Ik weet het niet meer

[Frenkie]

Mijn hond zit nog steeds in die periode en hij is al 17 maanden. In het begin stond ik ook steeds te roepen en ging hem uiteindelijk ophalen. Op een gegeven moment had ik besloten om gewoon door te lopen en af en toe te roepen...hij moest mij maar in de gaten gaan houden in plaats van andersom. Dus ik loop gewoon door en ga na een tijdje op hem staan wachten (wel op een plek dat hij mij niet kan zien). Soms duurt het echt heeeel lang voordat hij komt en begin ik al wat onrustig te worden...maar net op dat moment komt hij in sneltreinvaart naar me toe rennen. Als ik hem aan zie komen begin ik te lopen en als hij naast me is beloon ik hem uitbundig. Door zijn enthousiasme naar andere honden is hij mij al meerdere malen kwijtgeraakt (op het strand, in het bos) maar nog steeds blijf ik volhouden dat je hem niet op moet gaan halen. Het is in het begin moeilijk en het blijft af en toe nog steeds moeilijk om hem uit het oog te verliezen. Als ik mijn hond kwijt ben loopt hij vaak op het punt waar hij mij is kwijtgeraakt, dus als het allemaal echt te lang duurt en ik heb het gevoel dat hij mij kwijt is, loop ik terug naar die ene plek (gebeurt vaak dat hij op het strand blijft spelen terwijl wij allang van het strand af zijn).

Heel veel suc6

[Frederique]

Ik heb alleen je berichtje gelezen en dus niet alle reakties van anderen.
Misschien zijn anderen me dus al voor geweest
Ik zie het als volgt; Bram weet dat jij hem in de gaten houdt. En dus niet andersom. Ikzelf heb Devlin nog nooit hoeven te halen. Al vanaf pup heb ik haar aangeleerd om op mij te letten en niet andersom. Prima als ze wilde spelen met een andere hond, maar ik liep door na een bepaalde tijd. Dan moest ze kiezen en koos ze ten alle tijden mij.
Ik ben tenslotte degene die haar voedsel kan bezorgen en niet die andere hond. Zo gauw als ze bij mij was kreeg ze een brokje.

Deze methode heb ik met Saar ook gehanteerd, en Saar luistert inderdaad 99% van de tijd, en houdt mij beter in de gaten dan ik haar.
Maarrrrr ik ben er van overtuigd dat dat ook gewoon aan Saars karakter ligt. Moos had namelijk als heel klein pupje al zoiets van 'nou, deze mensen vind ik ook leuk, dan ga ik wel met hen en die leuke hond mee naar huis, doeiiiiiii'
Die was/is gewoon heel zelfstandig.

Saar is juist er afhankelijk van mij, en houdt mij daarom zo goed in de gaten, niet alleen door de door mij gehanteerde methode. Ik kon bij Saar die methode hanteren omdat ze altijd voor mij koos. Bij Moos kon dat niet, want die ging niet zo lief met andere mensen mee naar huis.

Tuurlijk daar heb je gelijk in. Mijn vorige hond was heel zelfstandig en Devlin juist helemaal niet. Dat hangt wel samen met elkaar en de resultaten zullen dus bij honden als Devlin en Saar eerder zichtbaar zijn als bij zelfstandige honden.

Vaak merk ik dat mensen te snel toegeven en alsnog achter de hond aan gaan en hem gaan halen. Dat heeft een hond binnen no-time door.

[Gast]

Wat Bram doet is vrij normaal voor een jonge hond van die leeftijd; helemaal voor een hondje zoals Bram dat dol is op andere honden.

Maar toch kom ik nooit iemand tegen die dat ook heeft.

Sypke heeft het ook gehad. Vrij extreem zelfs. Je kunt het ook positief zien. Wees blij dat Bram andere honden leuk vindt! Er zijn genoeg honden die uitvallen naar andere honden.
Wat kan helpen is regelmatig een play date. Bram heeft blijkbaar een enorme behoefte aan contacten met andere honden.

[Moos]

Het is helemaal niet slecht bedoeld (ga ik maar vanuit), maar hij is dan zo bezig met die andere honden dat hij mij letterlijk vergeet. Bram is altijd al zelfstandig geweest, zelfs als pupseltje.

