Toch een anti-blafband.....

[Wil de hond]

Ik ben het eigenlijk wel met je eens in de redenatie eens. Dat het waarschijnlijk een hond is die eigenlijk wel een dominante inslag heeft maar het niet kan waarmaken. Maar ik denk dus dat een castratie dat probleem in elk geval niet beter maakt. En mijn ervaring is dus dat het het juist erger op wordt. Ik heb daar niet alleen voorbeelden van gezien, ik heb het ook met mijn eigen Charly gehad. Achteraf compleet de verkeerde beslissing geweest om hem te casteren, zijn uitvallen naar andere honden zijn alleen maar heviger geworden omdat de zekerheid die hij kreeg vanuit zijn hormonen grotendeels wegvielen.

Was Charley ook een niet-gesocialiseerde hond?

Eens met dat testosteron een flinke stemmingsbepaler is.
Maar hoe weten we zeker dat het zijn stemming negatief beinvloed? In de zin dat zijn agressie mede veroorzaakt wordt door die testosteron? Het kan ook zijn dat die testosteron hem ook wel wat zelfvertrouwen geeft en waardoor zelfs zijn agressie misschien meer is als de testosteron wegvalt?

Denk jij dat zijn agressie nog erger kan worden dan?

Ik ga ervan uit dat een niet-gesocialiseerde hond niets nuttigs ondervindt van een ego-oppepper. En dat zo´n hond konstant onder spanning staat. Deze spanning wordt versterkt door de aanwezigheid van niet-gekontroleerd testosteron. Een hond die kompleet niet weet wat hij met een situatie aan moet en daar met spanning en agressie op reageert kan in mjn ogen alleen maar verbeteren als je de hormonen wegneemt en hem strak onder appél weet te krijgen. De kans dat je hem onder appél kunt krijgen zonder hormonen is groter.

Zeker weten doe je zoiets pas als je het geprobeerd hebt, helaas.

Een zekere hond vol zelfvertrouwen valt niet per definitie uit.. Eigenlijk meer niet dan wel en dan zijn er vaak andere oorzaken. Vandaar dat castratie ook vaak niet helpt bij agressie ten opzichte van onbekende honden. En dominantie kan het in theorie niet eens zijn, aangezien het naar onbekende honden is. Sterker nog, nu ik er over nadenk: met de andere hond in huis zijn er voor zover ik weet helemaal geen problemen. DIe twee kunnen geloof ik goed samen. Dus agressie uit dominantie lijkt me eigenlijk erg onwaarschijnlijk...

Sja, wat is dominantie, wat bedoel ik precies als ik dat woord gebruik?

In dit geval doel ik op een hond die zich zeker genoeg voelt om zijn omgeving hondvrij te willen maken.

Dat hij gewend is aan de aanwezigheid van één andere hond in zijn leven zonder die op te willen ruimen zegt mij niets over zijn motivatie naar andere honden. Hij is niet in staat tot normaal sociaal kontakt met vreemde honden en reageert daar op zijn manier op.

Sterker nog, ik denk dat je bij honden die uit gebrekkige socialisatie "rare" dingen doen eigenlijk nooit een rechtlijnige motivatie zult ontdekken. Zulke honden zijn gewoon de "kluts" kwijt, ze zijn zeg maar ontoerekeningsvatbaar. Als een schip zonder roer op een stevige zee. Dat klotst zomaar een kant op zonder gestuurd te worden.

Gelukkig ontsporen lang niet alle gebrekkig gesocialiseerde honden dusdanig als Beer, maar ze hebben allemaal hun eigen eigenaardige manier van zijn, in vergelijking met een goed gesocialiseerde hond.

(wel leuk om zo van gedachten te wisselen!! )

Inderdaad!

[J.Hunt]

En uit angst kan het naar mijn mening ook niet zijn.........hij loopt immers een paar meter na zijn tegenstander toe.
Iemand die angstig is vlucht of wacht op wat komen gaat......maar zoekt niet de aanval.
Tenzij hij in een hoek staat met als enigste optie bijten zodat hij kan vluchten........maar daar is hier ook geen sprake van.
Volgens mij zijn er dus twee problemen.
Een angstige onzekere hond zal nooit snel goed in een roddel liggen en dat zul je zeker in zijn gedrag merken en dat terwijl het in zijn roddel erg goed gaat.
Hij is naar mijn mening altijd heel zeker geweest......achter die schutting.
Voor de schutting onstaat er een nieuwe situatie........en dan is hij onzeker en zocht ook duidelijk steun, die hij ook nog kreeg.
Gesterkt door die steun is hij een eerste poging gaan wagen........en die lukte.
Naar herhaalde pogingen van hem is hij steeds weer zekerder geworden en het oude "achter de schutting" gedrag is weer terug.
Maar eigenaar in kwestie speelt nu ook mee........zij is immers na het herhaaldelijk zien van een dergelijk voorval mogelijke wijs iets angstig geworden en deze signalen worden onbewust door geseind wat een dergelijk gedrag alleen maar stimuleerd.

En het is waar een hond vol zelf vertrouwen valt eigelijk nooit op deze wijze uit........tenzij, hij niet anders weet, zoals bv een hond die altijd achter de schutting zit en alleen op deze wijze heeft leren communiceren.

[Moniek B.]

En uit angst kan het naar mijn mening ook niet zijn.........hij loopt immers een paar meter na zijn tegenstander toe.
Iemand die angstig is vlucht of wacht op wat komen gaat......maar zoekt niet de aanval.

Niet helemaal mee eens. Dat is in eerste instantie zo, als een hond de eerste keer geconfronteerd wordt met iets waar hij bang is. Maar als hij in de loop van tijd, doordat hij bijvoorbeeld een keer in een hoek gedreven is en heeft gereageerd met uitvallen of andere vorm agressie, heeft geleerd dat zijn gedrag van de aanval zoeken iets heeft opgeleverd... Dan zal hij dat gedrag vaker gaan vertonen. Hij weet namelijk dat als hij zich agressief gedraagt datgene waar hij bang voor is verdwijnt. Dat is zijn ervaring, zijn leerproces. Als dat maar vaak genoeg gebeurt, ga je ook een hond zien die in lichaamstaal moeilijk of niet angst laat zien. En dat zijn de moeilijksten. Als je niet heeeeeel goed oplet, zie je een zekere hond. Maar eigenlijk is ie dat dus niet...

