Zijn hele houding wordt laag, hij gaat een beetje sluipen lijkt het wel. Zijn oren staan stijf omhoog en vooruit, maar wel 'breed' op zijn hoofd (dus met een grote ruimte tussen de oren). De staart is redelijk neutraal, maar wel stijf. Mondhoek is weer behoorlijk 'kort'.
En als het dan een grote enthousiaste hond is en ze zijn beiden los, gaat hij vaak plat op de grond liggen, wel alert, niet echt bang en wacht hij tot de hond bij hem is.
Terwijl als het een kleine hond is, hij er met een noodgang op afspurt en in het geval van een reutje, het vaak op grauwen uitdraait. (Dit laatste voorkom ik dus zoveel mogelijk door hem meteen bij me te roepen, maar die bananen in die oren soms he
Ik weet echt niet precies wat hij daarmee wil uitdrukken. Het lijkt voor mijn gevoel nog het meest op een jachthouding. En het heeft zoveel tegenstrijdigs, dominant, maar ook laag. Ik weet ook niet wat zijn voorgeschiedenis is, wat hij hiervoor allemaal heeft beleefd.
Iemand een idee wat hij hiermee uitdrukt?

