Om 6.13 uur verloor Sjefke een enorme sloot vruchtwater, en begon ze met af en toe persweeën. Deze zetten echter niet goed door.
Om een uur of 8 ben ik met Eva, die inmiddels ook gearriveerd was en Sjefke naar de dierenarts gereden, een kleine 15 kilometer verderop.
Deze dierenarts had weekenddienst en wilde niet bij mij thuis langs komen.
Na het spuiten van een hoeveelheid oxitocyne (weet niet of ik het goed spel) kwam binnen 10 minuten de eerste pup ter wereld, een reutje. Mijn eerstgeboren reutje had ik al van tevoren een naam gegeven: Odin. Naar mijn vorig jaar overleden paard en de Noorse Oppergod.
Toen ik afgerekend had (moest gelijk...) en net de praktijk uit wilde lopen naar de auto, kwam nummer 2 ter wereld, terwijl Sjefke stond. Het arme diertje viel pardoes op de harde vloer. Dit hondje (weet niet of het een reutje of teefje was) was helaas niet levensvatbaar en is daar achtergebleven.
Sindsdien is er niets meer gebeurd, geen weeën of niks. Op de echo waren echter 4 vruchtblazen te zien, dus er kan nog wat in aantocht zijn.
Met de DA heb ik afgesproken om om 16.00 uur nogmaals te bellen als er in de tussentijd niets geboren is. Zo lang er geen vruchtwater van af komt is het geen probleem als de bevalling niet direct doorzet.
Sjefke is rustig en ziet er niet echt uit of er nog meer pups komen. Ik hoop van wel, want 1 pup alleen is natuurlijk verre van ideaal voor de pup zelf.
Odin heeft nog niet veel gedronken, iets dat me ook enigszins zorgen baart. Maar voor nu laat ik het even gaan, hij piept en kruipt en lijkt verder levendig genoeg.
Meer nieuws volgt zodra ik het heb.
Nu maar hopen dat er nog twee gezonde pups achteraan komen! 
