Voorbeeld: vandaag had 1 van de bazen in het gelegenheidsroedel stukjes leverworst bij zich. Dus midden in het park was het even honden verzamelen en lekkers uitdelen. (Ze heeft zelf een beagle, en dan is het dus ook best een goed idee om af en toe eens leverworst uit te delen.
)In elk geval, Lilo stond eerst heel bedachtzaam en genietend te kauwen, en besloot toen dat ze meer van dat spul wilde. Ze pakte de baas in kwestie bij haar mouw en probeerde haar weg te trekken bij de andere honden vandaan.
Dat zijn natuurlijk dingen die niet mogen. Honden mogen niet in mensen hun mouwen hangen. Maar aan de andere kant is het zo helemaal geweldig dat ze dat durft, dat een andere baas helemaal ontroerd zei dat ze *zo* trots was op Lilo. En ik vond het eigenlijk ook alleen maar vreselijk schattig.
Ik neig dus heel sterk naar alles wat Lilo durft in haar communicatie met mensen te tolereren. Opspringen tegen bekenden, mij in mijn handen bijten als ze wil spelen, bij oma op schoot springen terwijl oma een zwarte broek aan heeft :N: , ik laat het allemaal gaan, ook omdat de mensen in kwestie er absoluut geen problemen mee hebben en zich vaak juist gevleid voelen omdat ze Lilo ook als bibberend bangerdje hebben meegemaakt.
Wat voor mij een beetje de graadmeter is, is dat het allemaal *positief* gedrag is. Blaffen tegen enge mensen mag weer niet, dat is negatief en dan reageer ik dus wel (afleiden en aan de mensen vragen haar te negeren).
Maar goed, al met al heb ik dus een hond die tegen mensen opspringt, die haar neus bij mensen in hun zak steekt of balletjes uit hun handen probeert te pakken en die aan hun broekspijpen sjort als ze wil spelen.
Wat vinden jullie, kan ik dat blijven toestaan zo lang het om dat selecte groepje mensen gaat die ze leuk vindt en vertrouwt?
om haar weg te krijgen gooien ze vaak een kippepoot een eind weg en zie daar, binnen de kortste keer heb je een hardnekkig gedragspatroon ontwikkeld. Authentiek Turks 
