onderdanigheid en angst.

[Moos]

In hoeverre gaan die samen? Of heeft die een uberhaupt iets te maken met de ander?

Ik was vandaag met Moos en Saar even bij kenissen met een hond formaat Kooiker, een teefje. Moos en zij waren altijd ontzettend goede maatjes, als ze samen waren speelden ze non-stop. Dit teefje speelt graag nogal ruw en wild, en Moos ook, dus dat kwam goed uit.
Nu Saar erbij is speelt Moos minder met andere honden, en dus ook met deze hond. Toen we er vandaag waren bleef zij hem uitdagen en Moos stond erbij te kijken van "laat me met rust, snuffelen moet ik in deze tuin, ik heb een taak hier!"
Saar speelt alleen met Moos ruw en wild, met geen enkele andere hond. Omdat Moos niet wilde spelen richte dit teefje zich op Saar. Eerst uitdagen door spelbuigingen, en toen begon ze Saar een beetje grommend te bijten. Niks aggresiefs zat erin, gewoon zoals ze Moos ook uitdaagd om verder te spelen.
Saar reageerde hier op door zich direct op haar rug te rollen, oren plat in d'r nek en ontspannen zo te blijven liggen totdat het andere teefje ophield (wat ze ook direct deed zodra Saar op haar rug lag). Als het teefje weg liep stond Saar weer op, en liep met de staart in de krul verder de tuin in.

Dan kwam dat andere teefje er weer aan, en beet weer een beetje grommend zachtjes in Saars poot. Saar weer de oren in d'r nek, en op d'r rug rollen, teefje hield weer op en liep weg.
We zijn daar trouwens maar zo'n 10 min. geweest om even wat langs te brengen, maar ik heb een heel groot vermoeden dat dat andere teefje na een aantal pogingen Saar uit te dagen gewoon opgehouden was.

Nu denk ik wel te weten hoe een bange Saar is, of een Saar die het niet naar haar zin heeft, en ikzelf had het idee dat dit allemaal niet zo erg was voor haar. Nadat ze op haar rug was gerold (gewoon staart neutraal niet tussen d'r poten) stond ze ontspannen weer op, en liep met de staart in de krul weer verder. Soms zocht ze ook zelf het andere teefje weer op. Ze mijde haar iig niet, en kwam ook niet bij mij staan voor een aai of om opgetild te worden (wat ze altijd doet als ze bang of ongemakkelijk is). Het enige was dat ze op een gegeven moment wel duidelijk Moos ging lopen zoeken, die was in zijn eentje de tuin aan het besnuffelen. Maar dat doet ze eigenlijk nooit als ze bang is, maar gewoon altijd als ze hem een tijdje kwijt is.
Dus naar mijn idee was Saar niet bang, maar ik kan me wel voorstellen dat onderdanig (oortjes in d'r nek, kruipen, op d'r rug rollen) als angstig overkomt voor de baas van die andere hond. Ik vind het zelf ook wel lastig soms of Saar nou gewoon onderdanig is, of dat ze het eigenlijk ook helemaal niet leuk vindt.

In hoeverre lopen die in elkaar over? Is het vervelend voor Saar om zich een aantal keer op haar rug te moeten gooien om een andere hond op te laten houden met 'wild' spelen, of is dat gewoon communicatie zonder dat er onzekerheid of angst bij komt kijken?
Als dat andere teefje niet meteen was opgehouden als Saar op haar rug lag was het in mijn ogen al een heel ander verhaal geweest, zo'n reutje loopt hier in het bos en die jaag ik altijd weg, die bijt gewoon door in Saars buik als ze op haar rug ligt. Maar deze hond liet haar echt direct met rust als ze op haar rug ging liggen. (wat dus na 10 sec. 'bijten' al was)

Nu zie ik deze mensen regelmatig, en de honden zien elkaar dus ook vaak. Als ik aan hun zou vragen om hun hond even bij zich te houden als ze zo 'ruw' met Saar omgaat zouden ze dat direct doen. Maar ik vraag me af wat juist is. Of je het gewoon even moet laten gaan, of dat dat voor Saar echt heel vervelend is.

[miekmiek]

Ik denk niet dat het voor saar vervelend is, het op de rug gaan liggen is een simpel communicatiemiddel wat goed opgepakt werd door die andere hond. Lijkt me geen probleem, behalve dan dat dat baasje er wel een probleem van maakt.

