We hebben Libby opgehaald toen haar pups negen weken waren en uit huis waren. Het ging thuis meteen goed; ze is erg op mijn vriend en mij gericht. Lekker knuffelen en ze luistert goed naar ons. Ze loopt ook niet ver bij je weg in het park.
Nu het probleem, ze is erg angstig buiten. In het park zelf gaat het goed maar ze kan aan het begin en eind van het park zomaar de straat oplopen. Ook trekt ze me na het wandelen bijna naar huis toe; de achterhand is extreem gespierd
. Vooral in onze eigen straat is ze echt bang. Ze schrikt bijna overal van, fietsers, wandelwagens, brommers. Nu liep ze laatst weer bijna de straat op dus heb ik haar vrij hard teruggeroepen met de paniek in mijn stem (ze isn namelijk al eens onder een fiets gekomen en toen waren we haar echt kwijt, ze lief echt bijna onder een auto :N: Nu is ze op die plek waar ik haar heb geroepen weer erg bang, durft er ook niet meer heen. Verder heb ik het idee dat ik haar geen plezier doe met lange wandelingen. Ze wil na het poepen en plassen het liefst weer naar huis en trekt me dus bijna terug. Corrigeren zoals ik mijn eigen cursisten leer, stilstaan en de andere kant oplopen hefet geen zin. Mijns inziens heeft corrigeren helemaal geen zin als ze zo angstig is.
Overdag is ze alleen maar wordt twee keer per week uitgelaten door de uitlaat. ik weet dat veel mensen deze praktijk afkeuren maar Libby is vanuit de kennel niet anders gewend en ze is 's avonds gewoon heel vrolijk.
Hoe krijg ik Libby zover dat ze meer zelfvertrouwen krijgt?