Een angstige onzekere hond zal nooit snel goed in een roddel liggen en dat zul je zeker in zijn gedrag merken en dat terwijl het in zijn roddel erg goed gaat.

Hier kan ik me dus helemaal niet in vinden. Dat hangt namelijk helemaal af van de rest van de roedel. Als je een zekere stabiele hond hebt tegenover een angstige onzekere hond hoeft dat geen problemen te geven. Misschien zijn er wel wat tekenen en duurt het even voor het gewend is, maar problemen geeft het zeker niet. En ze zijn nu al even samen, dus hier kan ik me niet in vinden.

Hij is naar mijn mening altijd heel zeker geweest......achter die schutting.
Voor de schutting onstaat er een nieuwe situatie........en dan is hij onzeker en zocht ook duidelijk steun, die hij ook nog kreeg.
Gesterkt door die steun is hij een eerste poging gaan wagen........en die lukte.
Naar herhaalde pogingen van hem is hij steeds weer zekerder geworden en het oude "achter de schutting" gedrag is weer terug.
Maar eigenaar in kwestie speelt nu ook mee........zij is immers na het herhaaldelijk zien van een dergelijk voorval mogelijke wijs iets angstig geworden en deze signalen worden onbewust door geseind wat een dergelijk gedrag alleen maar stimuleerd.

Ik vind dat je een te grote verantwoordelijkheid neerlegt bij de eigenaar in dit geval. De eigenaar heeft in het algemeen natuurlijk wel een rol, maar als een hond heel erg slecht gesocialiseerd heeft en dit soort problemen heeft wordt dat niet alleen veroorzaakt door hoe de eigenaar zich heeft gedragen. Het kan het iets verergeren of verminderen maar is niet bepalend. Daarvoor is angst (of zekerheid/zelfvertrouwen als je daar van uit wilt gaan) een te grote emotie, die kan niet tegen de baas op.

Maar dan ben ik wel benieuwd: zelfvertrouwen/zekerheid kan het niet zijn denk ik. Jij denkt: angst kan het niet zijn...
Wat is het dan wel?

[Mark-fryslan]

Meneer Hunt en Moniek:

Waarom gaan jullie de hond niet eens rustig bekijken? Gewoon vrijblijvend om te zien of jullie er wat mee kunnen. Ik vind het nogal ver gaan dit gespeculeer zonder de hond verder gezien te hebben. Als het mijn hond was geweest dan was ik nu radeloos van alle tips en adviezen. Welke moet je nu opvolgen.

Ik bedoel het serieus hoor. Gewoon een second opinion. Ik zie ook het liefst dat de hond geholpen wordt.

Groetjes Mark

[Moniek B.]

Hoi Mark,

Daarom gaat mijn gespeculeer ook niet over Beer, maar is het hypothetisch. Heb al contact gehad met Gwenn en haar ook ernstig geadviseerd om al deze adviezen voor te leggen aan haar GT en die dan te laten bepalen.
En "even" voor een second opinion wordt wat lastig.. Ze woont zo'n 3,5 uur rijden bij mij vandaan....

Wil en de rest, mag ik later vanavond antwoorden? Ben op mijn werk en dan wordt het lastig om even alles goed op een rij te krijgen. Want onze hypthese is nogal ingewikkeld
Oh ja, het simpele antwoord (nou ja...): Charly is niet een slecht gesocialiseerde hond. Maar ook niet goed genoeg... Hoe zeg ik dat nou.. Voor een normale, zekere hond was de socialisatie die hij gehad heeft voldoende geweest denk ik. De rest van zijn nest heeft ook geen problemen. Maar voor Charly had het meer moeten zijn. Hij kan zijn haren overeind zetten tegen een kliko die hij op straat ziet... Of kruipend met zijn haren overeind gaan kijken als hij een trailer geparkeerd ziet staan (zijn ogen zijn gecheckt.. .die zijn goed ) En als hij geen leiding krijgt (dus niet zozeer iemand die boven hem staat, maar "gewoon" leiding) valt ie sneller en heviger uit. En dat is na zijn castratie alleen maar erger geworden....

En voor de rest kom ik er later op terug, want vind dit erg leuk!

[J.Hunt]

Ik denk gewoon hard op..........en ik ga op de gegeven info af.
We hebben een tuin met schutting en daar leven we een 7mnd achter.
We hebben geen of bijna geen contact met soort genoten.
Wat hij van smorgens vroeg tot savonds laat doet is potienciele indringers verjagen en dat doet hij perfect voor 7mnd lang.
Dus die taak beheerts hij tot in de perfectie (denkt hij) en dus binnen die taak is hij zelf verzekert.......hij treedt immers zelfstandig op zonder hulp.
Nu halen we die schutting weg.
Elke hond is nu onzeker er gaat immers een totaal vreemde wereld voor hem open.
De vraag is echter hoelang blijft hij onzeker.......5minuten...1 uur?????
Lijkt mij dat als die periode kort is dat je dan kunt zeggen dat je een hond hebt die behoorlijk zelf verzekert is.
De nieuwe eigenaar laat de hond uit in een voor hem nog vreemde wereld met een taal die hij eventueel niet helemaal bij machte is.
De hond was zelfs zo onzeker dat hij achter haar benen naar steun zocht.
Aan die oproep werd gehoor gegeven en gesteun door de nieuwe eigenaar maar toch nog iets onzeker gaat hij het weer voor het eerst proberen(op voor hem onbekent terrein wat in mijn ogen toch weer een link legt naar zelfvertrouwen).........het spelletje wat hij 7mnd lang tot in de perfectie heeft geleerd.
Hij doet (in zijn ogen) een positiefe ervaring op en hij gaat het weer proberen voor de tweede keer maar nu met een grotere dossis aan zelfvertrouwen..........en wat blijkt.........hij kan het spelletje nog steeds en word zelfs herhaaldelijk beloond door de nieuwe eigenaar(vaak onbewust) en dit gebeurde niet achter de schutting........hier was de beloning het verdwijnen van de indringer.
Daar boven op en als extra zijn de signalen die de hond opvang van diens begeleider.
En dit punt word naar mijn inziens snel over heen gelopen, niet dat daar nu sprake van is.

