In het begin, in het puppytijdperk, was Bailey (naam van de Labrador) absoluut de baas. Was een pittig ding en die liet zich niet het kaas van d'r brood eten, en al helemaal niet door Bowie
Langzamerhand zijn die rollen aan het omdraaien, het is een mooi schouwspel om te zien. Ze vechten niet, er zit geen agressie bij, maar toch zie je het veranderen. Of eigenlijk is het al veranderd, Bowie staat nu boven Bailey, maar dat is pas sinds kort en die positie is nog wankel
Dus niets is nog zeker, de dames zijn elkaar en zichzelf aan het ontdekken Er zijn een aantal dingen die ik me afvraag, en wat ik wel interessant vindt om te weten hoe dat zit.
Als ze elkaar zien, dan is het meteen dolle pret, waar de ene is, is de ander, en waar de ander naar toe gaat moet de ander ook zijn
Maar als het op een gegeven voor Bowie klaar is, dan is het ook klaar. Mevrouw is uitgespeeld, en wil van haar welverdiende rust genieten
Het liefst gaat Bowie dan ergens bij mij in de buurt liggen, maar mevrouw Bailey wil daar dan ook bij liggen. Niet bij mij in de buurt, nee bij Bowie in de buurt. Het allerliefst wil ze zo dicht mogelijk tegen Bowie aanliggen, met haar kop tussen de poten van Bowie, en haar alleen maar kusjes geven. Bailey is continu op zoek naar genegenheid en liefkozingen van Bowie. Maar nee 
Bowie wil dat niet hebben, draait haar kop weg, en wil alleen maar met rust gelaten worden. Ze wil ook niet tegen Bailey aanliggen, ze wil ruimte, en alleen maar voor haar alleen En Bailey hobbeld er dan weer achteraan, probeerd kusjes te geven en als Bowie het zat is, snauwt ze een paar keer en dan is het over. Kan het zijn dat Bowie dit niet wil hebben omdat ze er gewoon niet van houdt en met rust gelaten wilt worden? Of dat Bowie toch niet zo'n honden hond is als ik dacht? Ze vindt spelen met andere honden fantastisch en vindt het heerlijk als er andere honden zijn, dat wel. Dit vraag ik natuurlijk ook met het oog op de toekomst, voor een eventuele 2e hond
Of heeft dit iets met rangorde te maken wat ik niet doorheb?
Volgende:
In de gelegenheidsroedel is Bowie ook stijgende in haar positie. De reuen is ze sowieso allemaal de baas, en de teven lopen ook iets harder voor haar dan eerst. Maar hoe Bowie is in deze roedel strookt vaak niet hoe ze is bij vreemde honden. Dit is natuurlijk wel voor een deel te verklaren. Maar kan het zo zijn, dat een hond een roedelleider wordt in een gelegenheidsroedel, maar van haar stokkel afvalt als er vreemde honden zijn? Tegenover vreemde honden is Bowie bijna altijd onderdanig, maar hoe langer hoe meer ze ze kent, hoe zekerder ze wordt, en als dat kennen nog langer gaat duren probeerd ze de baas te spelen
En van dit bovenstaande tafereel snap ik dus helemaal niets. In mijn ogen is een roedelleider een hond die zeker is in véél situaties, en ook vreemde honden dus de baas durft te zijn, of zie ik dit nou toch verkeerd
pffffff, jeetje, ik ben echt lang van stof....
Maar daarom zijn (gelegenheids)roedels ook soms niet leuk om tegen te komen. Is de roedelleider een zelfverzekerde, sociale hond die niet hoeft te twijfelen aan zijn/ haar positie en die nieuwe mensen en honden en dingen opgewekt en rustig tegemoet gaat, dan gaat alles meestal gezellig en netjes. Maar als je drie grommende en grauwende chihuahua's tegenkomt of een uitlaatservice-roedel dat vreemde honden wegblaft staat daar waarschijnlijk geen ideale leider aan de top. Denk ik.