Duitse staande, niet sociaal en angstig

[Solex]

Hallo allemaal,

Afgelopen december hebben wij bij een fokker een 5 maanden oude (reu) duitse staande korthaar gekocht.
Dit is onze eerste hond. Onze kleine Rico was de laatste uit het nest, dit omdat hij een lichte overbeet heeft. Rico komt uit een echte jacht en werklijn.

Op de website van de fokker stond dat zijn pups goed gesocialiseerd zijn en in huiselijke kring opgroeien.
Al vanaf het eerste moment dat we thuis waren had Rico problemen met zindelijkheid, na een aantal dagen was het duidelijk dat hem vrijwel niets geleerd was en dat zijn sociale vaardigheden behoorlijk slecht zijn.
Rico is buiten erg onzeker, hij schrikt vrijwel van alles wat hij niet op de boerderij van de fokker tegen gekomen was.
De eerste week kroop hij werkelijk langs de gevels tijdens het wandelen. Andere honden kunnen rekenen op blaffen en alle borstels gaan dan omhoog.
Nu 2 maanden later gaat het allemaal redelijk beter, maar Rico is nog steeds buiten erg onzeker.
Hij loopt met de staart laag, beetje gedrukt, kop naar voren gericht, oren naar achter, en druk om zich heen kijkend en als hij buiten stil staat heeft hij regelmatig een van zijn voorpoten omhoog getrokken (stress).
Ik ga nu iedere dag tijdens een van de wandelingen naar een winkelcentrum of andere drukke plek en blijf dan gewoon op een hoek staan en doe alsof ik een lantaarnpaal ben.
Rico loopt dan druk om mij heen, hij wil weg.
Hij springt, piept, kwijlt, leunt of zit tegen mij aan.
Ik blijf dan maar minimaal 10-15 minuten staan zonder oogcontact te hebben of om op Rico zijn handelingen te reageren.
Er is dan geen moment dat hij echt kalm is.
Na ongeveer een week is hij wel wat kalmer geworden. (doe ik dit goed?)

In huis is het nog zeker een maal per dag raak, als het te lang duurt voordat ik mijn jas en schoenen aan heb, plast Rico nog regelmatig in huis. (erg kleine plasjes)
Hij wil zo graag naar buiten dat hij van de spanning het dan laat lopen.
Meestal heeft hij dan vlak daarvoor een grote plas gedaan in de tuin, dus aan een volle blaas kan het niet liggen.
Op het plassen in huis reageren we niet, we zeggen niets, begeleiden hem de tuin in waar hij zijn plas kan afmaken en ruimen de rommel op.
Ik kan je wel zeggen dat de vloer nog nooit zo schoon geweest is.
Ook als we kleine oefeningen in huis doen, en hij snapt het niet goed dan kan het voorkomen dat hij plast, zover als ik kon lezen komt dit vaker voor bij jonge honden.

Vorige week vrijdag stond ik in de huiskamer te praten met mijn vriendin, toen Rico op mij afliep, poot omhoog deed (nog niet eerder gezien bij hem) en mij finaal onderplaste.
Ik lees veel dat dit een dominante handeling is, ook gaapt hij veel tijdens het doen van oefeningen en kijkt dan de andere kant op (oversprong gedrag?).

Het naast me lopen is erg moeilijk voor Rico, dit gaat goed na dat je het commando geeft maar ongeveer 5-10 seconden later dan loopt hij weer zijn eigen weg en de riem strak.
Ik heb van alles geprobeerd, met koekjes, de hemel in prijzen, met ferme rukken aan de lijn.
Het rukken aan de lijn geeft het meeste resultaat, maar ik ben bang dat ik hem er nog onzekerder door maak dan hij nu al is. Het buiten lopen moet geen straf worden voor hem.
Wat ik dan meestal doe is de andere kant op lopen dan dat hij wil of kijkt, net zo lang tot hij weer naast me blijft lopen. Met naast lopen bedoel ik overigens niet strak naast me, maar in ieder geval niet de riem strak lopend, hij loopt altijd voor me. (dominantie?)