Anders om!
Zou een angstige onzekere hond ettelijke meters lopen op onbekend terrein om vervolgens een naderende hond te verjagen?
Verjagen misschien.......omdat hij dat wel weet hoe dat moet.
Maar zijn tegenstander bijten?
Hier heeft hij voor zo ver ik weet geen ervaring mee en toch doet hij het.
(op deze wijze bijten, dus niet aangeleerd geeft mij een link naar eigen initiatief wat weer een link kan leggen naar zelfvertrouwen)

Maar stel dat het gaat om een gezonde hond(tussen de oren dan).
Die ziet een hond die hij wil verjagen.
Dan loopt hij er naar toe met alle signalen duidelijk zichtbaar en de hond die verjaagd moet worden schrikt van dat spierballen taal en smeert hem.
Bij deze hond gaat het anders..........hij ziet en loopt er wel heen mischien ook nog wel met signalen maar kan hij signalen van die andere honden wel lezen?
Door de schutting heen kijken kon niet en mischien maakt hem het niks uit wat zijn tegenstander zegt......hij heeft maar 1 missie.
En die missies lukken nog steeds.

Zo ervaar ik het verhaal en is dat wat er bij mij boven komt.
Ik ben geen gedragsdeskundige of what so ever dus begrijp me goed dit is puur een gevoel.

[Moniek B.]

Ik ben het eigenlijk wel met je eens in de redenatie eens. Dat het waarschijnlijk een hond is die eigenlijk wel een dominante inslag heeft maar het niet kan waarmaken. Maar ik denk dus dat een castratie dat probleem in elk geval niet beter maakt. En mijn ervaring is dus dat het het juist erger op wordt. Ik heb daar niet alleen voorbeelden van gezien, ik heb het ook met mijn eigen Charly gehad. Achteraf compleet de verkeerde beslissing geweest om hem te casteren, zijn uitvallen naar andere honden zijn alleen maar heviger geworden omdat de zekerheid die hij kreeg vanuit zijn hormonen grotendeels wegvielen.

Was Charley ook een niet-gesocialiseerde hond?

Eens met dat testosteron een flinke stemmingsbepaler is.
Maar hoe weten we zeker dat het zijn stemming negatief beinvloed? In de zin dat zijn agressie mede veroorzaakt wordt door die testosteron? Het kan ook zijn dat die testosteron hem ook wel wat zelfvertrouwen geeft en waardoor zelfs zijn agressie misschien meer is als de testosteron wegvalt?

Denk jij dat zijn agressie nog erger kan worden dan?

Eh, nee... om heel eerlijk te zijn niet. Maar als het angst is, kan zijn angst wel groter worden...

[Ik ga ervan uit dat een niet-gesocialiseerde hond niets nuttigs ondervindt van een ego-oppepper. En dat zo´n hond konstant onder spanning staat. Deze spanning wordt versterkt door de aanwezigheid van niet-gekontroleerd testosteron. Een hond die kompleet niet weet wat hij met een situatie aan moet en daar met spanning en agressie op reageert kan in mjn ogen alleen maar verbeteren als je de hormonen wegneemt en hem strak onder appél weet te krijgen. De kans dat je hem onder appél kunt krijgen zonder hormonen is groter.

Als je jouw redenatie volgt, zou je dus zeggen dat indirect castratie bij angst helpt. Maar (heb de cijfers er even bijgepakt) uit onderzoek blijkt het volgende:
- 60% van de gecastreerde reuen vermindert agressie naar andere, "eigen" reuen
- 25% van de gecastreerde reuen vermindert agressie buitenshuis naar teven en vreemde mensen.
- uit geen van de onderzoeken blijkt dat castratie een oplossing zou zijn voor angst-geinduceerde agressie (waaronder dus ook slechte socialisatie valt naar mijn idee)

Zeker weten doe je zoiets pas als je het geprobeerd hebt, helaas.

]Een zekere hond vol zelfvertrouwen valt niet per definitie uit.. Eigenlijk meer niet dan wel en dan zijn er vaak andere oorzaken. Vandaar dat castratie ook vaak niet helpt bij agressie ten opzichte van onbekende honden. En dominantie kan het in theorie niet eens zijn, aangezien het naar onbekende honden is. Sterker nog, nu ik er over nadenk: met de andere hond in huis zijn er voor zover ik weet helemaal geen problemen. DIe twee kunnen geloof ik goed samen. Dus agressie uit dominantie lijkt me eigenlijk erg onwaarschijnlijk...

[Sja, wat is dominantie, wat bedoel ik precies als ik dat woord gebruik?

In dit geval doel ik op een hond die zich zeker genoeg voelt om zijn omgeving hondvrij te willen maken.

Waarom zou een zekere hond zijn omgeving hondvrij willen maken? Als ie dat zou willen, doet ie dat met een reden. Want een hond doet zwart wit gezegd nu eenmaal niets zonder dat hij er voordeel bij heeft. Nu lijkt ons hypotetische geval geen bewaker/verdediger van huis uit, helemaal niet gezien het ras. Dus is het naar mijn idee aannemelijk dat hij vanuit andere redenen zijn omgeving hondvrij wil maken. Uit angst/onzekerheid. Puur en alleen omdat ie het anders in zijn broek doet (bij wijze van spreken...) En hij zijn omgeving dus niet zozeer hondvrij, maar meer stressvrij wil maken...

[Dat hij gewend is aan de aanwezigheid van één andere hond in zijn leven zonder die op te willen ruimen zegt mij niets over zijn motivatie naar andere honden. Hij is niet in staat tot normaal sociaal kontakt met vreemde honden en reageert daar op zijn manier op.

