Ik snap iets niet

[Caro.]

Ik doe alles hier op gevoel en dat werkt voor ons het beste.Als ik bij alles eerst moet gaan nadenken of het wel volgens een of ander boekje is ben ik al te laat

als je al aan boekjes denkt moet je dat vooraf doen, marie-josée . er zijn ook echt wel mensen die het niet 'volgens het boekje doen', maar er dan jammer genoeg ook mijlen ver naast slaan . op zich wel grappig, ware het niet dat de honden altijd de dupe zijn .

piekeren om te piekeren, nee, dat werkt alleen maar tegen je bij honden. je een beetje verdiepen in het wezen hond is weer wat anders natuurlijk. maar dat doe jij ook, geef maar toe .

Ja hoor, ik geef toe dat ik de halve bibliotheek heb leeggelezen voor er een hond kwam en ook jaren cursussen heb gelopen maar dat was vooral uit hobby, ik ben met dieren opgegroeid dus de meeste dingen gaan op een natuurlijke manier.
En ik zit niet voor niets zo graag op hondenforums, ik vind het gewoon heeeeeel interessant.
Jammer dat er zoveel mensen zijn die ofwel zich er niet in verdiepen, ofwel te gespannen zijn, in beide gevallen missen ze te veel.
Ik kan me eigenlijk niet voorstellen dat, vanaf dat er zo'n vierpotig aanhankelijk wezen je leven binnen komt, je je er NIET in verdiept.
Maarik geloof dat ik nu een beetje doordraaf

Ik moet dus eerlijk bekennen dat ik me er bij mijn eerste hond helemaal niet zo in heb verdiept :N:

Ja oke, ik was opgegroeid met een hond, maar vraag niet wat voor eentje :N: een volkomen eigenwijs mormel, die we geloof ik niet eens 'zit' hebben kunnen leren. Wel 17 jaar oud geworden trouwens.

Afijn, op mijn 21ste mijn eerste eigen hond, nog wel voor mijn verjaardag Uit het asiel gehaald: we gingen voor een 'Boomer' en kwamen met Nouschka terug: een kruising Rottweiler :N: met de nodige problemen (angsten, lichte agressie, angst voor mannen).

Internet was er nog niet en eigenlijk kwam het niet eens in mijn hoofd op om allerlei boeken te gaan lezen
Twee weken lang heeft ze uit angst het hele huis ondergepoept en op een dag was dat over. Na een half jaar kon mijn (nu ex)man haar pas aanhalen.

Maar vanaf dag 1 kon ik goed met haar overweg; ze was mijn poepie en mijn maatje. En het ging gewoon vanzelf. Ongetwijfeld met de nodige fouten hoor, maar ik denk dat je een bepaald 'gevoel' bij honden moet hebben. Ze van nature ook wel moet begrijpen en dat dit gewoon de basis is.

Nouschka overleed in 1999, op 12.5 jarige leeftijd in mijn armen.

Toen ik met Pieter ging samenwonen waren we er al heel snel uit dat er een hond moest komen. Hij wilde een Rottweiler, ik vond het prima; was al wat gewend.
Een stamboom? tjezus, wat een onzin: een goedkope hond daar kon ik net zo veel van houden.
En zo kwam Tara bij ons, een vreselijk pittig pupje :N: en dus ook mijn eerste pupje. Inmiddels hadden we internet en dus kwam ik hier bij het hondenforum met mijn probleem over pittige Tara

Wat heb ik een hoop bijgeleerd in die jaren, vooral over het nut van een stamboom bij rashonden (en mn de Rottweiler die anders allang een fokverbod had gehad).

Maar de basis is hetzelfde gebleven: een heleboel bijgeleerd, maar het meeste gaat op gevoel. Ik ga van mezelf uit en de band die ik met mijn honden heb. Naar ze kijken en van hun leren.

[Mark-fryslan]

ik vrees dat ik al over honden aan het lezen was van zodra ik de eerste letter uit het alfabet kende. met de volgende erbij ging het dan nog iets beter . ik zal dus nooit meer kunnen achterhalen waar mijn gevoel stopt en de boekjes beginnen, en omgekeerd.

Nee, ik doe niks op het gevoel. Ik heb altijd een hondenboekje bij de hand. Per geval bekijk ik wat ik moet doen. Gelukkig zit er een goede index achterin zodat ik snel de juiste actie kan opzoeken bij de huidige actie van mijn hond. Ik ben aan het sparen voor een palmtop zodat ik e.a. elektronisch kan gaan doen.

Eh nee ff serieus. Ik ben niet opgegroeid met een hond. Ik heb Malou nu 5 jaar en ze is mijn enige hond. Dus ik heb redelijk wat gelezen om dat rare beest wat beter te leren begrijpen. Tuurlijk gaat de dagelijkse omgang vanzelf en natuurlijk. Toch heb ik de laatste tijd wijzigingen aangebracht in de omgang met Malou omdat ik mezelf toch e.a. verkeerd had aangeleerd. Het was wel gezellig maar niet duidelijk genoeg voor mijn hond. Dus dan duik je opnieuw in de boeken en ga je hier lezen om te achterhalen wat je verkeerd doet. Ik ga er automatisch vanuit dat ik iets fout doe omdat ik nu eenmaal de hoogste intelligentie heb. Ik moet mij aanpassen aan de hond zodat we elkaar beter begrijpen. Veel mensen willen het andersom doen en dat vind ik niet eerlijk naar de hond toe.

Dus ik zweer bij de juiste kennis (hoe moeilijk deze ook te verkrijgen is) en probeer daarmee zo natuurlijk mogelijk om te gaan. Dus dat betekent dat ik af en toe mijn eigen gedrag weer eens goed onder de loep neem en verder gewoon lekker geniet van de gezamenlijke wandelingen en spelletjes. Mensen die al jaren over die kennis beschikken zijn dat zelf alweer vergeten dat ze ooit ook die kennis verzameld hebben. Heel logisch dat zal ik straks ook wel doen.

Groetjes Mark

[Caro.]

Maar de basis is hetzelfde gebleven: een heleboel bijgeleerd, maar het meeste gaat op gevoel. Ik ga van mezelf uit en de band die ik met mijn honden heb. Naar ze kijken en van hun leren.

ben ik het helemaal mee eens hoor, en als je 'het hondengevoel' hébt, dan lukt dat ook prima zo.
alleen zal je ook vast wel hondenbaasjes kennen waarvan 'hun gevoel' hen blijkbaar de volkomen verkeerde dingen influistert :N: . en dan toch nog vrolijk blijven beweren dat het zo in elkaar zit ...

ik vrees dat ik al over honden aan het lezen was van zodra ik de eerste letter uit het alfabet kende. met de volgende erbij ging het dan nog iets beter . ik zal dus nooit meer kunnen achterhalen waar mijn gevoel stopt en de boekjes beginnen, en omgekeerd.

O, absoluut Die mensen ken ik ook en die doen het zo afgrijselijk verkeerd dat het bijna op dierenmishandeling lijkt

Ik heb ook zeker een heleboel bijgeleerd hier op het forum en door boeken te lezen en leer nog steeds veel bij. En dat gebruik ik zeker ook in de dagelijkse praktijk. Met Moritz leerde ik me suf, want dat was me een apart geval waar ik soms echt geen bal van begreep
Bij Nouschka ging het gewoon goed, maar nu ik veel meer weet gaat het natuurlijk ook veel beter.

Maar simpele dingetjes gewoon zoals bv laatst met trainen. Dat is voor mij zo logisch om zonder enig boekje te snappen dat je juist leuk gaat oefenen in de dagelijkse praktijk en niet standaard 15 minuten per dag het riedeltje afwerkt.
En dan snap ik dus echt niet dat een ander dat niet vanzelf ziet.
(niet als kritiek naar iemand bedoelt, maar gewoon even een voorbeeld).