Het is dus ook een stuk karakter van de hond. Ik denk dus dat ik weg ga lopen, maar dat ik hem dan nog wel even roep. Zodat hij tenminste ziet dat ik wegloop

om hem attent te maken op jouw weglopen (als in 'echt wèg!!') zou je hiervoor misschien een apart signaal in kunnen oefenen, niet het gewone hierroepen dus. daar zou je dan eerst wel met hulp van (liefst voor bram een onbekende) moeten op gaan oefenen.

bijvoorbeeld : helper heeft bram aan de lijn, jij blaast even op een hondenfluitje (= duidelijk herkenbaar, ook als er even minder aandacht is) en rént weg van bram. laat bram maar even overstuur raken, maak dat je ook uit het zicht weg bent, en zónder bijkomend roepen (spreek je dan vooraf af) laat de helper bram los, die dan natuurlijk achter je aan vliegt en uitbundig beloond wordt. dit doe je een aantal keer, totdat bram al denkt bij het fluitje 'oh nee, baasje rent weg', en al meteen attent op je wordt.

áls je het zo zou doen, mag je dat fluitje wel nooit als 'kom hier' signaal gebruiken - daarbij denkt bram toch al te makkelijk 'ja hoor, strakjes, jij wacht toch nog wel even'.
nee, fluitje = baasje wèg. en als hij dan kijkt moet hij je ook echt weg zien lopen, niet hem staan opwachten.

Hier gebruik ik 'doei Moos!', en dan zet ik er enorm de pas in, met Saar achter me aan. Moos weet dan niet hoe snel hij toch nog moet komen.

(behalve als er mensenpoep in het spel is )

[Baily]

Mijn hond zit nog steeds in die periode en hij is al 17 maanden. In het begin stond ik ook steeds te roepen en ging hem uiteindelijk ophalen. Op een gegeven moment had ik besloten om gewoon door te lopen en af en toe te roepen...hij moest mij maar in de gaten gaan houden in plaats van andersom. Dus ik loop gewoon door en ga na een tijdje op hem staan wachten (wel op een plek dat hij mij niet kan zien). Soms duurt het echt heeeel lang voordat hij komt en begin ik al wat onrustig te worden...maar net op dat moment komt hij in sneltreinvaart naar me toe rennen. Als ik hem aan zie komen begin ik te lopen en als hij naast me is beloon ik hem uitbundig. Door zijn enthousiasme naar andere honden is hij mij al meerdere malen kwijtgeraakt (op het strand, in het bos) maar nog steeds blijf ik volhouden dat je hem niet op moet gaan halen. Het is in het begin moeilijk en het blijft af en toe nog steeds moeilijk om hem uit het oog te verliezen. Als ik mijn hond kwijt ben loopt hij vaak op het punt waar hij mij is kwijtgeraakt, dus als het allemaal echt te lang duurt en ik heb het gevoel dat hij mij kwijt is, loop ik terug naar die ene plek (gebeurt vaak dat hij op het strand blijft spelen terwijl wij allang van het strand af zijn).

Heel veel suc6

Dat zou ik op zich niet prettig vinden denk ik, dat mijn hond zo ver bij me vandaan is. Dan kies ik er toch voor om ergens dichterbij uit het zicht te wachten zonder dat hij het ziet.

Ik vind het niet erg om weg te lopen, zodat hij niet meer weet waar ik ben, maar ik wil wel ten alle tijde weten waar mijn hond is en hem in de gaten houden.

[Rami]

Mijn hond zit nog steeds in die periode en hij is al 17 maanden. In het begin stond ik ook steeds te roepen en ging hem uiteindelijk ophalen. Op een gegeven moment had ik besloten om gewoon door te lopen en af en toe te roepen...hij moest mij maar in de gaten gaan houden in plaats van andersom. Dus ik loop gewoon door en ga na een tijdje op hem staan wachten (wel op een plek dat hij mij niet kan zien). Soms duurt het echt heeeel lang voordat hij komt en begin ik al wat onrustig te worden...maar net op dat moment komt hij in sneltreinvaart naar me toe rennen. Als ik hem aan zie komen begin ik te lopen en als hij naast me is beloon ik hem uitbundig. Door zijn enthousiasme naar andere honden is hij mij al meerdere malen kwijtgeraakt (op het strand, in het bos) maar nog steeds blijf ik volhouden dat je hem niet op moet gaan halen. Het is in het begin moeilijk en het blijft af en toe nog steeds moeilijk om hem uit het oog te verliezen. Als ik mijn hond kwijt ben loopt hij vaak op het punt waar hij mij is kwijtgeraakt, dus als het allemaal echt te lang duurt en ik heb het gevoel dat hij mij kwijt is, loop ik terug naar die ene plek (gebeurt vaak dat hij op het strand blijft spelen terwijl wij allang van het strand af zijn).

Heel veel suc6

Dat zou ik op zich niet prettig vinden denk ik, dat mijn hond zo ver bij me vandaan is. Dan kies ik er toch voor om ergens dichterbij uit het zicht te wachten zonder dat hij het ziet.

Ik vind het niet erg om weg te lopen, zodat hij niet meer weet waar ik ben, maar ik wil wel ten alle tijde weten waar mijn hond is en hem in de gaten houden.

