Er loopt hier in het bos een meneer waar ze helemaal hotteldebotel verliefd op is. Er zijn meer honden die dat bij deze meneer hebben (hij heeft niet eens koekjes), maar Saar spant de kroon.
De meneer is altijd luid en duidelijk hoorbaar in het bos vanwege het geklingel van een bepaalde riem die hij heeft voor zijn hond.
Gevolg was dat Saar honderden meters ver weg rende zigzaggend door het bos op zoek naar die meneer als ze hem hoorde. