Het is duidelijk dat hij verlatingsangst heeft, zodra één van ons alleen maar naar buiten gaat om iets in de container te gooien oid, is hij al van slag en rent het hele huis door om bij alle ramen te kijken waar die persoon gebleven is. Als hij te lang alleen is, gaat hij blaffen en/of slopen. Ook reageert hij heel vreemd op andere honden, hij heeft zijn haren recht overeind als hij er naar toe loopt, maar zijn staart laag. Alsof hij heel onzeker is, maar wel stoer wil lijken. Als hij dan even met ze gesnuffeld heeft, gaan de haren normaal en wil hij spelen. Hij gromt nooit en wil ze ook echt niks doen. Vandaag was er zelfs een hondje die hem wilde bijten en nog begon hij wild te kwispelen en zakte door de voorpoten, omdat hij wilde spelen. Hij schrikt heel snel van bijvoorbeeld auto's die veel lawaai maken of kinderen met kleine fietsjes en skelters. Ook begint hij heel nerveus te blaffen, als we onderweg even bij iemand blijven staan om te praten (hoe moeten wij dan reageren?)
Zou dit allemaal beter zijn geweest, als hij gewoon 8 weken bij zijn moeder was gebleven? Of heeft het met de slechte opvoeding te maken (hij was haar 'kindje', ze knuffelde constant met hem en verder mocht hij bijna alles doen wat hij wilde) en kan het met de juiste opvoeding weer helemaal goed komen?