In zo'n geval zou je er voor kunnen kiezen om je verdekt op te stellen, achter een boom of struik. Zo kan jij wel je hond in de gaten houden maar de hond ziet jou niet.
Toen Billy zich in de bananen-in-de-oren periode bevond en ik het niet overal even veilig genoeg vond om door te lopen, heb ik me dus inderdaad wel eens verstopt.
Op het moment dat Billy het spel met de honden even niet zo interessant vond, dan floot ik en liep tegelijkertijd weg (alsof ik al de hele tijd door aan het lopen was) en kwam hij als een speer achter me aan en wanneer hij bij me was dan beloonde ik hem uitbundig.

Ik weet niet of het voor iedere hond zo zou kunnen werken maar ik hoef Billy tegenwoordig nooit meer in de gaten te houden of te roepen; hij houdt MIJ in de gaten en volgt mij, altijd.
(Nee, da's niet helemaal waar, als er 'brood voor de eendjes' langs het water ligt dan vergeet hij mij voor het gemak even. Dan moet ik hem wel roepen en komt hij, druk bezig zijn bek aflikkend maar wel met schuldbewuste houding, naar me toe ).


Groet,
Rami

[miekmiek]

Al zeven bladzijdes vol met mensen die schrijven dat ze het ook meegemaakt hebben, en daar kom ik ook nog eens.

Wanhoop niet, het gaat straks beter. Tommie heeft die fase ook gehad, en ik zat ook af en toe met mijn handen in het haar. Wat deed ik nou fout? Al die andere honden in het park die zo goed luisterde en ik moest weer achter mijn hond aan rennen omdat hij bananen in zijn oren had. Schaamde me kapot en voelde me de meest mislukte hondenbaas ever.
Maar tijden veranderen en geloof me; het is overgegaan. Opeens ging die knop weer om en kwam hij wel weer bij me. Geen idee wat het nou precies was waardoor hij veranderde, maar het gebeurde.

Dus er is hoop!

[Zoek stok!]

voelde me de meest mislukte hondenbaas ever.

Zo voelde ik me zondag precies!!

[Zoek stok!]

Nog even over dag weglopen. Jullie doen het voorkomen alsof we op een vaste plek staan, maar dat is meestal niet zo. Als de andere baas blijft staan, is er zelfs niks aan de hand. Dan spelen de honden, wij babbelen wat en dan loopt elk zijn weegs. Bram komt dan gewoon mee.

Het gaat fout als de andere baas doorloopt. Die hond volgt de baas, maar Bram rent er achteraan. De andere hond gaat spelen en zo rennen ze al spelend de verkeerde kant op (van mij af).

Geldt dan hetzelfde advies van weglopen? Dat moet ik natuurlijk wel even aankondigen bij de andere baas, anders komt die ineens met een extra hond thuis

Ik geloof trouwens wel dat Bram echt aan het puberen is. Hij doet af en toe echt raar. Dan gaat hij ineens vreselijk piepen omdat hij moet zitten of hij gaat weer als een idioot door het huis rennen. 't Is echt een geval apart op het moment.

[Zoek stok!]

Wat kan helpen is regelmatig een play date. Bram heeft blijkbaar een enorme behoefte aan contacten met andere honden.

Dat probeer ik ook zoveel mogelijk voor hem te organiseren. Is ook wel gezellig.

Daarnaast zit hij natuurlijk drie dagen per week in een roedel op de opvang. Hij ziet dus best veel honden!

[Moos]

Nog even over dag weglopen. Jullie doen het voorkomen alsof we op een vaste plek staan, maar dat is meestal niet zo. Als de andere baas blijft staan, is er zelfs niks aan de hand. Dan spelen de honden, wij babbelen wat en dan loopt elk zijn weegs. Bram komt dan gewoon mee.

Het gaat fout als de andere baas doorloopt. Die hond volgt de baas, maar Bram rent er achteraan. De andere hond gaat spelen en zo rennen ze al spelend de verkeerde kant op (van mij af).

Geldt dan hetzelfde advies van weglopen? Dat moet ik natuurlijk wel even aankondigen bij de andere baas, anders komt die ineens met een extra hond thuis

Ik geloof trouwens wel dat Bram echt aan het puberen is. Hij doet af en toe echt raar. Dan gaat hij ineens vreselijk piepen omdat hij moet zitten of hij gaat weer als een idioot door het huis rennen. 't Is echt een geval apart op het moment.

Ik riep dat altijd naar de baas van de andere hond of hij misschien heel even wilde blijven staan a.u.b, tenzij hij graag een Maltezertje op de koffie had.

