren zorgen, want die zitten in die mate diep dat ik me afvraag of je ooit daarin veel verder komt. Kijk naar Moritz..op zijn specifieke trauma's is eigenlijk maar weinig behaald in die jaren. Pieter vindt hij nog stees eng.

Mja, maar Moritz is toch een hele andere hond. Ik ken hem niet persoonlijk, maar uit Caro's verhalen is Moritz veel meer als Jack, maar dan met een extra dosis angst. Lilo is *veel* pittiger, en heeft ondanks alles een flink zelfvertrouwen.

Ik blijf bij Lilo het beeld houden van een soort kat. Ze doet wat ze wil en jij bent personeel. Ze is handig, grappig, lief, maar ook schuw en gereserveerd. Ik vraag me echt af of je ooit enige druk op haar kan zetten zonder dat ze daarvan in de paniek schiet. Als dat niet kan is het erg lastig dingen te doorbreken, zoals bv het aanlijnen.
Maar goed, ik ken heel Lilo niet, dus misschien bazel ik maar wat. Zou prima kunnen!

Nee, je hebt gelijk, Lilo heeft heel sterk dat kattengedrag dat podencootjes van nature al een beetje hebben. Ze heeft het veel sterker dan Jack, die in feite veel meer podenco-genen heeft. Maar omdat het toch wel de bedoeling is dat het een echt hondje wordt ben ik wel bezig met een beetje druk hier en daar. Ze kan heel dwingend komen vragen om geaaid te worden, prima, maar ik pak haar steeds vaker aan haar halsband om haar even naar me toe te trekken of juist effe van me af te duwen. Dat vindt ze niet echt leuk, maar ze accepteert het nu wel zonder meteen te gaan stressen. Ik heb haar ook al een keertje een stukje opgetild, niet helemaal, alleen de voorkant zeg maar. Daar was ze ook niet happy mee, maar ze liet het wel toe. Dus ze begint wellicht een beetje snappen dat ik wel iets meer ben dan personeel.

[Hanneke2]

Ik blijf bij Lilo het beeld houden van een soort kat. Ze doet wat ze wil en jij bent personeel. Ze is handig, grappig, lief, maar ook schuw en gereserveerd. Ik vraag me echt af of je ooit enige druk op haar kan zetten zonder dat ze daarvan in de paniek schiet. Als dat niet kan is het erg lastig dingen te doorbreken, zoals bv het aanlijnen.
Maar goed, ik ken heel Lilo niet, dus misschien bazel ik maar wat. Zou prima kunnen!

Ik bazel met je mee. Ik heb ook vanaf het begin het beeld van een kat voor me.

Anne

Ze hebben me gewoon belazerd daar bij Podenco in Nood.

Maar op zich is het niet zo erg, ik heb meer ervaring met en verstand van katten dan van honden, ik kan daar wel wat mee.

[Hanneke2]

Let er ook op dat je je verwachtingen niet te hoog stelt.....Mijn oude Patries was ook vreselijk bang voor mannen en dat is er ook nooit helemaal uitgegaan. Sommige dingen kun je helaas voor je hond, hoe graag je het ook wilt, niet ongedaan maken.

Maar ik kan het wel proberen. Desnoods gaat zoonlief haar over een tijdje eten en een hoop aandacht geven, en stap ik een beetje naar de achtergrond.

[starfleet]

Maar ik kan het wel proberen. Desnoods gaat zoonlief haar over een tijdje eten en een hoop aandacht geven, en stap ik een beetje naar de achtergrond.

Ga je af en toe gewoon weg, dat ze het met de anderen in je gezin moet doen even?

Anne

[*Linda*]

Let er ook op dat je je verwachtingen niet te hoog stelt.....Mijn oude Patries was ook vreselijk bang voor mannen en dat is er ook nooit helemaal uitgegaan. Sommige dingen kun je helaas voor je hond, hoe graag je het ook wilt, niet ongedaan maken.

Maar ik kan het wel proberen. Desnoods gaat zoonlief haar over een tijdje eten en een hoop aandacht geven, en stap ik een beetje naar de achtergrond.

