Ook in het bos kijkt hij niet rond naar konijnen e.d.
Is dit iets wat nog kan komen of kan ik er nu wel vanuit gaan dat hij geen jager is?
(katten heb ik even buiten beschouwing gelaten
Moderator: moderatorteam


Ja, dat kan ik me nog heel goed herinnerenInge O schreef:toch, linda, het geeft al een goede indicatie hoor. het geeft wel duidelijk aan dat hij geen jager-in-hart-en-nieren is, en dát zijn de moeilijke 'patiënten'. als bram nu per ongeluk toch eens ergens achter een konijn aan zou gaan als die gelegenheid zich heel mooi voordoet (zoals bowie van tamara een tijdje terug eens deed), dan kan je alsnog in de problemen raken.
maar interesse krijgen in eenden enzomeer, daarbij heb ik toch de ervaring dat daaruit geen problemen moeten volgen, dat is met aandacht van de baas en appèl netjes in goede banen te leiden.
Op zo'n moment krijg ik aandacht genoeg hoor, niet alleen van BowieInge O schreef:dat bedoel ik : jachtgedrag moet je zoveel mogelijk proberen te voorkómen door aandacht (en dan bedoel ik dit keer in de eerste plaats aandacht van de baas voor de hond ipv. omgekeerdTamara en Bowie schreef:Maar, ze wordt toch elke keer getriggerd als ze iets van een konijnenspor ruikt, dat incident heeft toch iets in haar losgemaakt. Ik kan aan haar zien als ze echt iets ruikt, en ik dan maar gek doen en haar roepen, en dan komt ze naar me toe![]()
).
Dat heb ik opgeschreven: niet afspreken met zeer jagende hondyamie schreef:of het word "ineens"getrikkerd door een andere hond![]()
mijn teven waren voor Ollie hier was niet echt jagers, ja wel muisjes uit inhet gras, molletjes ed, en oke als er echt voor hun neus een konijn overstak dan reageerd ze wel, maar eigenlijk nooit onbereikbaar. even fluiten of roepen en ze draaide direct om.... toen kwam Ollie... guttegut.. die reageert op elke geluid in de struiken, op elke schaduw in het bos, en nu merk ik dat mijn teven ook alerter zijn en als Ollie echt even gaat, ik mijn meiden ook veel moeilijker terug kan roepen...
