hulp nodig!

[Moon]

nee hij is te groot om mee te nemen met boodschappen doen. Gister is mijn moeder hier geweest, zodat ik even boodschappen kon doen en er ook even uit kon. Maar dan is er dus niets aan de hand, het is dus niet dat hij perse mij wil volgen. Hij wil gewoon toegang hebben tot een mens. Soms kan hij zonder problemen in een andere kamer liggen, maar dan moet hij wel toegang tot me hebben.

Als ik nu zou weten dat het echt een kwestie van dagen is, dan zou ik het makkelijk kunnen volhouden. Maar het idee dat dit zeker weken zo niet maanden gaat duren, dat benauwd me enorm...

Ik ga maandag ook nog advies inwinnen bij mijn dierenarts. Ik weet dat zij geen gedragsdeskundigen zijn, maar ik hoop dat zij nog iets kunnen toevoegen aan alle tips die ik al heb gehad.....

Heb je een auto ter beschikking? Je hoort vaak dat honden die niet alleen thuis kunnen zijn wel een kwartiertje in de auto kunnen wachten (mits de weersomstandigheden dit toestaan natuurlijk).

Verder kan ik natuurlijk jouw gevoel niet voelen maar vind je het nu echt zo erg om je hond (tijdelijk) altijd om je heen te hebben. Begrijp me goed; ik veroordeel je daarom niet, maar vraag het me oprecht af? Ik vind het namelijk heerlijk; neem hem zelfs soms mee als ik kleding moet passen (heb ik een hekel aan ) hij gaat dan mee het pashokje in Baal ook altijd een beetje als ik hem ergens niet mee naar toe kan nemen.... Maar hij gedraagt zich dan ook heel braaf in die omstandigheden dus ik heb makkelijk praten natuurlijk.

Wat de dierenarts betreft; wat ik tot nu toe meegemaakt en gehoord heb weet die echt niet veel van hondengedrag af. Al die verschillende zienswijzen lijken me alleen maar erg verwarrend worden; als je een goede gedragsdeskundige hebt ingehuurd zou ik me daar bij houden.
Heel veel sterkte!

Gr. Marijke

[Hanneke2]

nee hij is te groot om mee te nemen met boodschappen doen. Gister is mijn moeder hier geweest, zodat ik even boodschappen kon doen en er ook even uit kon. Maar dan is er dus niets aan de hand, het is dus niet dat hij perse mij wil volgen. Hij wil gewoon toegang hebben tot een mens. Soms kan hij zonder problemen in een andere kamer liggen, maar dan moet hij wel toegang tot me hebben.

Als ik nu zou weten dat het echt een kwestie van dagen is, dan zou ik het makkelijk kunnen volhouden. Maar het idee dat dit zeker weken zo niet maanden gaat duren, dat benauwd me enorm...

Ik ga maandag ook nog advies inwinnen bij mijn dierenarts. Ik weet dat zij geen gedragsdeskundigen zijn, maar ik hoop dat zij nog iets kunnen toevoegen aan alle tips die ik al heb gehad.....

Ik denk dat je heel snel een besluit moet nemen of je wel of niet verder wil met deze hond. Het vergt wel het een en ander van je als je hem houdt, en als dat echt niet gaat dan gaat het niet, klaar, dat is niet jouw schuld.

De DA zal wellicht clomicalm adviseren, en wellicht dat dat na een tijdje, in combinatie met heel langzaam opbouwen, prima werkt, maar ik denk dat je er hoe dan ook maanden voor uit moet trekken. En dan nog heb je niet de garantie dat het ooit helemaal goed gaat komen.

Moeilijk hoor, sterkte!