Wanneer ik Femke bij me roep neemt ze ook een onderdanige houding aan. Sommige mensen denken dat ze een bang hondje is, maar dat is helemaal niet zo. Het hele onderdanigheidsgebeuren ziet er ook wat angstig en bangig uit, maar zoals jij ook al zei; femke huppelt net zo blij weer bij me weg wanneer ik haar laat gaan, en ik zie in haar ogen vertrouwen en dat ze ontspannen is wanneer ze bij me is.

[Eline*]

Je kan globaal zeggen dat een onderdanige houding aannemen als er geen sprake is van een rangorde onzekerheid/angst betekent. Binnen de rangorde is het onderdanigheid.

[Moos]

Ik denk niet dat het voor saar vervelend is, het op de rug gaan liggen is een simpel communicatiemiddel wat goed opgepakt werd door die andere hond. Lijkt me geen probleem, behalve dan dat dat baasje er wel een probleem van maakt.

Wanneer ik Femke bij me roep neemt ze ook een onderdanige houding aan. Sommige mensen denken dat ze een bang hondje is, maar dat is helemaal niet zo. Het hele onderdanigheidsgebeuren ziet er ook wat angstig en bangig uit, maar zoals jij ook al zei; femke huppelt net zo blij weer bij me weg wanneer ik haar laat gaan, en ik zie in haar ogen vertrouwen en dat ze ontspannen is wanneer ze bij me is.

Nu kan ik me wel voorstellen dat in 10 min. 4 keer op je rug moeten gaan liggen niet geweldig lollig is, ze zal het niet doen omdat ze het zo gezellig vindt, maar omdat dat teefje meteen ophield ging het allemaal goed.

En Femke een bang hondje..........neuh lijkt me niet

[Moos]

Je kan globaal zeggen dat een onderdanige houding aannemen als er geen sprake is van een rangorde onzekerheid/angst betekent. Binnen de rangorde is het onderdanigheid.

Oke. Ik dacht ook wel dat ze het min of meer iig zou doen uit onzekerheid; het is toch van 'ik ben lager dan laag, doe mij niks'.

Maar is dat dan ook heel vervelend voor Saar als ze dat een aantal keer moet doen? Ze herstelde daarna heel snel, en als ze het echt heel eng gevonden heeft komt ze standaard daarna tegen me opspringen, dat deed ze nu dus niet. Ze snuffelde nu gewoon verder in de tuin.
Kan ik zoiets gewoon laten gaan als de andere hond correct reageert door direct te stoppen en weg te lopen, of is het voor Saar dan zodanig naar dat ik de baas van de andere moet vragen zijn hond bij zich te houden? (deze baas dan he, die ik ken, in hun eigen tuin. Bij een hond buiten zo ik doorlopen, maar omdat deze honden elkaar toch wel vaak zien vroeg ik me af of je het ook even kan laten gaan om te kijken of het dan vanzelf ophoudt?)

[Eline*]

Als de andere hond juist reageert en niet doordouwt zou ik het laten. Dan is het gewoon communicatie met elkaar wat ook vertrouwen geeft.
Overigens, Saar moet geen blauwe plekken krijgen hoor!

[Moos]

Als de andere hond juist reageert en niet doordouwt zou ik het laten. Dan is het gewoon communicatie met elkaar wat ook vertrouwen geeft.
Overigens, Saar moet geen blauwe plekken krijgen hoor!

Oke, bedankt weer!

Dat doe ik nu dus ook dan. Als de andere hond wel doorgaat vraag ik de baas hem eraf te sjorren en als ze dat niet direct doen doe ik het zelf. Een reutje hier in het bos doet dat altijd, ook toen Saar 8 weken was. Ik heb hem wat in de halsband gegrepen om te voorkomen dat hij haar weer zou blijven 'bijten' terwijl ze al lang en breed op haar rug lag, omdat de baas niet oplette

En, hihi, Saar krijgt geen blauwe plekken hoor, daar wordt uiterst nauwkeurig op gelet. Alles wat zwaarder is dan 4 kilo, en dat is dus eigenlijk alles , wordt door mij met argusogen in de gaten gehouden als er interactie ontstaat

[jidde]

Je kan globaal zeggen dat een onderdanige houding aannemen als er geen sprake is van een rangorde onzekerheid/angst betekent. Binnen de rangorde is het onderdanigheid.

Hier thuis gebeurd dat ook. Als de dames spelen, ligt die kleine continue op der rug.
Soms wil Nanni tikkertje doen, dus even hap zeggen en wegrennen. Tuana snapt dat spelletje nog niet. Zodra Nanni eraan komt, gaat zij liggen en doet soms zelfs nog een plasje.