De andere hond was ook vreemd toen hij daarbij werd geintroduceerd.. En dat gaat vanaf dag 1 ging dat goed zegt Gwenn. Dus: waarom is hij niet in staat tot normaal sociaal contact? Ik denk omdat zijn angst hem in de weg zit. Als hij maar de mogelijkheid krijgt te ervaren dat die andere hond niet hem aanvliegt en hij kan kiezen voor iets wat hem meer oplevert heb je mogelijkheden. Maar hij klapt nu voordat hij maar kan bedenken en kalmte heeft om te zien dat die andere hond (en ook die vreemde mensen) geen bedreiging zijn. Dan is er ook de mogelijkheid tot (beperkt) sociaal contact.

[Sterker nog, ik denk dat je bij honden die uit gebrekkige socialisatie "rare" dingen doen eigenlijk nooit een rechtlijnige motivatie zult ontdekken. Zulke honden zijn gewoon de "kluts" kwijt, ze zijn zeg maar ontoerekeningsvatbaar. Als een schip zonder roer op een stevige zee. Dat klotst zomaar een kant op zonder gestuurd te worden.

Ik denk dat ze ontoerekeningsvatbaar lijken, maar het niet zijn. Maar dat komt alleen omdat we de gedachtengang niet begrijpen en niet weten wat de hond heeft gemist. Voor ons lijken dat dan onvoorspelbare dingen en hij lijkt niet te sporen. Voor een hond is het volkomen normaal. Het is ons gebrek dat wij er niet kunnen achterkomen wat er in zijn hoofd omgaat.

[Moniek B.]

Ik denk gewoon hard op..........en ik ga op de gegeven info af.
We hebben een tuin met schutting en daar leven we een 7mnd achter.
We hebben geen of bijna geen contact met soort genoten.
Wat hij van smorgens vroeg tot savonds laat doet is potienciele indringers verjagen en dat doet hij perfect voor 7mnd lang.

Ik denk dat je hier mis gaat.. Waarom zou een labrador-pup potentiele indringers verjagen? Hoogstwaarschijnlijk niet omdat het genetisch bepaald is, dat hoort niet bij het ras. Dus als ie al gaat verjagen, doet ie dat met een reden: hij is bang..

Dus die taak beheerts hij tot in de perfectie (denkt hij) en dus binnen die taak is hij zelf verzekert.......hij treedt immers zelfstandig op zonder hulp.

Dat denk ik niet. Een hond denkt niet dat hij iets beheerst. Hij weet dat als hij zich op een bepaalde manier gedraagt, dat dat effect heeft. Dus: hij is bang, hij blaft tegen alles wat hij hoort en dat gaat (uiteindelijk) weg. Dus zijn gedrag levert het wat op. Hij heeft een "winnaarservaring".

Nu halen we die schutting weg.
Elke hond is nu onzeker er gaat immers een totaal vreemde wereld voor hem open.
De vraag is echter hoelang blijft hij onzeker.......5minuten...1 uur?????
Lijkt mij dat als die periode kort is dat je dan kunt zeggen dat je een hond hebt die behoorlijk zelf verzekert is.

Je hebt dus een hond die zelfverzekerd lijkt omdat hij een grote mond heeft waarvan hij geleerd heeft dat hem dat iets oplevert namelijk vermindering van angst. Maar hij is niet zelfverzekerd..

De nieuwe eigenaar laat de hond uit in een voor hem nog vreemde wereld met een taal die hij eventueel niet helemaal bij machte is. De hond was zelfs zo onzeker dat hij achter haar benen naar steun zocht. Aan die oproep werd gehoor gegeven en gesteun door de nieuwe eigenaar/

Steun is iets anders dan aanmoediging. Steun in de vorm van een aai om te laten merken dat je er als baas bent is niet een aanmoediging waardoor je de angst vergroot. Dat is het wel als je zegt "ah, wat is er aan de hand.. ben je bang, wat is er"en dat uitgebreid gaat aanhalen. Er een hele poespas van maakt. Dan levert zijn angstige gedrag hem namelijk wat op: aandacht. En zal zijn gedrag verergeren.. Het is dus nog maar de vraag of de emotie angst erger wordt of dat alleen de uiterlijke kenmerken erger worden....

maar toch nog iets onzeker gaat hij het weer voor het eerst proberen(op voor hem onbekent terrein wat in mijn ogen toch weer een link legt naar zelfvertrouwen).........het spelletje wat hij 7mnd lang tot in de perfectie heeft geleerd.

Het is onlogisch om te denken dat je meer zelfvertrouwen hebt als je op onbekend terrein bent..

Hij doet (in zijn ogen) een positiefe ervaring op en hij gaat het weer proberen voor de tweede keer maar nu met een grotere dossis aan zelfvertrouwen..........en wat blijkt.........hij kan het spelletje nog steeds en word zelfs herhaaldelijk beloond door de nieuwe eigenaar(vaak onbewust) en dit gebeurde niet achter de schutting........hier was de beloning het verdwijnen van de indringer.
Daar boven op en als extra zijn de signalen die de hond opvang van diens begeleider.

Nou ja, uit mijn voorgaande opmerkingen blijkt wel dat ik het hier niet mee eens kan zijn...

Anders om!
Zou een angstige onzekere hond ettelijke meters lopen op onbekend terrein om vervolgens een naderende hond te verjagen?
Verjagen misschien.......omdat hij dat wel weet hoe dat moet.
Maar zijn tegenstander bijten?

Hier heb je een punt denk ik. In principe is de bijtdrempel voor een angstige hond heeeeel hoog. Maar... heel hoog wil niet zeggen dat ie het niet doet. Als ie maar bang genoeg is... En waarom zou hij niet weten hoe hij moet bijten???? Dat is natuurlijk gedrag, al aangeleerd in het nest.

Hier heeft hij voor zo ver ik weet geen ervaring mee en toch doet hij het.
(op deze wijze bijten, dus niet aangeleerd geeft mij een link naar eigen initiatief wat weer een link kan leggen naar zelfvertrouwen)

Maar stel dat het gaat om een gezonde hond(tussen de oren dan). Die ziet een hond die hij wil verjagen.
Dan loopt hij er naar toe met alle signalen duidelijk zichtbaar en de hond die verjaagd moet worden schrikt van dat spierballen taal en smeert hem.
Bij deze hond gaat het anders..........hij ziet en loopt er wel heen mischien ook nog wel met signalen maar kan hij signalen van die andere honden wel lezen?