[Moos]

En dan snap ik dus echt niet dat een ander dat niet vanzelf ziet.

haha, dat heb ik ook wel vaak met hondse dingen, dat ik dan denk 'maar hoezo snáppen jullie dit dan niet ??'

maar datzelfde had mijn broer dan vroeger ook met mij, toen hij me wiskunde probeerde uit te leggen .

zal dus wel iets met aanleg te maken hebben .

En met interesse denk ik ook.

Sommige mensen intereseert het ook gewoon bar weinig wat hun hond doet, en hoe dat andere honden beinvloedt.
Als ik mensen vraag hun reu even bij zich te houden omdat ik zie dat hij en Moos het niet gezellig gaan vinden samen, krijg ik regelmatig het antwoord "Ach, laat ze lekker gaan. Honden zoeken dat altijd prima zelf uit"
En als ik dan zeg dat Moos weleens kan gaan snauwen en knauwen dan maakt dat ook niet uit, want ach, dan is dat het probleem van zijn hond.

Of vanochtend nog. Ik kom lang het huis van kennissen lopen, en zie hun hond los door de straat (waar ook auto's rijden, er is geen stoep) banjeren. Ik roep de hond dus snel bij me, lijn haar aan met de lijn van Saar, en til Saar op. Ik lever de hond netjes af bij de eigenaren met de mededeling dat ze op straat liep en het enige wat zij zeiden was "Oh, ja, zou kunnen, de poort stond open"
Bij mij zouden bij een open poort meteen alle alarmbellen gaan rinkelen, maar zij hadden niet eens aan de hond gedacht.

[Marie-Josée]

En dan snap ik dus echt niet dat een ander dat niet vanzelf ziet.

haha, dat heb ik ook wel vaak met hondse dingen, dat ik dan denk 'maar hoezo snáppen jullie dit dan niet ??'

maar datzelfde had mijn broer dan vroeger ook met mij, toen hij me wiskunde probeerde uit te leggen .

zal dus wel iets met aanleg te maken hebben .

Heel herkenbaar, dat had ik heel sterk toen ik cursussen gaf, als iemand wanhopig vroeg hoe hij dat potje na moest tekenen kon ik alleen maar zeggen; kijk dan toch, het staat voor je, je hoeft het alleen maar na te trekken
Maar het is niet alleen een kwestie van aanleg maar ook van interesse al denk ik dat het ook zo is dat je vanzelf meer interesse hebt voor iets waar je al een natuurlijke aanleg voor hebt.Dat werkt gewoon leuker

[Marie-Josée]

Of vanochtend nog. Ik kom lang het huis van kennissen lopen, en zie hun hond los door de straat (waar ook auto's rijden, er is geen stoep) banjeren. Ik roep de hond dus snel bij me, lijn haar aan met de lijn van Saar, en til Saar op. Ik lever de hond netjes af bij de eigenaren met de mededeling dat ze op straat liep en het enige wat zij zeiden was "Oh, ja, zou kunnen, de poort stond open"
Bij mij zouden bij een open poort meteen alle alarmbellen gaan rinkelen, maar zij hadden niet eens aan de hond gedacht.

Aan zulke mensen helpen ook geen boeken

[Mark-fryslan]

Of vanochtend nog. Ik kom lang het huis van kennissen lopen, en zie hun hond los door de straat (waar ook auto's rijden, er is geen stoep) banjeren. Ik roep de hond dus snel bij me, lijn haar aan met de lijn van Saar, en til Saar op. Ik lever de hond netjes af bij de eigenaren met de mededeling dat ze op straat liep en het enige wat zij zeiden was "Oh, ja, zou kunnen, de poort stond open"
Bij mij zouden bij een open poort meteen alle alarmbellen gaan rinkelen, maar zij hadden niet eens aan de hond gedacht.

Aan zulke mensen helpen ook geen boeken

Gisteren nog bij de buren aangebeld. Hun zwarte rotweiler liep in het donker op de doorgaande weg. Een automobilist stopte er speciaal voor en vroeg aan mij of ik wist van wie die hond was. Ze reageerde erg laconiek. Arm beest.

Groetjes Mark