Ook als hij los gaat is het mis, hij neemt ongeveer 50 – 100 meter afstand (wat wel weer normaal is voor een duitste staande) en rent van hot naar her, alles wat vliegt of kruipt heeft zijn interesse, hij reageert niet op mij, niet op de fluit (binnen wel), koekjes, zijn favoriete dummy, balletje, gek doen, roepen enz enz..
Hij volgt van een afstand wel waar ik heen ga (ik loop hem niet achter na), als ik me verstop dan zoekt hij me echt, als ik de andere kant op ren, weet hij niet hoe snel hij achter mij aan moet komen.
Hij rent rond, af en toe komt hij langs gestoven en dan gaat hij er weer vandoor. Zonder ook maar oogcontact te hebben.
Uiteindelijk als hij echt helemaal suf van het rennen is ben ik leuker als de vogeltjes en dan kan ik hem weer aanlijnen.
Ik heb hem nu regelmatig aan een langere lijn (25 mtr) en dan gaat het goed, hij beseft heel duidelijk dat hij dan wel moet komen.

Nog een probleem wat ik met Rico heb is dat we buiten meestal geen contact hebben, hij is zo erg bezig met zijn omgeving, dat ik met geen koekjes, brokken, gek doen of kaas contact krijg. Hij kijkt me gewoon niet aan. Misschien vind hij me wel een ongelofelijke onbenul..
De oefening om contact te krijgen (hond aan de lijn, zelf achter uit lopen, roepen, en op het moment dat hij je aan kijkt, draaien, koekje er in stoppen en met de hond weglopen) lukt me niet op straat.
Hij eet de koekjes echt niet op, en als hij ze aanneemt stikt hij er 10 meter verder op zowat in.
In de tuin of op een rustige plek gaat het goed.

Vorige week zijn we begonnen met de jonge honden cursus van de KNJV.
Dit was een regelrechte ramp, Rico was druk, mega druk, het lukte niet om hem ook maar te laten volgen. Blaffen tegen de andere honden, willen spelen, reageren op commando’s van de andere baasjes, prooinijd, heel veel ere rondjes tijdens het apporteren, en natuurlijk weg rennen en een dikke middelvinger opstekend naar me…
De simpelste oefeningen die je thuis of in het bos doet, kreeg ik toen echt niet voor elkaar.
Maar daarin tegen lukt het thuis in het park om Rico te laten zitten en blijven, 20 – 30 meter weg te lopen en dan op commando te laten komen.
Hopelijk was dit maar een incident en gaat het aankomende zaterdag weer beter..

We beseffen heel duidelijk dat we veel geduld moeten hebben en er erg veel tijd in moeten steken om Rico zo ontspannen als mogelijk te krijgen. Dit is ook veruit het belangrijkste.

Vooral voor het contact krijgen en Rico zijn angst / niet gesocialiseerd zijn kan ik wel wat hulp gebruiken.
Misschien dat jullie tips, suggesties, opmerkingen of vragen hebben om ons weer in de juiste richting te sturen.

Het was een lang verhaal, bedankt voor het lezen..
Alex en Rico.
Den Helder.

[Hanneke2]

Je hebt hem sinds december, dus nog geen twee maanden? Ik krijg eerlijk gezegd een beetje de indruk dat je wel heel erg veel van hem eist. Hij is slecht gesocialiseerd, en nog een pup. Ik zou me de eerste maanden alleen maar richten op het vormen van een goeie band met hem, veiligheid bieden en vertrouwen opbouwen dus, en nog helemaal geen cursussen of naar drukke winkelcentra.

[Hanneke2]

Ik ga nu iedere dag tijdens een van de wandelingen naar een winkelcentrum of andere drukke plek en blijf dan gewoon op een hoek staan en doe alsof ik een lantaarnpaal ben.
Rico loopt dan druk om mij heen, hij wil weg.
Hij springt, piept, kwijlt, leunt of zit tegen mij aan.
Ik blijf dan maar minimaal 10-15 minuten staan zonder oogcontact te hebben of om op Rico zijn handelingen te reageren.
Er is dan geen moment dat hij echt kalm is.
Na ongeveer een week is hij wel wat kalmer geworden. (doe ik dit goed?)

