Dank voor het vertrouwenmiekmiek schreef:Jij ziet zelf het beste of dit werkt.Ik zou het altijd heel bewust blijven doen, het nooit als vanzelfsprekend zien dat Saar 'in de tas' moet. Dus niet direct bij voorbaat al haar optillen en het nooit meer een kans geven. Ik zou blijven kijken naar haar lichaamshouding, wellicht dat er ooit verbetering in komt als ze nog wat ouder wordt, en dat dan een andere aanpak beter zou werken.
Maar eigenlijk hoef ik dat helemaal niet te zeggen, want ik weet ondertussen wel dat je dat doet.
Ik blijf het inderdaad in de gaten houden. Vaak hoeft het ook niet, ze kan best wel iets hebben en wil dan ook helemaal niet opgetild.
Maar ik merk nu helaas wel heel duidelijk dat dat ene opjaag incident toch wel weer grote indruk op haar gemaakt heeft.
Vandaag in het bos kwamen we meteen bij de ingang een Groenendaler tegen. Duidelijk een oude hond, en het pad was flink breed dus ik liet Saar en Moos naast me lopen om die hond met 10 meter ertussen te passeren. Die hond deed niks, maar kwam wel een klein beetje onze kant op lopen, een keek ook naar Saar. Saar schoot direct in een tergende piep en zette het op een rennen. Gelukkig werkt het door mijn hurken gaan en roepen heel goed (top-tip van ik dacht Baily), en zo kwam ze direct naar mij toe rennen. Ik ben even bij haar blijven hurken, en toen konden we weer verder.
Daarna kwamen we een zooi labjes tegen, waaronder twee redelijk opdringerige reuen, maar dat ging wel goed. Alleen terwijl Saar door twee honden tegelijk besnuffeld werd kwamen er twee Briards keihard blaffend het bos in stuiven. En dat trekt ze dan dus niet. Weer piepen, en gelukkig kwam ze direct tegen mij op staan springen. Toen heb ik haar dus maar wel opgetild en in de tas gestopt. Ook omdat ik nog met Moos zit, en ik totaal geen overzicht meer kan houden als er 5 grote honden om ons heen darren, waaronder twee keihard blaffende Briards. Ik moet dan zo erg op Saar letten als ik haar op de grond laat staan dat ik niet ook nog Moos in de gaten kan houden. En bovendien was Saar volkomen in de stress, dus ik vond het ook niet echt nodig om haar te dwingen wel te blijven staan. Dan was ze hoogstwaarschijnlijk ook weer gaan vluchten.
En om het helemaal af te maken kwamen we halverwege de wandeling nog diezelfde Witte Herder tegen van het laatste opjaagincident. Saar zag hem nog helemaal niet, en toen heeft ze ook even in de tas gezeten.
Maar uiteindelijk ging het dus best heel goed, als ik haar dus steun geef door of te hurken of door op te tillen. Dan kan ik iig voorkomen dat ze tergend piepend wegsprint.
En al met al zit ze dan zo'n 5 minuten in de tas, en loopt 1.5 uur zelf