Maar soms hangt zij dus wel continue in Nanni en blaft ze tegen Nanni als ze der zin niet krijgt (en Nanni maar negeren, machtig om te zien ) Dus zo superonderdanig is madam ook niet, alleen in bepaalde situaties

[*Linda*]

Ik denk niet dat het voor saar vervelend is, het op de rug gaan liggen is een simpel communicatiemiddel wat goed opgepakt werd door die andere hond. Lijkt me geen probleem, behalve dan dat dat baasje er wel een probleem van maakt.

Wanneer ik Femke bij me roep neemt ze ook een onderdanige houding aan. Sommige mensen denken dat ze een bang hondje is, maar dat is helemaal niet zo. Het hele onderdanigheidsgebeuren ziet er ook wat angstig en bangig uit, maar zoals jij ook al zei; femke huppelt net zo blij weer bij me weg wanneer ik haar laat gaan, en ik zie in haar ogen vertrouwen en dat ze ontspannen is wanneer ze bij me is.

Ja, dat andere baasje was ervan overtuigd dat Saar echt doodsangsten uitsloeg. Nu kan ik me wel voorstellen dat in 10 min. 4 keer op je rug moeten gaan liggen niet geweldig lollig is, ze zal het niet doen omdat ze het zo gezellig vindt, maar omdat dat teefje meteen ophield ging het allemaal goed.

En Femke een bang hondje..........neuh lijkt me niet

Daar kun je je nog lelijk in vergissen Wandel je wel eens alleen met haar? Heeft ze zelf wel eens, helemaal alleen zonder Moos, contact gelegd en gespeeld met andere honden? Wat ik uit je berichten op kan maken nl. niet en ik heb het idee dat ze erg hangt aan Moos en voor de rest weinig sociaal is. Ik bedoel dit niet lullig ofzo maar mijn Jack Russel heeft ook wat van die trekjes, die is opgegroeid met mijn oude hond en ook voor haar werd altijd alles opgeknapt. Naar andere honden lopen, spelen enzenz. alles ging op initiatief mijn mijn oude hond met resultaat dat Juul in haar eentje gewoon een bange poeperd is

[Moos]

Daar kun je je nog lelijk in vergissen Wandel je wel eens alleen met haar? Heeft ze zelf wel eens, helemaal alleen zonder Moos, contact gelegd en gespeeld met andere honden? Wat ik uit je berichten op kan maken nl. niet en ik heb het idee dat ze erg hangt aan Moos en voor de rest weinig sociaal is. Ik bedoel dit niet lullig ofzo maar mijn Jack Russel heeft ook wat van die trekjes, die is opgegroeid met mijn oude hond en ook voor haar werd altijd alles opgeknapt. Naar andere honden lopen, spelen enzenz. alles ging op initiatief mijn mijn oude hond met resultaat dat Juul in haar eentje gewoon een bange poeperd is

De laatste tijd wandel ik vooral met Moos en Saar samen, maar als pup heb ik Saar heel vaak alleen meegenomen, en dat doe ik dus nog weleens, alleen niet zo vaak meer als toen ze echt een pupje was. Bovendien hangt Saar buiten in het bos dus absoluut niet aan Moos als er andere honden zijn. Moos loopt dan altijd 50 meter verderop te snuffelen (vaak nog geheel uit zicht in de bosjes ook) terwijl Saar contact maakt met andere honden en daar soms dan mee gaat spelen. Dus ze heeft zelfs als Moos mee is amper steun aan hem. Verder lost Moos nooit dingen voor Saar op, nooit. Zelfs de keren dat Saar is opgejaagd stond Moos meters verder rustig gras te knagen; hij keek niet eens.

Dus het is hier absoluut niet zo dat Moos alles voor Saar oplost, en Saar daardoor niks durft en kan. Sterker nog, toen ik Saar kreeg als pup heb ik de eerste 2 weken heel bewust Moos ingezet om haar wat zekerder te maken. Moos heeft haar echt uit haar schulp getrokken en geleerd dat het leven vooral leuk is, en daarna kon en kan ze net zo makkelijk met als zonder hem het bos in. Ze gedraagt zich dan precies hetzelfde.
Ze hangt wel heel erg aan mij buiten, want ik los namelijk wel veel dingen voor haar op. Dat heb ik haar bewust geleerd omdat ze als pup weleens vluchtgedrag had, en dat heb ik omgezet en naar mij toe komen als ze bang is. Nu komt ze, als ze ergens van onder de indruk is (echt bang is eigenlijk al weken niet meer voorgekomen) naar mij toe voor een aai. Daarna gaat ze dan gewoon weer verder, en soms komt ze dan tussendoor nog wat steun bij mij zoeken, en dat mag.