Nog even een aanvulling:

Dit vind ik zo in- en inzielig voor dat hondje. Hij vindt het doodeng, zoekt steun bij jou, en jij geeft keer op keer niet thuis. Volgens mij maak je het op deze manier echt alleen maar erger.

[Solex]

Is het niet zo dat je door oogcontact en hem aan te halen juist zijn angst benadrukt / bevestigd?
Altans dat is wat ik heb begrepen van een hondentrainer ..

En overigens zo druk het de locale AH nou ook weer niet, ik woon niet in amsterdam hoor

[mercedes2803]

Hoewel ik ook wat twijfels heb bij de aanpak wil ik je wel een dikke pluim geven...
Je bent een beginnende honden eigenaar en niet te eigenwijs of schijterig om hulp te vragen aan anderen....
En ik vind je voor iemand die zijn eerste hond heeft ook wel aardig op de hoogte...

Hoeveel onnozele zielen lopen er niet rond en doen niets met zo'n hond om hem vervolgens na een paar maand te dumpen omdat hij onhandelbaar is..

Jij geeft in ieder geval aan dat je met hem aan het werk wilt...
En dat je daar ook de tijd en energie in wilt gaan steken die het nodig is...dat vind ik, zeker van een beginnende hondenbaas, met zijn eerste hond, goed van je...

Je hebt nog een lange weg te gaan en ik heb ook het idee dat je wat teveel van hem eist..het is een jonge hond die je nog niet lang hebt..
Ik zou idd ook beginnen thuis een band op te bouwen en lekker in de wijk lopen waar hij het nu een beetje kent..
Ik zou wel cursus blijven lopen....contact met andere honden blijft belangrijk...als je dat nu niet doet (en het is hiervoor dus ook niet gebeurt als ik het zo lees) dan heb je straks in mijn ogen nog veel meer problemen...
maar eis niet teveel van hem op die cursus...
Bied je hondenschool geen cursussen voor wat moeilijkere honden met wat lichte problemen?
Daar wordt niet veel geeist van een hond en kun je in een rustig tempo alles doen..
Mijn ervaring met veel gangbare cursussen is dat er allerlei commando's ingedrilt moeten worden en dat je iedere week weer moet laten zien hoe geweldig jouw hond het wel niet doet ten opzichte van de andere honden.

waar ik loop met Rimpel is het allemaal gemoedelijker...het duurt allemaal misschen wat langer...maar een rusitg tempo lijkt mij voor jou en je hond ook beter.

Verder hoop ik dat er hier nog wat meer mesnen met tips zullen komen..
Ik kan zo niet echt meer wat bedenken..
Het is ook alweer even geleden dat Rimpel een pubertje was

[BeëlzeBubble]

Is het niet zo dat je door oogcontact en hem aan te halen juist zijn angst benadrukt / bevestigd?

Ja maar hem bewust in een situatie te plempen die hij dood en doodeng vind en hem vervolgens te dwingen daar te blijven en hem absoluut niet te steunen is het andere uiterste... Ik vind het nogal heftig, eerlijk gezegd.

Casper is ook een bange hond. Ik vermeed echt drukke plaatsen in het begin maar aangezien ik midden in het centrum woon moest hij toch dagelijks door het drukke verkeer en door drukke straten.

Ik heb me suf gewandeld met dat beest. Uren en uren hebben we door de stad gezworven. Ik zorgde ervoor dat het grootste gedeelte van de wandeling op een rustige plek was waar hij op zijn gemakkie kon snuffelen en niet bang hoefde te zijn.

Als hij iets engs zag waar we toch langsmoesten dan liep ik onverstoorbaar door om hem aan te geven dat er helemaal niks engs was. In het begin schoof hij met zijn buikje over de grond af en toe maar hij volgde me altijd.