Dat werkte vaak wel

Dan bleef die andere baas dus staan, en kon ik Moos' aandacht proberen te vangen (vaak stoppen ze wel even met spelen als de baas van die andere hond opeens abrupt blijft staan). Lukte dat niet dan riep ik naar de andere baas of hij tijd hadd om nog even te blijven staan zodat ik weg kon lopen en Moos uiteindelijk wel achter mij aan zou komen. Soms hadden die andere bazen dat, en had ik weer een leuk oefenmoment. Soms niet en dan haalde ik Moos even op.

[Moos]

voelde me de meest mislukte hondenbaas ever.

Zo voelde ik me zondag precies!!

een beetje proberen genieten van de weg er naartoe . die is vaak even leuk als het einddoel dat je voor ogen hebt - echt waar hoor!

Ik denk dat je dat pas echt goed leert als je een aantal jaar een hond hebt

Tenminste, met Moos voelde ik me net zo als Linda. Ik twijfelde aan mezelf; hij werd maar niet zindelijk (vond ik), hij beet zoveel als pupje, hij luisterde met een half jaar opeens zo slecht etc. etc.
Ik kon daar ook heel wanhopig van worden, en dat kwam denk ik voornamelijk omdat het mijn eerste pup/jonge hond was en ik niet echt wist wat me te wachten stond.

Met Saar maakte het me allemaal geen moer uit, al was ze met 8 maanden nog niet zindelijk; so what! En ja, ze beet, maar ja dat doen alle pupjes, en ach, dat luisteren komt echt wel goed. Nu is Saar ook makkelijker dan Moos, maar ik ben ook veel relaxter als baas omdat ik Moos als broddel-lapje heb gehad

[Zoek stok!]

Ik denk dat je dat pas echt goed leert als je een aantal jaar een hond hebt

Ja, dat denk ik ook. Ik denk telkens dat het niet meer goed komt. Zo van: nu heb ik het echt verknald hoor, ik heb een niet luisterende hond en dat komt nooooit meer goed.

[Moos]

Ik denk dat je dat pas echt goed leert als je een aantal jaar een hond hebt

Ja, dat denk ik ook. Ik denk telkens dat het niet meer goed komt. Zo van: nu heb ik het echt verknald hoor, ik heb een niet luisterende hond en dat komt nooooit meer goed.

Ja, dat dacht ik ook met Moos, maar, heel vreemd, hij is nog steeds niet verpest

En met Saartje heb ik toch ook weleens met de handen in het haar gezeten hoor, vanwege haar angsten en vluchtgedrag. En zo vreselijk onderdanige gedrag dat ik het best moeilijk heb gevonden om echt goed contact met haar te maken. Ik heb meerdere malen bijna huilend met haar op schoot gezeten, vragend 'Saar, wat moet ik nou met jou?'

En tadaaa, ook met Saar is het nu helemaal goed aan het komen

[Zoek stok!]

Ik denk dat je dat pas echt goed leert als je een aantal jaar een hond hebt

Ja, dat denk ik ook. Ik denk telkens dat het niet meer goed komt. Zo van: nu heb ik het echt verknald hoor, ik heb een niet luisterende hond en dat komt nooooit meer goed.

Ja, dat dacht ik ook met Moos, maar, heel vreemd, hij is nog steeds niet verpest

En met Saartje heb ik toch ook weleens met de handen in het haar gezeten hoor, vanwege haar angsten en vluchtgedrag. En zo vreselijk onderdanige gedrag dat ik het best moeilijk heb gevonden om echt goed contact met haar te maken. Ik heb meerdere malen bijna huilend met haar op schoot gezeten, vragend 'Saar, wat moet ik nou met jou?'

En tadaaa, ook met Saar is het nu helemaal goed aan het komen

Mocht ik ooit een andere hond willen, dan vraag ik of een betrouwbaar iemand hem voor me opvoedt het eerste jaar Ik wist al dat ik geen kinderen wilde en nu weet ik het nog zekerder. Ben er echt niet geschikt voor. Ik stel veel te hoge eisen.

[Moos]

Ik denk dat je dat pas echt goed leert als je een aantal jaar een hond hebt

Ja, dat denk ik ook. Ik denk telkens dat het niet meer goed komt. Zo van: nu heb ik het echt verknald hoor, ik heb een niet luisterende hond en dat komt nooooit meer goed.

Ja, dat dacht ik ook met Moos, maar, heel vreemd, hij is nog steeds niet verpest

En met Saartje heb ik toch ook weleens met de handen in het haar gezeten hoor, vanwege haar angsten en vluchtgedrag. En zo vreselijk onderdanige gedrag dat ik het best moeilijk heb gevonden om echt goed contact met haar te maken. Ik heb meerdere malen bijna huilend met haar op schoot gezeten, vragend 'Saar, wat moet ik nou met jou?'

