ben ik weer met een vraag. Ik leer veel van dit forum maar ben nog beginneling.
2 maanden geleden liep ik met Finn (Drentsche Patrijshond) te wandelen toen hij ineens naar achteren (zijn kont) greep. Hij begon te blaffen en raakte helemaal in de stres. Ik genegeerd en doorgelopen maar hij was heel angstig en trok me over straat met zijn staart tussen de benen. Toen ben ik naar huis gegaan en binnen liep hij allemaal rondjes en heel de tijd naar zijn kont kijken. Net of hij daar bang voor was. 's-middags naar de dierenarts,bleek hij wormen te hebben
Gisterenavond lag hij lekker te slapen. ineens (echt ineens) springt hij overeind en raakt weer in paniek. Constant bij me lopen, tussen mijn benen gaan staan ed. En allemaal poepies laten. Wij gingen naar bed, hij wilde niet op zijn plaats enzo dus hebben we de tussendeur maar opgehouden. We hoorden hem nog even janken en toen niets meer.
Vanochtend was ik vroeg wakker van de zenuwen en ging gelijk kijken, niets aan de hand
Net of hij het weer vergeten is.
Herkent iemand dit ?? Ik vind het zo erg en ik weet dat ik hem niet mag troosten maar het lijkt wel of hij gewoon een paniekaanval heeft.
Het lijkt wel of hij bang is voor zijn achterste als er wat "zit" (snappie)
Iemand tips oid ??
groetjes
Ellen