Als hij in paniek dreigde te raken dan zocht ik zo gauw mogelijk een rustig hoekje op (een bankje of desnoods een portiekje) waar we samen gingen zitten. Ik had het idee dat doordat hij even (van een veilig afstandje) rond kon kijken hij rustiger werd omdat hij zo kon zien dat fietsers bijvoorbeeld op het fietspad bleven, dat die hele kudde kinderen de hoek omgingen en dus van ons wegliepen enz enz. Als hij dan wat rustiger was dan propte ik er wat lekkers in en dan liepen we rustig weer door.
Dat soort rondkijkmomenten hebben we nog steeds. Hij kan af en toe nog heel bang worden. Dat geeft niet... Ik ben allang blij dat het eens per maand is ipv elke wandeling een paar keer.

Ik heb de eerste tijd niks aan opvoeden gedaan. Dat had hij niet echt nodig. Goed, hij sleurde wel als een gek maar dat was omdat hij bang was en wegwilde. Toen hij ongeveer een jaar bij ons was en een stuk beter in zijn vel zat ben ik daar wat strenger over geworden. Maar hij sleurde al een stuk minder uit zichzelf omdat hij niet meer constant weg wilde rennen.

Ik denk dat voorlopig het belangrijkste is dat je hond vertrouwen in jou als baasje krijgt. Dat hij leert dat je niet boos wordt als hij bang is en ook dat jij de leiding neemt als hij bang wordt. Dat heeft bij Casper heel erg geholpen.

[Hanneke2]

Hoewel ik ook wat twijfels heb bij de aanpak wil ik je wel een dikke pluim geven...
Je bent een beginnende honden eigenaar en niet te eigenwijs of schijterig om hulp te vragen aan anderen....
En ik vind je voor iemand die zijn eerste hond heeft ook wel aardig op de hoogte...

Hoeveel onnozele zielen lopen er niet rond en doen niets met zo'n hond om hem vervolgens na een paar maand te dumpen omdat hij onhandelbaar is..

Jij geeft in ieder geval aan dat je met hem aan het werk wilt...
En dat je daar ook de tijd en energie in wilt gaan steken die het nodig is...dat vind ik, zeker van een beginnende hondenbaas, met zijn eerste hond, goed van je...

Ja, daar heb je wel gelijk in. De gemiddelde Rico zat nou al in het asiel of bij z'n derde baas. Solex, op je inzet is inderdaad niks aan te merken!

[calina]

Je hond krijgt veel te veel prikkels. Door z'n socialisatie achterstand, kan ie dat helemaal niet verwerken.
Zoals al gezegd, heeeel rustig opbouwen. Voor de socialisatie fase ben je nu toch al te laat (de markt, de AH etc.).
De hond moet jou eerst leren vertrouwen, dus zul je hem moeten steunen. Vanuit dat gegeven ga je met kleine stapjes verder.
Je bent goed op de hoogte, en, wat ook al gezegd is, niet bang om iets te vragen. Heel goed, daarmee heb je al een deel gewonnen.

Doe het vooral rustig aan. Ook als Rico in huis plast. Een hond tot een maand of 6, heeft nog niet echt volledige controle over de blaas, dus tja, ongelukjes gebeuren en zeker als je hond ook nog wat onzeker is.

Succes.

Gr. Astrid

[Hanneke2]

Is het niet zo dat je door oogcontact en hem aan te halen juist zijn angst benadrukt / bevestigd?

Ja maar hem bewust in een situatie te plempen die hij dood en doodeng vind en hem vervolgens te dwingen daar te blijven en hem absoluut niet te steunen is het andere uiterste... Ik vind het nogal heftig, eerlijk gezegd.

