Zolang ik hem heb (vanaf 7 1/2 week) geeft hij problemen. Natuurlijk ligt dat niet aan hem, maar deels aan mij en deels aan de omstandigheden.
Joe's nestsituatie was al merkwaardig, maar daar wil ik nu niet te lang bij stilstaan. Ik kan niet inschatten wat de impact daarvan is .Als jullie daar vragen over hebben, kan dat altijd nog.
Als heel jonge pup wilde hij altijd bij me weg, naar honden toe, sprong tegen bomen op om "hooggemikte" reuenplasjes te besnuffelen, gromde lelijk met opgetrokken neus tegen de evenwichtige teef van de juf van het puppenklasje. Deed goede examens op trainingen, maar eindigde dit altijd door te verdwijnen, overal tegen aan te pissen en ander "schijt aan iedereen gedrag". Ging altijd precies op een kruispunt zitten om goed te zien wie en wat er aankwam/aankomt. Wilde e.e.a. regelen.
Blaft tegen vogels die voorbij vliegen, tegen geluiden die hem niet aanstaan.
Toen hij ca. 6 maanden was bleek ik tamelijk ernstig ziek. Had weinig energie, en kon ook niet echt alert reageren op ongewenst gedrag. Een brul geven was wat amechtig gedoe, hem even "weghalen"duurde veel te lang.
Omdat ik niet echt goed lang met hem kon wandelen ging hij al heel vroeg mee met Leo the Dogman, bij mijn weten de eerste honden uitlaatcentrale. Mede hierdoor is hij dol op groepen honden en zeer sociaal. Vecht nooit, staat wel op zijn strepen.
Hij deed het daar opzich heel goed, wilde niet luisteren naar de meneer, liet zich wel leiden door een dominant teefje waar hij een oogje op had
Tijdens mijn verblijf in het ziekenhuis en mijn herstelperiode daarna was hij bij mijn, toen al hoogbejaarde maar fitte, ouders. Kreeg veel aandacht, ging veel wandelen. Kreeg vaak zijn zin. Dwong mijn ouders om 21.00 naar bed te gaan, waar ze aan toegaven, omdat ze dachten dat hij dat zo gewend was.... de schatten
Mijn ouders hebben een oorlogstrauma, kunnen geknal niet verdragen en reageren dus op alles wat hard geluid maakt.
Daar heeft hij dus zijn eerste oud en nieuw doorgebracht.
Dat had ik me toen totaal niet gerealiseerd.
Hij reageert nu op (bijna) alles wat kleine plofjes, tikjes knalletjes geeft of zo maar onherleidbare geluiden. Hij laat zich niet afleiden, corrigeren. Negeren heb ik tamelijk consequent geprobeerd, maar kon ik niet volhouden: bleef blaffen, de buren gingen bonken en hij nog harder blaffen...
IK heb verschillende GT's geraadpleegd, zonder veel resultaat.
Op 1 na, die heeft voor mij bruikbare adviezen gegeven, en het probleem behandeld als een rangordeprobleem, wat het grotendeels ook is.
Ik heb meer sturing over hem, hij is op veel vlakken redelijk gehoorzaam, gezellig, vriendelijk. IK moet echter nooit de touwtjes laten vieren, het is bij Joe nooit een gelopen race. Hij zal altijd blijven proberen om toch zijn zin door te drijven
Oud en nieuw is dus altijd een probleem. Hij vliegt bijna door de ruiten bij de minste knal.
Heeft al jaren medicatie gehad, de nu zo foute vetranquil en phenergan.
Verleden jaar heb ik een huisje op de hei gehuurd: gegarandeerd vuurwerkvrij
De "kogels" vlogen je drie dagen lang om de oren en langs de ramen.
Joe heeft bijna 18 uur non/stop geblaft, stonk van de stress ondanks de dubbele dosis valium, genoeg om een os te vellen!.
Bella reageert totaal niet, kluift rustig haar kluifje...
Dit jaar heb ik hem ondergebracht bij de GT. Hij is daar in huis met een heel stel andere honden.
Hij heeft 1x geblaft en toen heeft ze hem duidelijk gemaakt dat hij niet hoefde te waarschuwen en ze heeft hem niet meer gehoord!!
Toen ik hem zou gaan halen was ik zeer ambivalent.
We hebben hem gemist. En ik zag er ook een beetje tegenop.
Alle aandacht die hij zuigt om hem stil te houden, het voortdurende opletten dat hij niet in je enkels hangt als je voorbij loopt, dat hij geen "vertederde"peutertjes in de poezelige pootjes bijt, etc.
Toch ben ik dol op het kereltje. Hij kon probleemloos mee naar mijn werk, iedere hond kan bij ons in huis komen. Hij is echt gehoorzaam als je van een terrier geen onvoorwaardelijke gehoorzaamheid verlangt.
Hij kan in de auto, in de trein, vliegtuig, boot, noem maar op. Keurig in een restaurant. Hij heeft ook iets heel goedmoedigs. Hij schuift niet meer weg als ik hem aanhaal, vindt dit steeds prettiger. Hij ontroert me vaak en ergert me soms.
Toen hij 10 minuten thuis was, begon hij alweer te blaffen bij een "naknalletje".
Ik heb me op hem gestort, in zijn bakkebaarden gegrepen en gebruld:
"krijg nou wat, dà à r stil zijn en hÃer bláffen? Ben jij besodem...??
Hij was op slag stil
Er wordt buiten nu weer geknald.
De buurhond blaft ( ik was in tel. ingesprek met de buurman). Ik snauw: kop dicht, voordat hij blaft en hij blijft stil.
Is dit de manier? Ook al past dit niet zo bij mij? Als het blijvend effect heeft, kan ik het waarschijnlijk wel opbrengen!
---------groetjes, Wina


