Stang schreef:
Oke, met dat volgen: met wat lekkers lukt het wel, zonder iets niet.
Koppel je een heel duidelijk commando aan het volgen? Zodat het niet alleen maar het lekkers achterna jagen is, maar ook echt een commando?
Hier heb ik volgen ook aangeleerd met lekkers, maar als ze eenmaal echt weten wat volgen is, dan MOET het dus gebeuren dus ook zonder lekkers. Nu maak ik het het liefste allemaal leuk hoor, daar niet van, maar zonder lekkers ineens schijt aan je hebben daar trap ik niet in
Dan is het dus een ruk aan de riem en 'VOLGEN!' (bars) en 'OPLETTEN'. Heeft je hond weer aandacht, dan hou je dat vast door bv sneller te gaan lopen, enthousiast te lopen, knipoog te geven of whatever.
Een eenmaal gegeven commando moet bij mij echt opgevolgd worden en is het niet goedschiks, dan dus kwaadschiks.
Ik geef ook maar weinig echte commando's, maar als ik er ééntje geef dan is er dus wel 'druk' dan het moet gebeuren.
Misschien ben je iets te zacht :N: en heb je te vaak toegegeven dat het bij een commando niet uitmaakt of het opgevolgd wordt? :N:
Het volgen is altijd een ramp geweest bij hem. :N: En ik denk dat ik op dit onderdeel te zacht voor hem ben. Hij vindt het ronduit verschrikkelijk en gaf ik hem een correctie dan was al het enthousiasme weg ook voor de ander oefeningen die hij wèl leuk vond. Ik kreeg het enthousiasme niet meer terug . Wat wel lukte als ik hem corrigeerde bij andere oefeningen.Vandaar dat ik daar compromissen voor ben gaan sluiten. Stom, ik weet het.
De andere commando's ben ik juist érg strict op geweest en het uitvoeren moest gebeuren anders wist ik dat Maxi uiteindelijk weer het rit aan zou nemen. Hans is niet zo strict en heeft hem dus altijd aan de riem. Wat Hans niet erg vindt en Maxi wist altijd het grote verschil tussen Hans en mij.
Ik denk inderdaad dat ik misschien de laatste tijd te makkelijk geweest ben in bepaalde dingen. Ik heb het idee dat sinds hij dat rijden onder de knie heeft, zeg maar
hij stapjes omhoog heeft gezet op de ladder naar andere honden en naar mij toe in zijn belevingswereld. En ik had vanaf dat moment al in moeten grijpen en hierop moeten anticiperen.
En ik heb dit niet gezien,denk ik.
Plus het feit dat ik nog steeds met een 'wegloop'hond in mijn hoofd zit die niets kon en nog steeds, na 3 jaar, het zo geweldig vind met hoe hij het nu doet...euhm....afgezien van dit nu even dan,hè
Tuurlijk...hij heeft zijn dingen...ik ook
maar ik heb me nu even onder laten sneeuwen,denk ik.
Ik ga hard aan het werk hier.
Vind het heel lief dat jullie zo met me meedenken.
. En Maxi heeft dat ook door. 