En de hond leert er niks van. Steun geven is trouwens iets heel anders dan angst bevestigen. Door angst te bevestigen kweek je paniekerige bijters, maar door steun te geven krijg je een hond die vertrouwen in jou en in zichzelf heeft. Vergelijk het met een peuter die bang is voor honden. Als jij gaat zeggen van "Oooh, wat is die hond eng he? Kom maar gauw, dalijk bijt hij je!" dan bevestig je de angst en die krijg je er nog maar heel moeilijk uit. Aan de andere kant moet je ook niet zwijgend verder lopen met een van angst krijsende peuter aan je been.

De truuk is om te laten zien dat jij niet bang bent, dat hij dat wel mag zijn, hoewel het soms niet nodig is, en dat dicht bij jou dan altijd de veiligste plek is. Dus komt er een keer een hond opdringerig op hem af en zoekt hij steun tussen je benen, dan mag je die andere hond best wel wegschelden. Als je de angst negeert in een dergelijke situatie, loop je het risico dat hij uiteindelijk niet meer bij jou komt voor steun, maar gewoon in paniek de benen neemt, en dat wil je niet.

Maar behalve steun geven vind ik het ook heel belangrijk dat je bij allerlei dingen laat zien dat ze *leuk* zijn. Dus over een paar maanden in plaats van op dat winkelcentrum te gaan staan, regelmatig vrolijk richting dierenwinkel te lopen en hem daar zelf een bot uit laten zoeken.

Ik heb zelf een hondje dat heel slecht is gesocialiseerd en niks kende, maar door alsmaar duidelijk te maken dat de wereld hartstikke leuk is (en niet of nauwelijks te dwingen), is het buiten al lang geen bang hondje meer.

[*Linda*]

Ik heb veel ervaring met slecht gesocialiseerde honden en loop regelmatig in Den Helder in de donkere duinen/of het park aan de overkant. Als je wilt, kan ik een keer met je meelopen? Ik hoor het wel.

[Natas.]

Je hond steunen kan wel, zielig en troostend tegen hem doen is iets anders

[Zoie]

ik heb de indruk dat wat jullie samen doen vooral stress bij hem oproept. Ik zou dat juist zoveel mogelijk vermijden. Kan je niet iets met hem gaan doen wat hij ontzettend leuk vindt ? Band smeden, zou ik zeggen, en vandaar uit verder werken ( zo probeer ik het althans zelf met een wat oudere ( + 1 jaar ) maar aanvankelijk ook erg angstige hond. )

[Some-one]

Ook wij hebben sinds 2 maanden zo'n "angsthaasje" in huis. Ze is nu 8 maanden en is een hondje met een verleden. Toen ze bij ons kwam was ze bang voor alles en iedereen. In huis is ze nu een vrolijk en blij hondenmeisje. Buiten is een ander verhaal. De eerste dagen met uitlaten liep ze alleen maar met haar staart tussen haar benen en deed niets anders dan trekken aan de lijn. Het eerste wat we gedaan hebben is de halsband vervangen door een tuigje. Dat scheelde een stuk in het trekken. Ook hebben we heel bewust de eerste weken steeds het zelfde stuk gewandeld. Na een aantal dagen werd "steeds datzelfde rondje" vertrouwder voor haar en kwam haar staart omhoog. Tot er een andere hond in de buurt kwam...dan was het gelijk staart omlaag en hard blaffen.... Dat blaffen hebben we genegeerd....en zodra ze stil was....direct beloond! Na ruim een maand viel blijkbaar het kwartje bij haar....want die beloningen (een aai of een knuffel of een enthousiast woord...lekkere hapjes wilde ze buiten absoluut niet! ) vond ze uiteindelijk toch leuker dan blaffen naar andere honden. Het blaffen is nu zo goed als over.

Sinds ze niet meer blaft tijdens het vaste rondje....zijn we heel voorzichtig dat rondje uit gaan breiden....We beginnen en eindigen wel altijd op een 'vertrouwde" plek....maar van 5 meter onbekend terrein de eerste keer...hebben we dat heel langzaam aan uitgebreid. Nu kunnen we steeds makkelijker met haar lopen op plekken die ze niet kent....