Tuurlijk kan je het proberen, zou het je kwalijk nemen als je dat niet deed

[Wil de hond]

Over het algemeen hebben jagers hier ergens een stukje grond waar ze hun honden hebben zitten, in een ren of meestal aan een ketting.

Daar komen ze hoogstens een keertje per dag even eten en water geven en daar houdt het kontakt met mensen wel mee op.

Jagen met een hond is hier meestal niet meer als naar een jachtterrein gaan in de auto of op de brommer, de hond los laten en alles afknallen wat deze opstoot terwijl hij als een dolle hond rondrent achter zijn neus aan.

Kwa opvoeding moet je niet veel meer verwachten als een goedgerichte trap of beuk "als de hond erom vraagt".

Natuurlijk zijn niet alle jagers brute monsters, maar de meesten wel, zonder dat ze dit zelf in de gaten hebben.

Maar goed, het blijft spekuleren.

Ikzelf denk dat Lilo gewoon heel weinig heeft meegemaakt en gezien en dat ze veel tijd nodig heeft om te wennen aan álles. En dat jij het heel goed doet, Hanneke.

[Hanneke2]

Maar ik kan het wel proberen. Desnoods gaat zoonlief haar over een tijdje eten en een hoop aandacht geven, en stap ik een beetje naar de achtergrond.

Ga je af en toe gewoon weg, dat ze het met de anderen in je gezin moet doen even?

Anne

Ik werk vier dagen in de week, en ik ga uiteraard vaak alleen met Jack de deur uit. Als ik alleen weg ben gaat het prima, met dochter kan ze het al bijna zo goed vinden als met mij. Als ik met Jack weg ga blaft ze de buurt bij elkaar, blijft nerveus rondlopen en heeft pas weer rust als we terug zijn. Ook als een van de kinders met Jack weg gaat is ze heel nerveus, wil nauwelijks eten aannemen en blijft maar rondjes lopen. Jack is echt haar veilige haven.

[Hanneke2]

Over het algemeen hebben jagers hier ergens een stukje grond waar ze hun honden hebben zitten, in een ren of meestal aan een ketting.

Daar komen ze hoogstens een keertje per dag even eten en water geven en daar houdt het kontakt met mensen wel mee op.

Jagen met een hond is hier meestal niet meer als naar een jachtterrein gaan in de auto of op de brommer, de hond los laten en alles afknallen wat deze opstoot terwijl hij als een dolle hond rondrent achter zijn neus aan.

Kwa opvoeding moet je niet veel meer verwachten als een goedgerichte trap of beuk "als de hond erom vraagt".

Natuurlijk zijn niet alle jagers brute monsters, maar de meesten wel, zonder dat ze dit zelf in de gaten hebben.

Maar goed, het blijft spekuleren.

Ikzelf denk dat Lilo gewoon heel weinig heeft meegemaakt en gezien en dat ze veel tijd nodig heeft om te wennen aan álles. En dat jij het heel goed doet, Hanneke.

Dat idee had ik dus inderdaad ook van de jager waar Lilo bij heeft gewoond. Ze vindt kleine kinderen niet eng omdat ze ze - denk ik - niet ziet als 'echte' mensen, net zo goed als ze katten (die ze waarschijnlijk ook niet kende) niet als bedreigend ziet. 'Dingen' kunnen eng zijn omdat ze wellicht heeft geleerd dat er enge 'dingen' zijn. Ze staat dus op zich best heel open voor nieuwe ervaringen, en als ze er geen slechte ervaringen mee heeft is ze gewoon voorzichtig-nieuwsgierig.

Ik heb er echt wel vertrouwen in dat ze uiteindelijk zonder extreme angsten een normaal gelukkig hondenleven kan leiden. Was ze een stuk ouder geweest, dan had ik er een hard hoofd in gehad hoor. Maar ze is *zo* speels en zo nieuwsgierig, in heel veel opzichten is het gewoon nog een pup. En oooooh, ze is zo lief! Ze moet nu steeds neus-tegen-neus doen met mij, en maar kwispelen, en maar spelbuigingen maken... soms denk ik dat ze zo slecht gesocialiseerd is dat ze amper snapt wat mensen zijn, maar hondentaal snapt ze prima, en dus ben ik gewoon een soort rare grote hond.