Helaas verkeerd gedacht dus... Het reutje ging voor Bowie staan met z'n staart rechtovereind en bewoog niet. Bowie heel voorzichtig kwispelen naar de hond en het leek goed te gaan want het reutje begon ook te kwispelen. Beetje snuffelen aan elkaar en ik dacht prima, niets aan de hand. En toen ze aan elkaar aan het snuffelen waren greep de reu uit het niets Bowie in d'r nek met veel kabaal en gegrom. Bowie ging onderdanig op d'r rug liggen en de hond ging boven haar staan met z'n bek om haar nek. Het baasje rende op het stel af en schreeuwde naar de hond en greep hem. De baas had gelukkig overwicht genoeg op de hond want hij liet meteen los.
Bowie zelf was er wel van onder de indruk en wist niet hoe snel ze naar me toe kwam. De baas had inmiddels de hond aangelijnd en vroeg aan mij of het zeker een reutje was. Maar dat is niet het geval, het is een teef van 5 maanden. Hij begreep het zelf ook niet zo waarom hij dat deed.
Rook ze misschien niet lekker?
Bowie heeft er gelukkig niets aan overgehouden, in het begin was ze nogal angstig van andere honden, maar door tips hier van het forum is dat eigenlijk nagenoeg over. De andere stafford ( teef ) was een beetje achter geraakt en daar wilde Bowie alweer al kwispelend op af, en dat gaf ook geen enkel probleem.
Vaak lees je dat honden elkaar grijpen als het 2 reutjes zijn, of als er sprake is van rangorde.
Maar in een bos is er toch geen sprake van rangorde of zoiets dergelijks?
Waarom zou een hond, niet specifiek in deze situatie, maar in elk andere situatie een hond grijpen als er toch geen sprake is van rangorde??
Gelukkig heeft Bowie er niets aan over gehouden, en inmiddels ben ik ook alweer van de schrik bekomen.. Bleef gelukkig vrij rustig, had ik van mezelf niet verwacht. Maar goed, dit moet niet al te vaak voorkomen, is niet goed voor je hart...


