problemen acceptatie tweede hond

[Patricia Baerloo]

2 jaar geleden heb ik onze duitse/mechelse herdersteef Douscha (5 jaar) uit het asiel gehaald. Ze was toen 3 jaar en had al 4 bazen versleten. Bij de laatste was ze weggedaan omdat ze "te lief" was voor de waak . Door haar te slaan hebben ze geprobeerd haar vals te maken, wat gelukkig niet is gelukt. Dit verhaal is is om te illustreren dat ze al het nodige heeft meegemaakt.
Momenteel gaat het zeer goed met haar. Ze luistert goed, is heel lief, kan alleen zijn, heeft nooit problemen met andere honden hoewel ze een enkele keer uitvalt aan de riem. Maar meestal negeert ze andere honden omdat ze het liefst met mij speelt. Een enkele keer klikt het en speelt ze wel met een andere hond.

Toch wilde ik een tweede hond erbij. Ik woon namelijk deels in Frankrijk waar ze de hele dag buiten in het bos kan zijn. Maar ook hier wil ze maar een ding en dat is met ons spelen En dat kan natuurlijk niet de hele dag. Als wij niet met haar spelen, verveelt ze zich en ligt ze echt op ons te wachten. Daarom dachten wij dat een tweede, speelse hond haar misschien een beetje kan activeren...

We hebben in diverse asiels gezocht naar de juiste match. Geen reutje, want die vindt ze vaak te opdringerig en geen dominant teefje om dezelfde reden. Zelf is ze trouwens helemaal niet dominant.
Met Lizzy, een kruising greyhound/hollandse herder van 2,5 jaar, dachten we de juiste te hebben gevonden. Lizzy is zelf erg onderdanig, superlief en wil graag spelen. We verbleven toen in een vakantiebungalow, en hebben haar een paar dagen op proef gehad. Het leek goed te gaan, hier en daar een snauw van Douscha, maar dat is logisch want Lizzy is totaal onopgevoed, maar ze speelden ook samen.

Nu zijn we echter een week thuis (in Nederland) en lijkt Douscha Lizzy minder en minder te accepteren. Buiten negeert ze haar volkomen en binnen wordt er steeds meer gebromd en een enkele keer gehapt. Lizzy rolt bij de minste correctie direct op haar rug en het komt niet tot vechten maar wat me zorgen baart is dat er in mijn ogen geen twijfel is over de rangorde en dat Douscha zich toch steeds meer laat gelden.

Ik laat ze het zelf uitzoeken, hoewel Lizzy steeds steun bij mij zoekt en beloon Douscha als ze lief is voor Lizzy (soms geeft ze haar ineens een lik ).

Maar wat nu te doen? Geduld hebben? Waar ik bang voor ben is dat ik straks 2 ongelukkige honden heb (want Lizzy vind het heel erg dat ze Douscha niet mag benaderen en loopt er buiten nu wat verloren bij) maar dat ik te gehecht ben geraakt aan knuffelkontje Lizzy om haar weer weg te doen. Aan de andere kant vind ik dat Douscha genoeg heeft meegemaakt en ik wil haar niet met een situatie opzadelen die ze niet leuk vindt.

Wie heeft er tips?! Thanks

[Patricia Baerloo]

dank je, dat lucht alvast op! niet meer belonen dus....
het lastige is dat Douscha helemaal niet zo van knuffels houdt maar Lizzy des te meer. Douscha meer aandacht geven wíl ze eigenlijk (binnen) niet. Maar buiten doe ik des te meer mijn best om leuke spelletjes te verzinnen en maak ik inderdaad extra lange wandelingen.
Vanmorgen liepen ze allebei te genieten, zei het dan ieder voor zich.

groetjes Patricia

[Eline*]

Als ik hier een nieuwe hond inpas negeer ik mijn hele roedel zeker een week of 3. Puur om jaloersie te voorkomen onderling en ze de kans te geven zelf hun ding te bepalen. Geen snoep, koek en speelgoed in de kamer los en laat ze het verder uitzoeken. Als er steun bij je wordt gezocht loop je weg.

Hou het echter wel goed in de gaten allemaal!