[Terra2006]

nee ik heb geen auto tot mijn beschikking, anders zou ik de honden ook makkelijker mee kunnen nemen.
Ik vind het niet erg als er heel de tijd een hond bij me is, mijn lab ligt ook vaak niet ver bij me uit de buurt. Maar zij kan zonder problemen in een andere ruimte blijven en volgt me niet heel de tijd.
De Beagle is ook erg nerveus. Als hij mij niet volgt, dan loopt hij veel rond in huis. Ik weet dan echt niet wat hij wil en laat hem dan maar. Erg onrustig, zodra hij dan hoort dat ik op sta, dan komt hij er aangestormd. Ik nodig hem ook wel eens uit voor een spelletje, maar daar heeft hij geen interesse in. Als hij dan weer steun bij mij zoekt, dan ga ik wel eens op een andere plek zitten. Dan wordt hij gelijk heel onzeker en gaat dan krabben, gapen en aan zijn poten kluiven/likken. Ik weet dat hij zich dan nerveus voelt, maar ik kan hem dan op dat moment voor mijn gevoel niet helpen...
Al zijn gedragingen afzonderlijk zijn misschien nog wel te overzien, maar het is alles bij elkaar wat het zo vermoeiend maakt..

De gedragstherapeut zei door de telefoon dat clomicalm een optie zou zijn, na de eerste vier weken.

[Sita]

Heb je al geprobeerd om even weg te gaan als je je hondje een kong gevuld met iets lekkers of een activity-ball hebt gegeven? Hier werkt dat erg goed. Ze had niet eens door dat ik even weg was en zo heb ik het steeds verder opgebouwd. Bij een pup zal het wel makkelijker gaan, maar je kan het proberen.

Als ik in huis ben is Sita ook in elke kamer waar ik ben. Als ze er niet bij kan gaat ze ook piepen en blaffen. Misschien kan je een webcam neerzetten om te kijken wat ze doet als je er helemaal niet bent.

In ieder geval veel succes.

[rubella]

Het lijkt of je te snel te veel verwacht van je hond, een averechtse opstelling t.a.v. een laboratiriumhond, zoals ik al eerder had gepost.
Alles is nieuw en onwennig voor dit dier en je verwacht dat hij speelt en zich laat af leiden?. Hij is onzeker en gespannen.
Kan jij leuk en gezellig doen als je gespannen bent?
Geef hem tijd. Laat hem zijn die hij nu is, en hij zal veranderen.
Je kunt clomicalm proberen, maar ook dan heb je tijd en geduld nodig.

Kun je dit niet opbrengen, -en dat is geen verwijt- dan bewijs je de hond een dienst door een ander huis voor hem te zoeken.

[Terra2006]

ik heb net nog een andere gedragstherapeut aan de telefoon gehad. Omdat ik gewoon alle mogelijke opties wil weten.. Maar zij zei precies hetzelfde als de eerdere.

Ik ben inmiddels wel gestopt met bench-training, omdat toch duidelijk is dat hij voorlopig niet alleen kan zijn. Dus nu is die alleen nog maar voor leuke dingen..Hij krijgt zijn eten er in en kluif enzo..

Voor de rest laat ik hem zoveel mogelijk zijn eigen gang gaan en forceer niets.

Ik moet echt op zeer korte termijn besluiten of ik het op deze manier zie zitten. Het is echt een enorm dilemma. Voor mezelf zie ik het niet heel erg zitten, te erg beperkend. Ik heb geprobeerd om hem ook even mee te nemen naar mijn ouders, maar dat is ook geen succes. Hij is dan veel te onrustig.. Ik zit vandaag dus ook al zonder boodschappen, omdat er vandaag niemand kan oppassen...
Maar om zomaar te besluiten hem weer terug te brengen naar de Stichting, doet ook behoorlijk pijn. Ik neem het mezelf kwalijk dat er wel mensen zijn, die het op kunnen brengen voor hun hond. Maar dat ik daar dan toch iets meer moeite mee heb... Ik voel me vooral ook zo schuldig naar hem toe... Ik ben bang dat ik hem dan nog meer heb getraumatiseerd, dat neem ik mezelf nog het meeste kwalijk... Maar hoe langer ik wacht hoe moeilijker het zou worden..

[boxersien]

Mij lijkt dit ook moeilijk, maar als je helemaal alleen bent en er is niemand om op terug te vallen dan wordt het denk ik een verhaal zonder einde. Ik zal je nooit een slecht iemand vinden hierdoor, je doet (als ik zo lees) ontzettend je best voor hem, maar op deze manier is er inderdaad geen houden meer aan. Het is makkelijk praten vanaf de zijlijn dat weet ik, maar jij zult toch ook moeten eten enz.

