@idoo schreef:Debora schreef:Een kwestie van hondengedrag aanleren en leren kennen. (of in jouw geval willen leren)

Daarbij zeg ik niet dat jouw honden wel of geen angst vertonen, maar het is wel degelijk zo dat er zat honden zijn die van dit soort angstpraktijken wel overhouden. Ga dit nou niet ontkennen!
Welke kerststemming??

Ik heb alleen ervaring met mijn eigen honden, dus je zal wel gelijk hebben.
Als ik dit pas een paar jaar deed met mijn eerste hondje zou ik nog geneigd zijn je te geloven dat het op den duur misgaat, maar ik sprong al zo om met mijn eerste hond (Groenendaeler) in 1971 en die is er zestien mee geworden, en mijn eerste en tweede generatie Schapendoezen haalden ook die leeftijd of zijn hard op weg het te halen, ik heb met al die honden elk weekeinde en vele doordeweekse dagen getraind op een heel aantal clubs door het hele land, nooit heeft iemand iets mis aan de geestesgesteldheid van mijn honden kunnen konstateren, ook de dierenartsen niet, dus in mijn ogen is er geen sprake van verlatingsangst, dan wel het is een onschadelijke angst, maar wel handig dus.
Werkelijk..... dit is zwemmen tegen de bierkaai.
Natuurlijk constateer je niets aan die hond op het moment dat jij er lekker mee bezig bent, traint of als je een dierenarts bezoekt. Op dat moment heeft die hond geen verlatingsangst, want hij is niet verlaten op dat moment.
Dat een hond dan oud wordt, heeft er ook totaaaaaaal niets mee te maken. Het zal zijn gezondheid niet schaden, maar de hond is ongelukkig op het MOMENT dat jij er niet bent. Zo ongelukkig dat hij niet eet, drinkt of zich verroerd.
En natuurlijk snap ik dat je moet werken, dat er geld moet binnenkomen, maar dan kan je op zijn minst zorgen dat de hond niet 10 uur zijn plas hoeft op te houden, dus tussentijds naar huis gaan. Wat ook geen ramp is in jouw geval, want je werkt vlakbij huis heb ik begrepen.
Dat de hond dan even vies is....... tja, dat heb je nu eenmaal bij honden
Ongetwijfeld zal je ook hier je weerwoord weer op hebben om jezelf goed te praten, want mij is duidelijk dat je niets, maar dan ook werkelijk helemaal niets van een ander aanneemt.