Sinds kort zitten wij ook met haar op cursus. Wij hebben in overleg met de hondenschool gekozen voor een puppycursus. Wij gaan daar niet met haar naar toe omdat ze dingen moet leren (komt wel als ze meer vertrouwen in alles heeft) maar alleen maar om haar te socialiseren met andere honden. De eerste les was een drama voor haar. Terwijl de puppy's oefeningetjes deden met hun baasjes....liepen wij alleen maar rustig over het veld...zij met haar staart tussen haar benen....en ik zo "ontspannen' en rustig mogelijk..ze hoeft immers nog niets te leren....alleen te wennen....aan het eind van de eerste les kwam heel voorzichtig haar staart een paar keer omhoog dus wij hebben goede hoop dat ze na een aantal lessen "gewoon" tussen de andere hondjes zal lopen....

Voor ons is in ieder geval duidelijk dat ze veel vooruitgang boekt doordat wij haar de tijd gunnen om te wennen....misschien doen wij het te rustig aan...maar we merken aan ons hondje dat ze dat nodig heeft...Pas als wij merken dat ze aan dingen begint te wennen...gaan wij naar de volgende stap....en bij haar werkt dat! Al zal dat natuurlijk bij elke hond anders zijn.

De enige tip die ik je kan geven is: neem de tijd! Elke overwinning...hoe klein dan ook...is een stap in de goede richting!!

[Hanneke2]

Ook wij hebben sinds 2 maanden zo'n "angsthaasje" in huis. Ze is nu 8 maanden en is een hondje met een verleden. Toen ze bij ons kwam was ze bang voor alles en iedereen. In huis is ze nu een vrolijk en blij hondenmeisje. Buiten is een ander verhaal. De eerste dagen met uitlaten liep ze alleen maar met haar staart tussen haar benen en deed niets anders dan trekken aan de lijn. Het eerste wat we gedaan hebben is de halsband vervangen door een tuigje. Dat scheelde een stuk in het trekken. Ook hebben we heel bewust de eerste weken steeds het zelfde stuk gewandeld. Na een aantal dagen werd "steeds datzelfde rondje" vertrouwder voor haar en kwam haar staart omhoog. Tot er een andere hond in de buurt kwam...dan was het gelijk staart omlaag en hard blaffen.... Dat blaffen hebben we genegeerd....en zodra ze stil was....direct beloond! Na ruim een maand viel blijkbaar het kwartje bij haar....want die beloningen (een aai of een knuffel of een enthousiast woord...lekkere hapjes wilde ze buiten absoluut niet! ) vond ze uiteindelijk toch leuker dan blaffen naar andere honden. Het blaffen is nu zo goed als over.

Sinds ze niet meer blaft tijdens het vaste rondje....zijn we heel voorzichtig dat rondje uit gaan breiden....We beginnen en eindigen wel altijd op een 'vertrouwde" plek....maar van 5 meter onbekend terrein de eerste keer...hebben we dat heel langzaam aan uitgebreid. Nu kunnen we steeds makkelijker met haar lopen op plekken die ze niet kent....

Zo heb ik het ook gedaan met Lilo, we hebben nog heel lang elke wandeling afgesloten met even langs het grasveldje hier. Werkt perfect.

Wat andere honden betreft: Lilo was meteen dol op Jack, maar gilde ook de longen uit haar lijf naar vreemde honden op straat, en ik ben heel bewust alsmaar op leuke hondjes afgestapt. Praatje maken met de andere baas, Jack een koekje, andere hond een koekje, en als Lilo niet meer aan het gillen was Lilo ook een koekje. Langzamerhand begon ze sommige hondjes toch wel leuk te vinden, en inmiddels zijn er nog maar 4 honden in de hele wereld (nou ja, okee, in het hele park) waar ze niet goed mee overweg kan.