Hopelijk kom je er voor jezelf uit! Ik zou goed kunnen begrijpen als je hem terug doet en hoop dat er een gezin met hem aan het werk kan, maar ik kan ook heel goed begrijpen dat je al aan hem gehecht bent en er alles voor over hebt om hem te kunnen houden!!!

Het is geen onbeschreven blad meer wat alles zo kan leren en nog niets negatiefs heeft gehad, je zal echt nog heel lang bezig zijn en als je het dan red dan heb je een gave hond ervoor!!!

[nance]

Waarom ga je er zo geforceerd mee om? Je bent alle dagen thuis, laat hem lekker achter je aan hobbelen. Als je boodschappen doet zet je hem buiten de winkel vast, gaat hij daar tekeer is niet zo erg als dat hij thuis zit te janken. Ik woon ook alleen en leer iedere nieuwe opvanger ook om alleen te kunnen zijn, maar dat leren ze alleen als je zelf veel meer ontspannen bent en er geen poeha van maakt. Als ze moe zijn van een wandeling en goed gegeten hebben is t iets makkelijker om even de kamer uit te gaan en zo de dingen op te bouwen. Je wil teveel te snel....

[Joyce]

Ik woon ook gewoon alleen en daarnaast werk ik ook nog, dus ik denk dat als je eens diep adem haalt en een stap terug neemt dat je zult zien dat het allemaal best mogelijk is. Bijvoorbeeld bij het boodschappen doen, ik zie zo vaak mensen in de supermarkt die hun hond in hun tas hebben zitten of in een mandje in de winkelwagen. Desnoods overleg je in de winkel of hij eventjes mee naar binnen mag als jij snel je boodschappen doet. Of je gaat op een tijdstip dat het heel rustig is en je zo de winkel door bent en in die tussentijd geef je hem een kong met leverpastei zodat hij 10 minuten bezig is.

Eigenlijk heb je nu twee keuzes, of je beslist om voor dit hondje te gaan en de energie die je nu gebruikt om te twijfelen en alles te bedenken wat fout kan gaan om te zetten in het bedenken van creatieve oplossingen om de tijd te overbruggen totdat hij iets langer alleen kan zijn. Of je brengt dat hondje zo snel mogelijk terug zodat hij zich niet teveel aan jou gaat hechten en snel een kans krijgt om bij een gezin/persoon terecht te komen die wel in staat is om die tijd en energie in het hondje te steken die hij nodig heeft.

[Baily]

Ik kan me voorstellen dat de paniek eventjes toeslaat, maar ik denk dat je inderdaad veel te snel wil. Wel heel begrijpelijk natuurlijk.

Ik heb een hond die 10 jaar in een asiel heeft gezeten in Spanje. Ze is hier nu ruim twee jaar en het laatste jaar is ze pas een beetje rustiger geworden.

Toen ze hier net was klom ze boven op de kasten in paniek, wilde door iedere spiegel naar buiten, of door de t.v. Was alleen maar stil als ik bij haar in de buurt was, zelfs als ik aan het koken was, waar ze me kon zien, was het alleen maar blaffen. Ik kan me goed voorstellen hoe je je voelt, want ik kon ook niet meer na een tijd. Ook omdat je niet weet hoe het verder zal gaan.

Ze kon niet aande riem naar buiten, dus de eerste maand heeft ze alleen in de tuin geplast, ging plat op de grond liggen als ze door had dat ze in de auto moest, echt zo vreselijk bang.

Ik heb wel zachte dwang uitgeoefend om haar naar buiten te krijgen, maar verder heb ik vooral haar volkomen genegeerd. Niet in de zin van geen aaitje of zorg, maar ze hoefde helemaal niks, en ze mocht alles, en ik had mezelf toegesproken dat ik ook niks kon verwachten zodat het alleen maar mee kon vallen.

Na een jaartje veranderde de blik in haar ogen, meer tevreden, niet met altijd die paniek op de achtergrond. Blij als ze me zag.Stond ook te springen voor de deur om mee te gaan naar het bos in de auto. Zat met een blije kop door het autoraampje te kijken.

En ik ben nu echt zo blij dat ik heb doorgezet.

Uiteraard wil ik je niet overhalen, maar het doel van mijn ellenlange verhaal is duidelijk te maken dat geduld veel oplost met zo'n hond. En je verwachtingen heel laag stellen. Succes in ieder geval, welke beslissing je ook neemt.