En tadaaa, ook met Saar is het nu helemaal goed aan het komen

Mocht ik ooit een andere hond willen, dan vraag ik of een betrouwbaar iemand hem voor me opvoedt het eerste jaar Ik wist al dat ik geen kinderen wilde en nu weet ik het nog zekerder. Ben er echt niet geschikt voor. Ik stel veel te hoge eisen.

Ja, haha, ik dacht ook na pupje Moos 'er komt hier noooooit meer een pup!'
Maar het is schijnbaar net als met bevallingen; je vergeet het, en 2.5 jaar later zat hier weer een pup.

En toen was ik echt wel veel relaxter en ging het tien keer makkelijker (geestelijk) dan met Moos. Maar toch dacht ik met Saartje ook weer 'tja, ik ben niet echt een puppenmens. Leuk van een ander, maar van mezelf weet ik het zo net nog niet...'

[pepim]

Wat Bram doet is vrij normaal voor een jonge hond van die leeftijd; helemaal voor een hondje zoals Bram dat dol is op andere honden.

Maar toch kom ik nooit iemand tegen die dat ook heeft. Alle honden die ik zie, komen gewoon mee als de baas roept. Ja soms moeten ze twee keer roepen, maar niet zoals bij mij dat ik gewoon niet besta. Of is het dat die mensen die hetzelfde hebben als ik niet los gaan lopen met hun hond in het bos??

Ik lees met belangstelling je topic, omdat mijn pup sinds kort ook andere honden zo vreselijk interessant vindt.
(Ik heb trouwens leverkoekjes gebakken en dat scheelt wel, maar nog niet alles.)
Ik kom trouwens wél mensen tegen, die óf hun hond niet loslaten, omdat hij dan de benen neemt, óf mensen, die hetzelfde euvel hebben, dus wel loslaten maar de hond komt met moeite terug of niet.
Het zijn trouwens allemaal redelijk jonge honden, tussen de 5 maanden (die van mij) en 15 maanden.
Verder heb ik geen raad, maar mss een troost, dat je lang niet de enige bent.

[Marie-Josée]

Mocht ik ooit een andere hond willen, dan vraag ik of een betrouwbaar iemand hem voor me opvoedt het eerste jaar Ik wist al dat ik geen kinderen wilde en nu weet ik het nog zekerder. Ben er echt niet geschikt voor. Ik stel veel te hoge eisen.

In jou geval is dat misschien een goed idee (grapje hoor) Eerlijk gezegd heb ik zelf altijd genoten van elke ondeugende streek en ik heb ook wel eens gewanhoopt maar dat was dan toch maar secondenwerk (ik had inmiddels wel al twee kinderen bijna-grootgebracht )
Het scheelt misschien dat we vroeger thuis ook honden hadden waar ik verantwoordelijk voor was, en dat vroeger de honden niet zo volgens het boekje opgevoed hoefden te worden
Ik vind dat er vaak veel te moeilijk gedaan wordt, elke beweging van een hond wordt uitgeplozen.Gewoon op je gevoel varen,dan komt het bijna altijd vanzelf goed

[Marie-Josée]

en, linda, geef maar hier hoor, die volgende pup . ik ben zelf heel erg een puppenmens, kan er heel erg van genieten. (voor jou waarschijnlijk nog onbegrijpelijk, maar ik vind het altijd zonde als die weer puppie-af is, en netjes luistert..... )

ik weet alleen niet of je hem daarna nog terugkrijgt .

Tja, je scheelt me weer tikwerk

[Moos]

Ik denk dat je dat pas echt goed leert als je een aantal jaar een hond hebt

Ja, dat denk ik ook. Ik denk telkens dat het niet meer goed komt. Zo van: nu heb ik het echt verknald hoor, ik heb een niet luisterende hond en dat komt nooooit meer goed.

Ja, dat dacht ik ook met Moos, maar, heel vreemd, hij is nog steeds niet verpest

ja, heel vreemd - dat vind ik nou ook
.
.
.

En nou wil ik graag een smile die zijn tong uitsteekt

[Moos]

Nu is Saar ook makkelijker dan Moos, maar ik ben ook veel relaxter als baas omdat ik Moos als broddel-lapje heb gehad

klopt wel helemaal hoor wat je zegt - ik heb het alleen zelf nooit zo meegemaakt - ik was zélf nog een broddellapje bij mijn eerste broddellapjeshond .