Sinds kort zitten wij ook met haar op cursus. Wij hebben in overleg met de hondenschool gekozen voor een puppycursus. Wij gaan daar niet met haar naar toe omdat ze dingen moet leren (komt wel als ze meer vertrouwen in alles heeft) maar alleen maar om haar te socialiseren met andere honden. De eerste les was een drama voor haar. Terwijl de puppy's oefeningetjes deden met hun baasjes....liepen wij alleen maar rustig over het veld...zij met haar staart tussen haar benen....en ik zo "ontspannen' en rustig mogelijk..ze hoeft immers nog niets te leren....alleen te wennen....aan het eind van de eerste les kwam heel voorzichtig haar staart een paar keer omhoog dus wij hebben goede hoop dat ze na een aantal lessen "gewoon" tussen de andere hondjes zal lopen....

Het nadeel van een cursus als het om socialiseren met andere honden gaat, vind ik dat je die honden niet dagelijks ziet. Als je nauwelijks leuke honden in de buurt hebt is het uiteraard de beste optie, maar als het om zelfvertrouwen krijgen gaat, zweer ik bij een leuk gelegenheidsroedel waar je elke dag een uur ofzo mee wandelt.

Voor ons is in ieder geval duidelijk dat ze veel vooruitgang boekt doordat wij haar de tijd gunnen om te wennen....misschien doen wij het te rustig aan...maar we merken aan ons hondje dat ze dat nodig heeft...Pas als wij merken dat ze aan dingen begint te wennen...gaan wij naar de volgende stap....en bij haar werkt dat! Al zal dat natuurlijk bij elke hond anders zijn.
De enige tip die ik je kan geven is: neem de tijd! Elke overwinning...hoe klein dan ook...is een stap in de goede richting!!

Ik ben het helemaal met je eens. Vaak geeft een hond het zelf aan als hij weer een stappie verder durft, en dat werkt veel beter dan dwingen. En zolang je een stijgende lijn ziet, ga je niet te langzaam (en niet te snel).

[Some-one]

[
Het nadeel van een cursus als het om socialiseren met andere honden gaat, vind ik dat je die honden niet dagelijks ziet. Als je nauwelijks leuke honden in de buurt hebt is het uiteraard de beste optie, maar als het om zelfvertrouwen krijgen gaat, zweer ik bij een leuk gelegenheidsroedel waar je elke dag een uur ofzo mee wandelt.

Inderdaad zou zo'n 'gelegenheidsroedel" helemaal ideaal zijn...maar helaas hebben wij hier weinig bekenden met honden dus daarom hebben wij gekozen voor het socialiseren op die puppycursus! (met onze andere hond gaat ze trouwens perfect om...zijn twee "poten" op 1 buik )

[BeëlzeBubble]

(met onze andere hond gaat ze trouwens perfect om...zijn twee "poten" op 1 buik )

Sinds we Smekkie hebben gaat het enorm goed met Casper Smekkie is voor de duvel niet bang en dendert overal even vrolijk en blij op af. Daar heeft Cas toch wel het een en ander van afgekeken.

[Some-one]

[
Het nadeel van een cursus als het om socialiseren met andere honden gaat, vind ik dat je die honden niet dagelijks ziet. Als je nauwelijks leuke honden in de buurt hebt is het uiteraard de beste optie, maar als het om zelfvertrouwen krijgen gaat, zweer ik bij een leuk gelegenheidsroedel waar je elke dag een uur ofzo mee wandelt.

Inderdaad zou zo'n 'gelegenheidsroedel" helemaal ideaal zijn...maar helaas hebben wij hier weinig bekenden met honden dus daarom hebben wij gekozen voor het socialiseren op die puppycursus! (met onze andere hond gaat ze trouwens perfect om...zijn twee "poten" op 1 buik )

[Moon]