Het zou kunnen dat dit speelt... Maar: het feit dat hij geen problemen heeft met het lezen van de hondentaal van de andere hond in huis maakt het weer wat onwaarschijnlijker...

Ik heb geprobeerd te reageren op een aantal stellingen, die in het algemeen wel vaker worden gedaan. Maar niet altijd kloppen de redenaties per definitie. Soms ook wel, maar het blijft vreselijk ingewikkeld, helemaal als je dus de lichaamstaal van de hond niet geobserveerd hebt. Dan is het echt eigenlijk ondoenlijk..
En het zijn volgens mij de moeilijkste gevallen. De honden die zich met veel vertoon storten op andere mensen en honden maar diep in hun hart bang zijn. Er zijn maar weinig honden die daadwerkelijk en puur alleen uit zogenoemde offensieve agressie reageren. Bij een overgrote meerderheid spelen rangorde en angst een veel grotere rol....[/b]

[Gwenn]

Net is het weer helemaal mis gegaan.....

Mijn vriend had Max en Beer meegenomen naar zijn ouders, maar toen ze daar aankwamen bleken ze visite te hebben van een bruine labrador. Beer zag hem al staan binnen toen ze aankwamen, en begon direct een hoop herrie te maken.
Mijn vriend liet ze dus toch samen, en toen is Beer die hond aangevlogen. Volgens mijn vriend liet ie niet meer los en hebben ze hem echt eraf moeten trekken!!! Hij begon zelfs te schudden!
Hij heeft hem toen in zijn woede in de kennel gegooid en na een tijdje weer eruit gelaten en tja.... toen deed ie het weer natuurlijk....
Doodsbang was die bruine labrador....
En nu zegt ie het gehad te hebben met Beer en dat ie hem kwijt wilt. Hij beweert dat hij niet meer te vertrouwen is en begon zelfs te menen dat hij nu ook kinderen zou kunnen bijten (tot nu toe is daar echter geen enkele aanleiding toe geweest).
Omdat ik bijna alle zorg voor de honden op me neem, is mij dit gedrag niet zo vreemd. Maar voor hem was het de eerste keer dat ie Beer echt zo zag. Het liefst ging ie morgen nog op zoek naar een nieuw huisje en daarna een andere hond halen, alsof ik dat zou kunnen.... direct maar even een vervanging voor Beer gaan halen....
Pffff.... wat een avond.....
Hoop dat iemand hem duidelijk kan maken dat een hond die andere honden aanvalt niet persé ook mensen hoeft te gaan bijten....

[Eefje83]

sorry dat ik me er mee bemoei hoor maar deze hond zit bij jou thuis ook samen met een andere hond?
en laat je die tegelijk uit?

ik zie nl dat onze oudste hond de jongere wil beschermen(de oudste is het dominanst) maar als de oudste alleen uit gaat is er niks aan de hand en kijkt hij niet eens naar andere honden.

weet het niet hoor,heb totaal geen verstand van dit soort dingen maar ik herken hier iets in(klein beetje)

groetjes eefje

[Wil de hond]

Herplaatsen is sowieso geen optie.

Wie wil nl. zo´n hond hebben?

Dumpen in het asiel kan natuurlijk, maar dan blijft hij of daar zitten of hij wordt meegenomen door iemand die hem onderschat en hem binnen een week weer terug komt brengen.

Een hond die andere honden aanvalt en altijd goed is omgegaan met kinderen zal overigens echt niet zomaar beginnen met kinderen te beschouwen als honden. Ik begrijp juist dat Beer met mensen heel goed sociaal is. Niet zo gek ook, hij zal wel heel wat mensen hebben gezien toen hij jong was, en vooral goede ervaingen met ze hebben en zeker met kinderen. Kinderen neigen nogal naar leuk, lief en speels gedrag naar jonge honden vertonen.

[**Tamara**]

Vind het ook stom dat je vriend hem los heeft gegooid bij die hond. Hij ziet toch dat dat niet goed zal gaan....

[granny]

Ik zou de hond in elk geval voortaan muilkorven bij het buiten gaan.

Een hond die in blinde woede zichzelf op een andere hond stort, is in elk geval niet te vertrouwen naar vreemde hondenen kan zelfs gevaarlijk zijn.
Bovendien zou ik hem toch wat harder en consequenter aanpakken. Dit is mijn inziens geen angst,maar pure agressieve dominantie.
Afleiding helpt niet,negeren helpt niet? Wat is er mis met een hardere aanpak?

[Gwenn]

Vind het ook stom dat je vriend hem los heeft gegooid bij die hond. Hij ziet toch dat dat niet goed zal gaan....

Zeker niet slim.... is ook het eerste wat ik hem gezegd heb.....
Hij is gewoon veel makkelijker in het afstaan van een hond met problemen. Ik moet er niet aan denken niet te weten hoe het met hem is en waar ie uithangt.....
En net zoals Wil zegt, in het asiel vermoed ik dat ie vrij snel weg zal zijn omdat ie er zo lief uitziet, hij is jong en naar mensen die hem willen aanhalen erg enthousiast. Maar ik denk ook dat ie weer vrij snel een retourtje asiel krijgt....
Het vervelende is dat wij volgende week op vakantie gaan en dan gaan Max en Beer naar mijn schoonouders. Nu ze hem gister echter voor de eerste keer zo hebben gezien, zijn ze helaas niet meer enthousiast omdat ze hun kleinkind door de week over de vloer hebben. Beer is echter ontzettend lief voor die kleine, springt niet en gedraagt zich dan echt voorbeeldig. Maar ook zij zijn nu bang dat hij die kleine zou durven bijten en wat dat betreft vertrouw ik hem juist volledig (het blijft een hond dat wel, maar ik vertrouw hem niet minder dan Max).
Ik vind het zo sneu voor hem, hij maakt het zichzelf zo moeilijk met dit gedrag en nu moet zijn baasje ook nog eens niks meer van hem hebben....