Je boodschappen zou je misschien ook een tijdje thuis kunnen laten bezorgen, of vragen of iemand wat voor je mee wil nemen. of je gaat naar de markt, daar kun je je hond mee naar toe nemen, eventueel op je arm als de hond angstig is. maar daar kun je ook veel van je dagelijkse boodschappen kopen in ieder geval.

[speurneus carola]

beagles zijn best wel moeilijke honden. waarom omdat ze heel veel hangen naar duidelijkheid.

wees duidelijk voor de hond in begrijpelijke dingen, laat m niet aankloten en zeker niet aclimatiseren daar voelt ie zich 'juist zo onzeker door (losgelaten in het diepe en niemand die hem daarin verteld wat en hoe ie iets moet doen, vandaar dat achterna lopen en plakken, hij zoekt steun). maak hem duidelijk wat jij van hem wil en wanneer ie iets goed of niet goed doet.

geef hem een doel in zijn leven, het leven van beagles (en dat is algemeen bekend) bestaat voornamelijk aan het snuffelen, zijn neus gebruiken (niet voor niks een van de beste speurhonden). ga zoekspelletjes met hem doen. vele honden die bij ons geweest zijn, die problemen had met het een of ander (angst voor mensen, onzekerheid e.d.) zijn hierdoor juist opgeknapt, immers hun wereld bestaat uit hun neus gebruiken, daar zijn ze heer en meester in, en daarin hebben wij mensen de hond weer voor nodig en dat geeft ze het vertrouwen.

[Suuz]

Ik heb zo'n idee dat je wel weet wat je wil...
En dat je het niet kan opbrengen om dit tijd te geven.
Het feit dat je je zo schuldig voelt zeg eigenlijk al genoeg.

Ik veroordeel je zeker niet, al zou ik het anders doen.
Je bent in ieder geval in mijn ogen wel erg eerlijk over wat je denkt.

Volg je gevoel en als je echt denkt dat je het niet kunt opbrengen kun je maar beter zsm de knoop doorhakken.

Dit is niet in een paar dagen opgelost...
Jullie moeten aan elkaar wennen en hij moet je leren vertrouwen. Dit kan een paar weken duren maar ook een paar maanden.

In ieder geval sterkte met je beslissing.

[Terra2006]

Ik heb het besluit genomen om hem terug te geven aan de Stichting. Dit was echt één van de moeilijkste besluiten die ik ooit heb moeten maken. Maar ik kon het echt niet opbrengen meer. Ik heb het hier geloof ik niet eerder aangegeven, maar ik heb zelf reuma. Ik wil dit niet als excuus gebruiken, maar het maakt misschien wel duidelijker waarom ik wat minder energie heb. Dan is zo'n hondje te veel, hij vraagt veel van mij en ik kan hem dat niet geven.
Ik vind het verschrikkelijk dat ik hem dit aan doe, dat hij nu weer naar een ander gezin moet. Het gaat helemaal tegen mijn natuur in om een hond pijn/verdriet te doen, maar op de lange termijn is dit ook voor hem beter. Hij heeft ook niets aan iemand, die gespannen en moe is..
Ze hebben inmiddels wel al een ander gastgezin gevonden, daar hebben ze veel ervaring met probleemhonden. Ze hebben zelf ook 2 beagles. Wat ik heb gehoord, gaat hij het daar helemaal naar zijn zin krijgen... Ik hoop (en ga er van uit) dat het helemaal goed gaat komen met hem.
Ik wil de mensen op het forum nog wel bedanken voor de adviezen die jullie mij hebben gegeven!

[rubella]

Alle respect voor het besluit dat je hebt genomen

Sterkte ermee!

[EstherK]

Sterkte met je besluit, ik heb er veel respect voor!
Ik kan me voorstellen dat het een moeilijk besluit was.

Houd in gedachten dat de hond nu waarschijnlijk een ideaal plekje gevonden heeft en dat hij daar misschien niet terecht was gekomen als hij niet eerst bij jou had gewoond. Oftewel, jij hebt met liefde voor hem gezorgd totdat hij zijn waarschijnlijk definitieve plekje vond.