Wij kregen toen ik 8 was thuis een hond; een Samojeed, en die staan er niet om bekend zo makkelijk opvoedbaar te zijn
Daar was ik ook deels verantwoordelijk voor, ging ook met mijn vader mee naar cursus regelmatig. Alleen mijn eerste echte eigen pupje toen ik 20 was, waarvoor ik helemaal alleen verantwoordelijk was; dat vond ik best wel overwelmend. Ook wel heel knus, en leuk, maar voornamelijk ontzettend overwelmend.

Het ligt denk ik ook heel erg aan wat voor persoon je bent. Ben je in het dagelijk leven ook vrij rustig en kalm dan zal een pupje ook niet zo 'geestelijk moeilijk' zijn denk ik.
Ik ben in het dagelijks leven ook onzeker en faalangstig, en dat komt dan ook weer terug tijdens de opvoeding van een pup

[Moos]

Ja, dat dacht ik ook met Moos, maar, heel vreemd, hij is nog steeds niet verpest

ja, heel vreemd - dat vind ik nou ook
.
.
.

En nou wil ik graag een smile die zijn tong uitsteekt

zoiets ??

ja, haha, zoiets!

[MJ]

Ik kan me de wanhoop van Zoek Stok helaas goed voorstellen.
Ik heb het hier met Maxi. Schat van een hond maar die heeft geen bananen in zijn oren maar héle bananenbomen!!
Wij hebben hem dan uit het asiel,zwervertje,was toen 2 jaar.
Meneertje is nu 4.
Cursus gedaan etc en dat ging allemaal héél goed. Toen wij hem net kregen kon ik hem dus niet loslaten....het was één streep weg en nóóóóóóóóóit meer terug te krijgen. Goh...daar heb ik achteraan kunnen vangen,zeg
Nu kan ik hem in het bos of groot weiland goed los laten en komt braaf terug. Het enige wat hij doet is rennen,rennen,rennen. Vrij ver weg maar houdt me wel in de gaten. Punt is bij hem dat hij zóóóó enthousiast is dat hij me niet meer 'hoort' als hij andere mensen,honden etc ziet. Hij moet en zal daar naar toe...éénmaal daar geweest komt hij terug.
Gister lag hij nog zowat onder de auto :N:
Mijn ouders gingen weg en terwijl de voordeur opengaat sprint hij er door! Ik kon het zo snel niet afknipperen! Hup de straat op en vliegt naar mensen toe die op de stoep aan het wandelen zijn. Ik erachteraan en hem snel bij de halsband gegrepen!
Nou ...op dat moment kan ik ook wel janken! Stel dat hij onder de auto gekomen was! Ik ben al zó ver met hem gekomen maar er er blijven dingetjes die ik zo moeilijk om kan buigen! Voortaan Maxi in het achterhuis als mensen weggaan en ogen op steeltjes houden en blij dooroefenen
Ook wij komen er wel!
Net zoals jij, Zoek Stok!

[Moos]

Het ligt denk ik ook heel erg aan wat voor persoon je bent. Ben je in het dagelijk leven ook vrij rustig en kalm dan zal een pupje ook niet zo 'geestelijk moeilijk' zijn denk ik.
Ik ben in het dagelijks leven ook onzeker en faalangstig, en dat komt dan ook weer terug tijdens de opvoeding van een pup

dat zal zeer zeker meespelen, maar het gevoel van 'dit doen we wel even' zoals ik het bij honden heb, heb ik ook alléén maar bij honden. het is zeker niet zo dat ik bij alles wat ik aanpak zo zelfzeker ben, bijlange niet.
maar met honden lijkt het me op de één of andere manier ingebakken . wat u-i-t-e-r-a-a-r-d niet wil zeggen dat ik ook alles goed doe, maar mijn hondjes en ik hebben er vrede mee .

Ik heb dat dus met kinderen. Ik ben in veel dingen behoorlijk onzeker, maar niet met een baby van 6 weken. Geef mij een heel klein baby'tje en ik denk ook 'dit doen we wel even '

Geef mij een pupje en ik denk toch altijd eerst 'oh oh, ik hoop maar dat ik het goed doe'

[Marie-Josée]

Het ligt denk ik ook heel erg aan wat voor persoon je bent. Ben je in het dagelijk leven ook vrij rustig en kalm dan zal een pupje ook niet zo 'geestelijk moeilijk' zijn denk ik.
Ik ben in het dagelijks leven ook onzeker en faalangstig, en dat komt dan ook weer terug tijdens de opvoeding van een pup

dat zal zeer zeker meespelen, maar het gevoel van 'dit doen we wel even' zoals ik het bij honden heb, heb ik ook alléén maar bij honden. het is zeker niet zo dat ik bij alles wat ik aanpak zo zelfzeker ben, bijlange niet.
maar met honden lijkt het me op de één of andere manier ingebakken . wat u-i-t-e-r-a-a-r-d niet wil zeggen dat ik ook alles goed doe, maar mijn hondjes en ik hebben er vrede mee .