Nog even voor Solex ; heb je hele verhaal gelezen met alle problemen die je hebt met je jachthondje. Ik heb ook een staande jachthond (Bracco Italiano), heb hem van pup af aan dus wel goed gesocialiseerd, enz. En toch heb ik veel moeite gehad met zijn opvoeding! Natuurlijk ben ik de eerste om te zeggen dat dat dan aan mij ligt, maar jachthondjes hebben wel een aantal eigenschappen die het de opvoeder/trainer niet makkelijk maken. Het jachtinstinct is er één van maar ook de grote gevoeligheid (die meeste staande jachthonden hebben) vond ik ook geregeld niet meevallen. Neem daar nog bij dat mijn hond ook nog een meer dan normale sexuele drift had en hebt het recept voor een buiten slecht luisterende hond! Mijn eerste ingeving is dus; zoek goede professionele hulp! Pak het nu direct goed aan en zoek iemand die veel ervaring heeft met staande jachthonden. Misschien dat je via de jachttraining die je nu volgt iemand privé kunt huren of zo, of een gedragstherapeut die goed bekend is met jachthonden. Het is zo zonde als je nu allerlei dingen gaat proberen terwijl een deskundig iemand je goed kan begeleiden. Ik heb altijd getraind met mijn hond maar helaas was op die trainingen niet de expertise aanwezig waar ik echt wat aan had. Het is nu wel goed gekomen (moet altijd wel erg alert zijn) maar als ik direct goede begeleiding had gehad was het wel een stuk makkelijker geweest. En dan had ik niet eens de socialisatieproblemen die jij wel hebt! Ook zou je kunnen informeren bij de rasvereniging voor duitse staande honden?
BTW; als ik mijn hond gesteund had bij zijn angsten zou ik nu echt een angstig hondje hebben; bij ons heeft negeren dus wel goed gewerkt. Dit in samenwerking met een gedragstherapeut. Zo zie je dat wat werkt bij de een niet altijd voor de ander hoeft te werken..
Ik wens je heel veel sterkte met je hondje en natuurlijk ook heel veel plezier want ondanks alles wil ik nooit meer een andere hond dan een Bracco!
Gr. Marijke

[*Linda*]

Jammer dat ts zelf niet meer reageert.

[Eline*]

Prima stuk en ik ben blij dat je het getikt hebt, want het zet inderdaad alles heel duidelijk op een rijtje en dat geeft de onzekere hondenbaas weer houvast!

3. Overleg met een therapeut of het zin heeft om Rico tijdelijk iets rustgevends toe te dienen. Het medicinaal wegnemen van een deel van de angst kan de vorderingen een heel eind helpen.
Voor iedereen gaat stuiteren, daar wordt Bach rescue ook vaak voor gebruikt en dat is ook geaccepteerd.

Iets rustgevends geven zou ik niet doen, omdat de hond signalen van agressie laat zien. Angst weerhoudt een hond ervan om hetgeen aan te vallen dat hij eng vindt. Neem je de angst weg, blijft de agressie die dan dus eerder ongeremd wordt. Dat wil je niet.
Verder neemt vaak door toediening van iets sederends het leervermogen af.
Ik zou dus eerder kiezen om het doseren van prikkels te laten gebeuren door het afstand houden tot de enge prikkel en het kiezen van kalme momenten zodat je de hond kalm aan kan laten wennen aan.
Bach resque is weer iets anders, want dat niet sedeert en het leervermogen dus ook niet aantast. Dat zou je dus wel zonder problemen kunnen geven.

[Natas.]

Je moet alleen nog even het commando Voor goed aanleren en dat is niet moeilijk.

Vergeet je hem niet te belonen als hij uiteindelijk bij je komt? Dat is heel belangrijk. Ook als het een uur geduurd heeft.
En niet meer roepen als je niet zeker weet dat hij gaat komen, he?

Wat denk ik ook nog belangrijk is met het aanleren van Voor is dat je na de beloning niet de hond (als hij los is) standaard aanlijnt. Hierdoor wordt bij hem al snel de associatie gelegd 'voor komen is aanlijnen is uit met de pret'.
Wees onvoorspelbaar met na de beloning veel meteen weer vrij geven, soms aanlijnen, soms een halve minuut aanlijnen en dan vrij geven.

[Solex]

Wow..

Hoop reacties!
Bedankt allemaal, ik zal het vanavond allemaal lezen..