Hij is altijd verschrikkelijk- stinkend-eigenwijs geweest, en heeft een bijzonder hoge pet op van zichzelf. Toch is hij ook goed gehoorzaam, het duurt allemaal even, maar hij doet wat ik zeg.
De laatste tijd gedraagt hij zich zoals hij was toen hij puberde. Kont tegen de krib. Helemaal zijn eigen ding doen, niet luisteren.
Terwijl hij altijd wacht op toestemming om te gaan zwemmen, duikt hij nu, tegen mijn dringende verzoek in
blijft heel ver achter, op mijn fluiten reageert hij met paniekerig de verkeerde kant opkijken en oplopen.
Ik ga hem dan uiteraard halen en dan is hij blij me te zien (dat is nieuw! vroeger was het: ken ik je ergens van?
Hij is laatst met een andere vrouw meegelopen (denk ik), terwijl ik stond te kwekken met iemand. Hij is onze gewone route gelopen en zat op het keerpunt te wachten in het gras als een verdwaasd madeliefje. Was dolgelukkig dat ik weer terecht was.
Thuis is hij ontzettend aanhalig, ook veel meer dan ik gewend ben van hem. Wel gezellig, hoor, maar zò anders?
Ik weet dat zijn ogen wat achteruit zijn gegaan. In de schemering ziet hij minder.
Zijn oren gaan misschien ook achteruit, maar het snoepzakje hoort hij wel ritselen...Zijn neus is prima. Hij spoort alles op wat dood is en goed stinkt.
Ik ga hem uiteraard meer in de gaten houden buiten.
Kent iemand dit sterk wisselende gedrag bij een oudere hond?
Ik maak me echt zorgen dat hij gaat alzheimeren.
Het lijken misschien kleinigheden, maar het valt anderen ook op dat hij anders doet...????