Ik heb dat dus met kinderen. Ik ben in veel dingen behoorlijk onzeker, maar niet met een baby van 6 weken. Geef mij een heel klein baby'tje en ik denk ook 'dit doen we wel even '

Geef mij een pupje en ik denk toch altijd eerst 'oh oh, ik hoop maar dat ik het goed doe'

Een pupje groeit en ontwikkelt zich nu eenmaal veel sneller en je komt er dus ook vrij snel achter wat je fout gedaan hebt. Bij kinderen kan dat heeeeeeeeeeeeel wat langer duren....
Ik denk zelf nooit; dat doe ik wel even, als ik ergens aan begin dan gaat de beuk er ook in maar onzeker ben ik daar nooit in.Ik kan me wel goed voorstellen dat iemand daar wel door geplaagd wordt en dan is het fijn af en toe wat hulp te krijgen.



Nou ja, hulp

[Frenkie]

Mijn hond zit nog steeds in die periode en hij is al 17 maanden. In het begin stond ik ook steeds te roepen en ging hem uiteindelijk ophalen. Op een gegeven moment had ik besloten om gewoon door te lopen en af en toe te roepen...hij moest mij maar in de gaten gaan houden in plaats van andersom. Dus ik loop gewoon door en ga na een tijdje op hem staan wachten (wel op een plek dat hij mij niet kan zien). Soms duurt het echt heeeel lang voordat hij komt en begin ik al wat onrustig te worden...maar net op dat moment komt hij in sneltreinvaart naar me toe rennen. Als ik hem aan zie komen begin ik te lopen en als hij naast me is beloon ik hem uitbundig. Door zijn enthousiasme naar andere honden is hij mij al meerdere malen kwijtgeraakt (op het strand, in het bos) maar nog steeds blijf ik volhouden dat je hem niet op moet gaan halen. Het is in het begin moeilijk en het blijft af en toe nog steeds moeilijk om hem uit het oog te verliezen. Als ik mijn hond kwijt ben loopt hij vaak op het punt waar hij mij is kwijtgeraakt, dus als het allemaal echt te lang duurt en ik heb het gevoel dat hij mij kwijt is, loop ik terug naar die ene plek (gebeurt vaak dat hij op het strand blijft spelen terwijl wij allang van het strand af zijn).

Heel veel suc6

Dat zou ik op zich niet prettig vinden denk ik, dat mijn hond zo ver bij me vandaan is. Dan kies ik er toch voor om ergens dichterbij uit het zicht te wachten zonder dat hij het ziet.

Ik vind het niet erg om weg te lopen, zodat hij niet meer weet waar ik ben, maar ik wil wel ten alle tijde weten waar mijn hond is en hem in de gaten houden.

Sorry ben vergeten in mijn stukje te zetten dat ik vaak wel zo ga staan dat ik hem nog net kan zien...heb het een beetje verkeert omschreven met dat doorlopen en dan op hem gaan wachten. Nogmaals, ik loop door en ga dan zo staan dat hij mij niet meer kan zien, maar ik hem nog net (bijvoorbeeld achter een paar takken van een struik). Ik merk gewoon dat het bij mijn hond helpt als hij een keer flink geschrokken is dat hij mij kwijt is geraakt...de rest van de wandeling houdt hij me in de gaten. Gelukkig gaat het nu langzaam steeds een beetje beter met zo af en toe nog een terugval maar daar blijft het een hond voor. En ook ik weet niet of dit de juiste manier van aanpak is...ik doe waarvan ik denk dat het werkt.

Groetjes

[Marion.]

en, linda, geef maar hier hoor, die volgende pup . ik ben zelf heel erg een puppenmens, kan er heel erg van genieten. (voor jou waarschijnlijk nog onbegrijpelijk, maar ik vind het altijd zonde als die weer puppie-af is, en netjes luistert..... )

ik weet alleen niet of je hem daarna nog terugkrijgt .

En anders doe maar hier hoor. Oooooo, puppentijd. Zó heerlijk. Mijn verslaving is dringend toe aan een pup. Het is alleen verstandiger om het niet te doen

[Baily]

Ik heb het ook gehad hoor met mijn eerste pup. Beer.

Ik ging naar cursus....... drama. Na drie lessen moest hij meer met andere honden spelen want hij werd helemaal ondersteboven gelopen door de andere pups. Hij moest leren om met andere pups om te gaan.

Dus ik elke dag naar het bos, en maar spelen en spelen met andere honden. Nou, ik dacht dat ik het zo perfect had gedaan.