[zepenko]

Ik zou de hond in elk geval voortaan muilkorven bij het buiten gaan.

Een hond die in blinde woede zichzelf op een andere hond stort, is in elk geval niet te vertrouwen naar vreemde hondenen kan zelfs gevaarlijk zijn.
Bovendien zou ik hem toch wat harder en consequenter aanpakken. Dit is mijn inziens geen angst,maar pure agressieve dominantie.
Afleiding helpt niet,negeren helpt niet? Wat is er mis met een hardere aanpak?

Het lost het probleem niet op. Misschien vererger je het zelfs.

[Gwenn]

sorry dat ik me er mee bemoei hoor maar deze hond zit bij jou thuis ook samen met een andere hond?
en laat je die tegelijk uit?

ik zie nl dat onze oudste hond de jongere wil beschermen(de oudste is het dominanst) maar als de oudste alleen uit gaat is er niks aan de hand en kijkt hij niet eens naar andere honden.

weet het niet hoor,heb totaal geen verstand van dit soort dingen maar ik herken hier iets in(klein beetje)

groetjes eefje

Ze worden apart uitgelaten zodat Max lekker met zijn vriendjes kan spelen en ik niet constant zo alert hoef te zijn, dus daar ligt het niet aan....

[Gwenn]

Ik zou de hond in elk geval voortaan muilkorven bij het buiten gaan.

Een hond die in blinde woede zichzelf op een andere hond stort, is in elk geval niet te vertrouwen naar vreemde hondenen kan zelfs gevaarlijk zijn.
Bovendien zou ik hem toch wat harder en consequenter aanpakken. Dit is mijn inziens geen angst,maar pure agressieve dominantie.
Afleiding helpt niet,negeren helpt niet? Wat is er mis met een hardere aanpak?

Geloof me, en of ie hard is aangepakt... muilkorf heeft ie en ook ik ontsteek vaak in woede waarbij ik hem hardhandig aanpak. Wat dan gebeurt is dat ie nog opgefokter raakt en het lijkt alsof het hem dan niks doet..... Dus dat voelt dan ook niet echt goed.
Thuis passen we strikt de rangorderegels toe, niet op de bank, eten na ons, wij eerst de deur uit, negeren als ie om aandacht vraagt etc. Ik heb me hierover goed ingelezen, en heb met de rangorde in huis in elk geval niet veel problemen (meer).

[**Tamara**]

Ik vind het zo sneu voor hem, hij maakt het zichzelf zo moeilijk met dit gedrag en nu moet zijn baasje ook nog eens niks meer van hem hebben....

Nou dat vind ik inderdaad ook heel erg sneu.

[granny]

Ik zou de hond in elk geval voortaan muilkorven bij het buiten gaan.

Een hond die in blinde woede zichzelf op een andere hond stort, is in elk geval niet te vertrouwen naar vreemde hondenen kan zelfs gevaarlijk zijn.
Bovendien zou ik hem toch wat harder en consequenter aanpakken. Dit is mijn inziens geen angst,maar pure agressieve dominantie.
Afleiding helpt niet,negeren helpt niet? Wat is er mis met een hardere aanpak?

Het lost het probleem niet op. Misschien vererger je het zelfs.

Daar geloof ik niks van. De hond zal in de eerste instantie inderdaad angstig geweest zijn, omdat er een onbekende wereld voor hem openging.

Hij is echter nu zo zeker van zijn zaak, dat elke hond die hij maar bespeurt het moet ontgelden. De muilkorf zal hem er op een gegeven moment van bewust maken dat hij niet meer zomaar kan bijten en andere honden kunnen ook weer veilig over straat.
(Ik bedoel overigens geen snuitje.)

[zepenko]

Ik zou de hond in elk geval voortaan muilkorven bij het buiten gaan.

Een hond die in blinde woede zichzelf op een andere hond stort, is in elk geval niet te vertrouwen naar vreemde hondenen kan zelfs gevaarlijk zijn.
Bovendien zou ik hem toch wat harder en consequenter aanpakken. Dit is mijn inziens geen angst,maar pure agressieve dominantie.
Afleiding helpt niet,negeren helpt niet? Wat is er mis met een hardere aanpak?

Het lost het probleem niet op. Misschien vererger je het zelfs.

Daar geloof ik niks van. De hond zal in de eerste instantie inderdaad angstig geweest zijn, omdat er een onbekende wereld voor hem openging.

Hij is echter nu zo zeker van zijn zaak, dat elke hond die hij maar bespeurt het moet ontgelden. De muilkorf zal hem er op een gegeven moment van bewust maken dat hij niet meer zomaar kan bijten en andere honden kunnen ook weer veilig over straat.
(Ik bedoel overigens geen snuitje.)

Lees dit nog eens:

Geloof me, en of ie hard is aangepakt... muilkorf heeft ie en ook ik ontsteek vaak in woede waarbij ik hem hardhandig aanpak. Wat dan gebeurt is dat ie nog opgefokter raakt en het lijkt alsof het hem dan niks doet..... Dus dat voelt dan ook niet echt goed.
Thuis passen we strikt de rangorderegels toe, niet op de bank, eten na ons, wij eerst de deur uit, negeren als ie om aandacht vraagt etc. Ik heb me hierover goed ingelezen, en heb met de rangorde in huis in elk geval niet veel problemen (meer).

Zoals ik al zei: het probleem wordt niet opgelost.

[granny]

Geloof me, en of ie hard is aangepakt... muilkorf heeft ie en ook ik ontsteek vaak in woede waarbij ik hem hardhandig aanpak. Wat dan gebeurt is dat ie nog opgefokter raakt en het lijkt alsof het hem dan niks doet..... Dus dat voelt dan ook niet echt goed.
Thuis passen we strikt de rangorderegels toe, niet op de bank, eten na ons, wij eerst de deur uit, negeren als ie om aandacht vraagt etc. Ik heb me hierover goed ingelezen, en heb met de rangorde in huis in elk geval niet veel problemen (meer).

