Een heel zelfverzekerd teefje zou mijn moeder wel aankunnen, alleen vraag ik me dan af hoe dat zit in de omgang met andere honden. Hebben zeer zelfverzekerde teefjes daar eerder 'problemen' mee dan de onderdanige typjes, of valt dat wel mee?
Daarnaast vraag ik me af hoe dat gaat met Saar. Ik lees hier weleens dat als je een heel onderdanig hondje hebt je daar beter geen superzekere hond bij kan zetten omdat het eerste hondje dan ondergesneeuwd kan raken. Klopt dat een beetje? Saar laat zich wel snel delegeren; gisteren snauwde Moos 1 keer flink toen ze opeens bovenop hem in de mand ging liggen, waarop ze met de oortjes helemaal plat naar de slaapkamer hobbelde, en de rest van de avond op bed heeft gelegen. Nu snauwt ze ook weleens terug hoor, maar zo'n vreselijk pissige snauw als gistereravond heeft Moos nog nooit eerder gegeven, en daar is ze dan ook diep van onder de indruk.
Als het hondje van mij moeder dan een heel zelfverzekerd teefje is zou het kunnen dat Saar dan een beetje 'ondersneeuwd' of valt dat allemaal wel mee.
Ik zou namelijk ook denken dat een flink zeker teefje de rangorde wel meteen heel duidelijk maakt tussen haar en Saar (over Moos maak ik me geen zorgen, Moos een teven gaat altijd goed, en Moos zal niet snel ondersneeuwen
)En een heel onderdanig teefje, zoals Saar dus eigenlijk? Dat zou mijn moeder ook prima aankunnen, maar is de kans in combinatie met Saar dan groter op strubbelingen? Of is het zo dat als allebei de teefjes onderdanig zijn ze niks hebben om over te strijden en het vanzelf wel losloopt?
Ik persoonlijk denk dat een middenmoter het best zou passen, maar ja, dat weet je ook niet helemaal van te voren natuurlijk. En ik kan me zo voorstellen dat je de hele pittige en superonderdanige exemplaren in een nest er wel redelijk uit kan pikken. Of hoeft dat ook niet altijd wat te zeggen over hoe ze zich ontwikkelen?
? eerlijk gezegd denk ik een middenmoter of een zelfzeker ding, ik zou zelfs eerder gaan voor het laatste. hoe zelfzekerder, hoe groter de kloof tussen saar en miep 
.