Ik was vanmiddag in ieder geval weer heel erg blij dat ik op de juiste plek in het bos de honden aangelijnd had. Ik had al mensen met de honden los door het bos zien struinen en die honden liepen van het pad af tussen de bomen door te draven. Terwijl ik zeker weet dat er reeën zitten.
Dus toen ik aan de andere kant van dat stukje bos liep, had ik al zoiets van: laat ik de gok maar niet nemen. En ja hoor, ik heb ze aangelijnd, loop een hoek om en hoppa, staken twee reeën vlak voor ons neus van het ene stuk bos naar het ander stuk over, over het stukje pad waar wij liepen. Meteen twee stuiterballen aan de lijn. En dan moet je Yentie horen gillen (die kan dus echt gillen en loeien, echt fantastisch als je dat hoort, ik lig helemaal in een deuk). Het kon ook niet missen, want die andere honden hadden de reeën opgeschrikt en precies mijn kant op gejaagd.
Mijn honden mogen dus niet achter het wild aan, want ik zie ze echt niet meer terug voordat ze hem hebben. :N:
Toby had vroeger toen hij klein was helemaal niet zo'n interesse in wild, totdat er een konijn op een halve meter voor zijn neus wegrende. Hij is er toen achteraan gegaan en gelukkig reageerde hij iets later wel op mijn stem. Ik had toen onze oude Beertje niet bij me, want dat was ook een jager, niet om te doden, maar wel om er even flink achteraan te gaan. Die was ook loeisnel. Maar sinds die tijd, als Toby maar keutels van nijntjes ruikt, is ie gespitst. En nu met die kleine killerfox erbij is het hek helemaal van de dam. Echt met zijn tweetje jagen. Dus langs de waterkant van het stuk gebied waar ik vaak loop, daar mogen ze los en daar gaat Yentie op jacht naar molletjes en muisjes (die ze tot nu toe nog niet te pakken heeft gekregen, tot mijn opluchting) en zodra we het bos in lopen, lekker aan de lijn allebei. Geeft mij en de beesten in het bos een hoop rust.

Bevriend met rooie kaai Herman en dametje Ici.
In memoriam Yentie en Toby