[Patricia Baerloo]

Vanmorgen liepen ze allebei te genieten, zei het dan ieder voor zich.

maak je trouwens geen zorgen over douscha's reactie : net doordát lizzy zich zo onderdanig gedraagt, 'moet' douscha daar even een mopperreactie op geven, zo werkt het gewoon in een hondse rangorde .

Zo had ik het nog niet bekeken...

[Patricia Baerloo]

Ik heb ook nog even met het asiel gebeld maar daar hadden ze weer een heel andere mening. Eline suggereerde de roedel volledig te negeren terwijl ze bij het asiel zeiden dat ik als roedelleider juist leiding geven aan de honden en Douscha dus ook te vermanen als ze uitvalt.
Zelf ben ik daar niet zo'n voorstander van want dan voelt Douscha misschien nog eens extra door ons 'verraden' en gaat ze Lizzy nog meer als een verstoorder zien.

Maar vraagje aan Eline: hoe maak je dan de huisregels bekend aan de nieuwe hond (in dit geval een totaal onopgevoed type) en hoe versterk je de onderlinge band met jou en de nieuwe hond als je de negeert? Of bedoel je alleen negeren van het hondengedrag onderling?

[Natas.]

Ik zou Douschka niet vermanen hoor (of ze moet er echt gemeen opklappen, maar dat lees ik niet uit je verhaal).
Ten 1ste omdat honden onderling zelf de rangorde uit moeten maken. En ten 2de omdat je dan alleen rangordebevestigend zou moeten handelen, oftewel indien Douschka de hogere is tov Lizzy (dat lijkt me het geval maar kan ik niet goed beoordelen) dan mag je haar niet straffen hiervoor want dat geeft alleen frustratie en zo. Douschka zal dan haar rangorde nog meer willen laten blijken aan Lizzy omdat jij haar op dat moment ondermijnt.

[Eline*]

Maar vraagje aan Eline: hoe maak je dan de huisregels bekend aan de nieuwe hond (in dit geval een totaal onopgevoed type) en hoe versterk je de onderlinge band met jou en de nieuwe hond als je de negeert? Of bedoel je alleen negeren van het hondengedrag onderling?

Het asiel heeft geen gelijk. Als jouw hond buitenproportioneel reageert op de andere hond kun je grenzen stellen, maar als roedelleider bepaal jij niet de onderlinge rangorde. Dat moeten de honden zelf doen, want als jij die bepaalt heb je kans op bonje in de tent. Grommen, grauwen en dat soort toestanden heb je je echt niet mee te bemoeien hoor. Je kan dan beter weggaan.
Weggaan maakt namelijk ook dat je oude hond zich niet gesterkt weet door je. Die kan namelijk wel samen met jou als roedel zich sterk voelen tegenover de nieuwe indringer.

Ik hanteer zelf de regels die ik voor iedere hond hanteer ook voor de nieuweling. Bij mij is het dus allemaal wat leuks of niemand wat leuks. Ik werk dus bewust niet aan iets tot stand brengen met de nieuwe hond, al doet dat soms best zeer, omdat je v=graag je nieuwe beessie wil doodknuffelen en vertroetelen. Toch doe ik dat dus niet. Pas als er vrede en rust is tussen de honden onderling en die vriendjes zijn, pas dan kom ik mijn aandacht halen!

[rubella]

Waar je misschien jezelf ook op kan voorbereiden, is dat de honden helemaal niet die dikke speelmaatjes worden, zoals jij graag voor hen beiden zou willen! Als dat wel get geval is, is het mooi meegenomen natuurlijk.

Maar vaak is het al veel als honden elkaar goed kunnen verdragen, en verder niet zoveel met elkaar dóen!

Succes met de 2 dames!