Bovendien is Saar dus juist wel behoorlijk sociaal. De keren dat ze is opgejaagd kwam er opeens een andere hond de bocht om rennen en zette direct de achtervolging in. Daar schrikt ze dan van, wat met een onderdanig hondje als Saar mij vrij logisch lijkt. Zelfs stoere Moos schrikt als een hond opeens uit het niets hem op begint te jagen.
Als een hond gewoon naar Saar toe loopt snuffelt ze gewoon ( ze wil zelf ook heel graag contact maken met andere honden), of ze likt de bek, of ze rolt op haar rug als de andere hond flink gezag uitstraalt. Heel sociaal juist, want ze weet precies welke hond wat van haar verwacht en gedraagt zich daar dan naar. Zelfs bepaalde honden die 'de schrik van het bos' zijn weet ze direct te kalmeren door zich op haar rug te gooien, ze wordt dan daarna gewoon met rust gelaten.
Ze is zeer sociaal op haar onderdanige manier waardoor zelfs hele felle honden haar negeren na een rug-rolsessie. En zo heeft Saar het precies zoals ze het hebben wil, want ze houdt niet van drukke honden en als ze zich dan een paar keer ontspannen op haar rug heeft gegooid laten ze haar met rust. Doet ze dat niet dan blijven ze haar lastig vallen, dus ze heeft heel goed door hoe het werkt.

[miekmiek]

Ik heb die fout wel gemaakt met femke en tommie; ik ben te weinig met femke alleen op stap gegaan. Ik merk dat bijvoorbeeld bij het comando 'hier' dat femke eerst nog naar tommie kijkt of hij in actie gaat komen. (mits ik frolicjes bij me heb, dan staat femke als eerste vooraan )
Nu is het hier niet zo dat femke aan tommie hangt qua gedrag naar andere honden. Tommie laat het vaak koud terwijl femke wel aandacht heeft voor andere honden. In gedrag lijken ze dan helemaal niet op elkaar.

[Moos]

Ik heb die fout wel gemaakt met femke en tommie; ik ben te weinig met femke alleen op stap gegaan. Ik merk dat bijvoorbeeld bij het comando 'hier' dat femke eerst nog naar tommie kijkt of hij in actie gaat komen. (mits ik frolicjes bij me heb, dan staat femke als eerste vooraan )
Nu is het hier niet zo dat femke aan tommie hangt qua gedrag naar andere honden. Tommie laat het vaak koud terwijl femke wel aandacht heeft voor andere honden. In gedrag lijken ze dan helemaal niet op elkaar.

Saar hangt dus ook in gedrag naar andere honden totaal niet aan Moos omdat Moos ook 9 van de 10 keer met zijn eigen zaken bezig is.

Hier komt Saar juist veel beter dan Moos. Saar komt altijd. Als er iets te vreten ligt duurt het iets langer en moet ik even streng "Saar-tje!!!" zeggen, maar zelfs dan komt ze dus ook. Als er wat te vreten is komt Moos heel vaak niet
Sowieso houdt Saar me veel beter in de gaten dan Moos, als Moos ver van mij wegrent blijft Saar altijd halverwege staan wachten op mij.

Maar ik moet ook wel zeggen dat ik hierkomen niet zo heel veel apart met haar getraind heb. Ik heb Saar wel veel apart meegenomen, maar dat was heel vaak aan de lijn naar bijv. de stad of de markt op. Ze is ook wel regelmatig alleen mee geweest naar het bos, maar in de twee weken dat ik Moos heb gebruikt had ze hierkomen al via hem geleerd, en kwam ze dus ook als ze alleen was.
Dus het ligt denk ik ook wel voor een groot deel aan de hond, niet alleen aan of ze vaak apart hierkomen hebt geoefend of niet. Saar heeft hierkomen geleerd van Moos, maar kwam met 8.5 week al veeeeeeeeel beter dan Moos. Als Moos dan bananen in zijn oren had zo heel af en toe kwam Saar wel, en dat is dus nog steeds zo.

[*Linda*]

Oké, das helder