Totdat we weer naar cursus gingen en de mevrouw van de cursus zei dat Beer en ik geen goede band hadden omdat hij als een jojo aan de riem stuiterde om bij de andere honden te komen. Ik had hem veel te veel laten spelen met andere honden.........

En als je wist hoe ik de hele dag bezig was met hem, spelen en oefenen en buiten lopen en mijn hele dag draaide om de pup. En dan krijg je zoiets te horen. Op dat moment knapte er iets bij mij. Ik ben dus ook nooit meer naar die cursus gegaan en onderweg naar huis in d eauto heb ik mijn ogen uit mijn kop gejankt,

En na anderhalf jaar strijd, want onder dat witte vachtje zit een echt terrierkarakter, vinden we elkaar nu heel erg lief. Maar ik heb met geen een hond zoveel jankmomenten gehad als met hem.

[Baily]

Mijn hond zit nog steeds in die periode en hij is al 17 maanden. In het begin stond ik ook steeds te roepen en ging hem uiteindelijk ophalen. Op een gegeven moment had ik besloten om gewoon door te lopen en af en toe te roepen...hij moest mij maar in de gaten gaan houden in plaats van andersom. Dus ik loop gewoon door en ga na een tijdje op hem staan wachten (wel op een plek dat hij mij niet kan zien). Soms duurt het echt heeeel lang voordat hij komt en begin ik al wat onrustig te worden...maar net op dat moment komt hij in sneltreinvaart naar me toe rennen. Als ik hem aan zie komen begin ik te lopen en als hij naast me is beloon ik hem uitbundig. Door zijn enthousiasme naar andere honden is hij mij al meerdere malen kwijtgeraakt (op het strand, in het bos) maar nog steeds blijf ik volhouden dat je hem niet op moet gaan halen. Het is in het begin moeilijk en het blijft af en toe nog steeds moeilijk om hem uit het oog te verliezen. Als ik mijn hond kwijt ben loopt hij vaak op het punt waar hij mij is kwijtgeraakt, dus als het allemaal echt te lang duurt en ik heb het gevoel dat hij mij kwijt is, loop ik terug naar die ene plek (gebeurt vaak dat hij op het strand blijft spelen terwijl wij allang van het strand af zijn).

Heel veel suc6

Dat zou ik op zich niet prettig vinden denk ik, dat mijn hond zo ver bij me vandaan is. Dan kies ik er toch voor om ergens dichterbij uit het zicht te wachten zonder dat hij het ziet.

Ik vind het niet erg om weg te lopen, zodat hij niet meer weet waar ik ben, maar ik wil wel ten alle tijde weten waar mijn hond is en hem in de gaten houden.

Sorry ben vergeten in mijn stukje te zetten dat ik vaak wel zo ga staan dat ik hem nog net kan zien...heb het een beetje verkeert omschreven met dat doorlopen en dan op hem gaan wachten. Nogmaals, ik loop door en ga dan zo staan dat hij mij niet meer kan zien, maar ik hem nog net (bijvoorbeeld achter een paar takken van een struik). Ik merk gewoon dat het bij mijn hond helpt als hij een keer flink geschrokken is dat hij mij kwijt is geraakt...de rest van de wandeling houdt hij me in de gaten. Gelukkig gaat het nu langzaam steeds een beetje beter met zo af en toe nog een terugval maar daar blijft het een hond voor. En ook ik weet niet of dit de juiste manier van aanpak is...ik doe waarvan ik denk dat het werkt.

Groetjes

Als het voor jou en jouw hond werkt is het goed toch...... En zoals jij nu beschrijft kan ik me er ook helemaal in vinden hoor.

[bobientje]

heel herkenbaar verhaal van de topicstarter.
precies bobbie, die gedroeg zich ook zo. luisterde verder perfect behalve als er andere honden in de buurt waren. dan zag hij mij ook niet staan.
ook vanalles geprobeert, werd er gefrustreerd van. op een gegeven moment had ik zoiets van en nu is het afgelopen, ik hou me bij 1 tactiek en dat is in mijn geval de andere kant oplopen. en warempel, stukje bij beetje werkte dat. hij is nu anderhalf en het is heeeeeel wat verbetert.
het blijft een hond die graag wil weten wat de ander doet, naartoe gaat enz dus soms spurt hij er tussenuit. om vervolgens keihard op de rem te trappen van "komt ze wel achter mij aan?". nee dus en dan komt hij, hevig omkijkend naar de ander maar hij komt, er weer aan.
maar over het algemeen is hij nu wel in staat om gewoon met mij mee te lopen.
en eerlijk, dat had ik enkele maanden niet verwacht hoor. hij is sowieso over het algemeen rustiger nu.
kortom, niet de moed verliezen, ook niet door de andere perfect lijkende luisterende honden