[Patricia Baerloo]

allemaal bedankt voor het meedenken!
Het lastige is dat ik helemaal niet het gevoel heb dat het een echt rangorde-ding is want Lizzy doet geen enkele poging om Douscha te domineren. Het lijkt veel meer een geval van: laat me met rust, ik vind je niet leuk. Nu wil Douscha in huis toch al, ook door ons, zoveel mogelijk met rust worden gelaten, dus als daar dan een enthousiast en ietwat opdringerig tiep rondloopt, tja dan moet er even flink gemopperd worden. Naar ons bromt ze natuurlijk niet maar Lizzy als ranglagere krijgt dat wel voor haar kiezen. Ik snap dat op zich ook heel goed, allen het punt is dat we Lizzy in principe hebben genomen om het leven van Douscha leuker te maken, en niet stressvoller. Daarvoor heeft ze, zoals ik al schreef, teveel meegemaakt. Vandaar dus de twijfel of we er nu wel goed aan hebben gedaan.

Maar honden blijven je verbazen, want gisteren verliep de dag eigenlijk heel rustig. De dames lagen uitgeteld op hun eigen plek na dus die goeie ochtendwandeling en toen we 's middags naar het park gingen hebben ze zowaar even gespeeld! Welliswaar vrij kort en werd er flink naar elkaar gehapt met af en toe een grom, maar ze leken er beiden toch plezier in te hebben. De dag sloot zelfs met een flinke lik van Douscha over de snuit van Lizzy!

En wie schetst mijn verbazing dat Douscha Lizzy vanochtend in het bos begon te verleiden tot een spelletje keihard rennen, rollen en worstelen!!! En dat een paar keer.
Ik wil nog niet te vroeg juichen maar volgens mij zijn we dan op de juiste weg of denken jullie dat dit nog niets zegt?
Ik kan niet wachten tot de volgende wandeling...

[Patricia Baerloo]

we zijn nu inmiddels weer een week verder. Vorige week heb ik twee fantastische dagen met ze gehad waarbij er vrede en rust was en er volop werd gespeeld. Helaas leek het toen ineens weer bergafwaarts te gaan met als voorlopig dieptepunt een scheurtje in Lizzy's oor, maar bij nader inzien wijt ik dat aan mijzelf.
Ik ben enorm veel over dit onderwerp gaan lezen en nadenken en samen met mijn man heb ik een strategie uitgezet waarvan ik dacht dat die het beste bij mijn honden en ook bij ons zou passen.
Vooralsnog durf ik voorzichtig te concluderen dat dit gaat werken.
We behandelen Douscha als de ranghogere die ze in haar èn in Lizzy's beleving is door haar bv als eerste eten te geven. Keukendeur dicht zodat ze rustig kan eten. Als ze klaar is, loopt ze rustig naar buiten waarbij dan een wisseling van de wacht optreedt.
Bij het naar buiten gaan hanteren we nu ook een vaste volgorde. Voorheen maakten we er nooit zo'n punt van wie als eerste naar buiten/binnen ging omdat Douscha ons altijd probleemloos als ranghogere heeft gezien. Wie er als eerste door de deur ging leek nooit een issue.
Nu ze echter 'concurrentie' heeft, vindt ze het wèl heel erg belangrijk dat zij eerder buiten staat dan Lizzy. Hier is ze zelfs erg fel in.
Dus maken wij er nu ook een punt van. We gaan nu zelf altijd als eerste, dan Douscha en tot slot Lizzy. Op deze manier gaat het meestal prima, al is het soms wel een gedoe met twee opgewonden honden!


Als er begroet moet worden krijgt Douscha uiteraard als eerste de aandacht. Als het Lizzy te lang duurt, komt ie dichterbij wat dan resulteert in een grauw van Douscha (die is duidelijk veeeel jaloerser geworden en wil absoluut geen aandacht te kort komen). Ik stop dan subbiet met aaien zodat Douscha kan kiezen: aandacht van mij of grommen naar Lizzy. Dus kiest ze eieren voor haar geld en komt gauw weer naar mij toe zodat ik ze beide kan aanhalen. Gaat ze toch door, loop ik weg.

Ik moet zeggen: best lastig om je de hele tijd bewust te zijn van wat je doet, maar er heerst nu wel al veel meer rust en duidelijkheid.
En ze beginnen ook weer te spelen samen. Komende week gaan we naar Frankrijk en dat wordt wat ons betreft de ultieme 'test'.
Denken jullie ook dat ik zo op de goede weg ben of hebben jullie nog adviezen?
Patricia