Ikzelf heb 3 honden. 1 teef ervan is heel dominant naar andere honden toe. Ze kan vrijwel altijd loslopen, omdat ze goed luisterd. Als een hond zie aankomen, dan lijn ik ze aan,want als ze begint is,ziet ze maar 1 ding.
Aanvallen die hap.
Misschien hard,maar op dat moment zorg ik er wel voor dat de slipketting net achter haar oren zit.(ik korrigeer dan niet) Ze valt dan nog steeds uit,maar is wel beter te hanteren en haar woedeaanval duurt korter. Daarna is ze de liefheid zelve weer. Ze is overigens niet dominant naar mensen, alleen naar andere honden.(die niet tot de roedel behoren.)
Ze is net als jou hond overigens wel constant opzoek en alert naar welke hond ze te grazen kan nemen. Haar woede uitbarsting is zo erg dat zelfs duitse doggen het niet in hun hoofd halen om haar aan te vallen.
Ik denk dat we dus zo'n beetje hetzelfde probleem hebben.

[granny]

Lees dit nog eens:

Ze was sneller dan ik.

[zepenko]

Geloof me, en of ie hard is aangepakt... muilkorf heeft ie en ook ik ontsteek vaak in woede waarbij ik hem hardhandig aanpak. Wat dan gebeurt is dat ie nog opgefokter raakt en het lijkt alsof het hem dan niks doet..... Dus dat voelt dan ook niet echt goed.
Thuis passen we strikt de rangorderegels toe, niet op de bank, eten na ons, wij eerst de deur uit, negeren als ie om aandacht vraagt etc. Ik heb me hierover goed ingelezen, en heb met de rangorde in huis in elk geval niet veel problemen (meer).

Ikzelf heb 3 honden. 1 teef ervan is heel dominant naar andere honden toe. Ze kan vrijwel altijd loslopen, omdat ze goed luisterd. Als een hond zie aankomen, dan lijn ik ze aan,want als ze begint is,ziet ze maar 1 ding.
Aanvallen die hap.
Misschien hard,maar op dat moment zorg ik er wel voor dat de slipketting net achter haar oren zit.(ik korrigeer dan niet) Ze valt dan nog steeds uit,maar is wel beter te hanteren en haar woedeaanval duurt korter. Daarna is ze de liefheid zelve weer. Ze is overigens niet dominant naar mensen, alleen naar andere honden.(die niet tot de roedel behoren.)
Ze is net als jou hond overigens wel constant opzoek en alert naar welke hond ze te grazen kan nemen. Haar woede uitbarsting is zo erg dat zelfs duitse doggen het niet in hun hoofd halen om haar aan te vallen.
Ik denk dat we dus zo'n beetje hetzelfde probleem hebben.

En met de slipketting krijgt ze alleen maar een grotere hekel aan andere honden, maar durft ze minder fel uit te vallen uit angst voor de correctie. Zoals ik dus al zei: HET PROBLEEM WORDT NIET OPGELOST!

[granny]

En met de slipketting krijgt ze alleen maar een grotere hekel aan andere honden, maar durft ze minder fel uit te vallen uit angst voor de correctie. Zoals ik dus al zei: HET PROBLEEM WORDT NIET OPGELOST!

Ze doet het bij elke hond die dominant loopt, kijkt of zich zo gedraagt,grootte of geslacht is bij haar niet van invloed.

Toen ze nog een gewone halsband droeg, deed ze het ook, net als wanneer ze gewoon losliep. Meestal sleurde ik er ook nog als een vosbontje achteraan. Ze is inmiddels 11 jaar en nog steeds heeft ze plezier in het vechten. Heb er dus mee leren leven,behalve dat ik er nu niet meer achteraan gesleurt wordt. Op tentoonstellingen wist ze zich altijd wel te gedragen. Zelfs een uitvallende hond werd genegeerd.(ze heeft als pup zijnde wel een heel nare ervaring gehad)
Mijn andere 2 honden kunnen overigens wel met elke hond overweg.

[Baily]

Ik zou Beer zowiezo niet naar een oppas brengen tijdens de vakantie. maar naar een pension. Iemand anders voor zo'n hond laten zorgen en uitlaten enzo, dat is volgens mij vragen om problemen.

Ik zou mijn honden niet naar een pension willen brengen, maar in dit geval denk ik dat het de meest zekere manier is om problemen tijden je afwezigheid te voorkomen.

Gewoon jouw twee honden apart van de rest, dat doen ze met honden die niet met andere honden kunnen. Ze worden dan apart op een speelveld gelaten wat ik er van begrepen heb.

Ze hebben dan toch nog gezelschap aan elkaar in ieder geval.

Verder denk ik dat je vriend de ernst van de situatie minder inziet dan jij, want anders laat je zo''n hond als Beer niet twee keer op een andere hond knallen. Laat hij hem wel eens uit trouwens?

[J.Hunt]

Net is het weer helemaal mis gegaan.....

Mijn vriend had Max en Beer meegenomen naar zijn ouders, maar toen ze daar aankwamen bleken ze visite te hebben van een bruine labrador. Beer zag hem al staan binnen toen ze aankwamen, en begon direct een hoop herrie te maken.
Mijn vriend liet ze dus toch samen, en toen is Beer die hond aangevlogen. Volgens mijn vriend liet ie niet meer los en hebben ze hem echt eraf moeten trekken!!! Hij begon zelfs te schudden!
Hij heeft hem toen in zijn woede in de kennel gegooid en na een tijdje weer eruit gelaten en tja.... toen deed ie het weer natuurlijk....
Doodsbang was die bruine labrador....

En Max was weer doodsbang natuurlijk, en ook ontzettent onzeker.
En dat terwijl hij nu in een territorium kwam van een wild vreemde hond.
Weer is er afstand tussen hem en opponent........en weer handelt hij uit angst????????
Hij heeft nog steeds keuzes.........hij kan ook weglopen.

Hier woont op de hoek van de straat een schuttinghond........
Loop er langs heen en je hebt het gevoel dat je verschuurt word(je kent ze vast wel)
Gistermiddag stond de hek open en ik zag dat.
Denkende aan deze topic heb ik een ballonetje opgelaten.
Ik ben met mijn staff er langs heen gelopen en wat gebeurt er.
Weer qua geluid ontzettend veel tamtam......en voor de jack russel het in de gaten had stond hij 2 meter buiten zijn terrein.......
Hij loopt op ons af met de intensie van heb ik jouw daar.
Ik draaide mij om en schreeuwde keihard richting de jack..........hij was sneller thuis als menig haas.
Dit is een voorbeeld van een angstige onzekere hond.
1 ding was me wel duidelijk.
Als hij ons al wilde bijten zou hij dat doen als een hakkebijter......van achteren...........en dus nooit frontaal, want daar had hij het lef niet voor.

Maar deze max heeft lef genoeg om elke hond in elke situatie even te gaan scheren.
Zelfs al bevind hij zich in een andersmans territorium.......het maakt hem niks uit.

Maar er moet snel een olossing komen want deze situatie is voor niemand bevoordelijk.
Mijn advies?
Die heeft ze al van een ander gehad (geloof ik) maar in de wind geslagen.

[annepanne]

Net is het weer helemaal mis gegaan.....

Mijn vriend had Max en Beer meegenomen naar zijn ouders, maar toen ze daar aankwamen bleken ze visite te hebben van een bruine labrador. Beer zag hem al staan binnen toen ze aankwamen, en begon direct een hoop herrie te maken.
Mijn vriend liet ze dus toch samen, en toen is Beer die hond aangevlogen. Volgens mijn vriend liet ie niet meer los en hebben ze hem echt eraf moeten trekken!!! Hij begon zelfs te schudden!
Hij heeft hem toen in zijn woede in de kennel gegooid en na een tijdje weer eruit gelaten en tja.... toen deed ie het weer natuurlijk....
Doodsbang was die bruine labrador....
En nu zegt ie het gehad te hebben met Beer en dat ie hem kwijt wilt. Hij beweert dat hij niet meer te vertrouwen is en begon zelfs te menen dat hij nu ook kinderen zou kunnen bijten (tot nu toe is daar echter geen enkele aanleiding toe geweest).
Omdat ik bijna alle zorg voor de honden op me neem, is mij dit gedrag niet zo vreemd. Maar voor hem was het de eerste keer dat ie Beer echt zo zag. Het liefst ging ie morgen nog op zoek naar een nieuw huisje en daarna een andere hond halen, alsof ik dat zou kunnen.... direct maar even een vervanging voor Beer gaan halen....
Pffff.... wat een avond.....
Hoop dat iemand hem duidelijk kan maken dat een hond die andere honden aanvalt niet persé ook mensen hoeft te gaan bijten....

Hoi Gwen,
kan me heel erg vergissen, dan daarbij sorry, maar meende me uit een vorig verhaal te herrinneren dat je vertelde dat Beer nu ook vaker tegen mensen begon te grommen? Zo ja, dat vind ik dit niet een geheel ondenkbaar scenario, eerlijk gezegd... Verder kan ik me helaas uit ervaring goed de problemen met het hebben van een blaffende hond voorstellen...een (tijdelijke) optie zou misschien zijn om m af te leiden met een citronella-band en m onverenigbaar gedrag aan te leren bij t zien van een voorbijganger? (ik opper maar wat) Een hond van zo'n 40 kilo die zich in blinde woede op elke andere viervoeter stort is denk ik onmogelijk te handhaven...Klinkt misschien heel erg hard, en misschien heb je het gevoel dat je nog wel wat kan bereiken met Beer, maar zo nee, heb je euthanasie al eens overwogen? Ik wens je iig veel succes, want merk wel dat je een flinke hoeveelheid bloed, zweet en tranen in die hond hebt zitten!

[**Tamara**]

Hoe is het nu met beer???

[Gwenn]

Hoe is het nu met beer???

Wat leuk dat je na zo'n tijd hier nog aan denkt!
Ik heb na het typen van mijn laatste bericht nog een GT ingeschakeld met behulp van iemand hier op het forum. Echt een geweldig mens en ze heeft (en nog steeds) haar uiterste best gedaan met Beer.
Maar helaas lukt het gewoon niet......

Afgelopen woensdag is Beer gecastreerd in overleg met onze GT en DA, we waren echt ten einde raad en hadden zoiets van erger worden kan het toch niet....
Natuurlijk is het nog te kort om te zeggen of het geholpen heeft dus we wachten af....

Een paar weken terug kregen we een aanbod van iemand die zijn hond heeft moeten laten inslapen om Beer op te vangen. Deze mensen wonen op een boerderij met een enorme lap grond en waren gek op hun herder. Hij kon overdag heerlijk in de wei rond slenteren en 's avonds en 's nachts zat ie lekker binnen. Klonk eigenlijk fantastisch ondanks dat ik Beer eigenlijk niet wil missen.... Maar heb er serieus over nagedacht, Beer is goed waaks en vind het heerlijk om lekker in de tuin te rennen.

Nu staat het er eigenlijk helemaal anders voor. Vlak na het aanbod bedachten we ons dat we zelf toch ook wel heel graag een boerderijtje zouden willen.... Met als resultaat dat ons huis nu te koop staat en zaterdag gaan we een tweede bezichtiging doen in een echte boerderij met een grote lap grond erbij!
Hoop dat het gaat lukken!
We hebben het probleem tot dusver dus niet kunnen oplossen, maar wel misschien een manier gevonden om ermee om te gaan.
Met mensen gaat het op en af, hij heeft echt zijn voorkeuren.... Kinderen vindt ie tot nu toe geweldig, maar tegen volwassenen kan hij soms erg lelijk doen.
Ik denk dat als de koop door gaat we wel een goede oplossing hebben gevonden, maar we zullen zien!

[**Tamara**]

Ja hopen dat de castratie helpt, zou mooi zijn natuurlijk.
Verder duim ik voor je dat je boederijtje doorgaat, heerlijk lijkt me dat en beer heeft dan ook lekker vrijheid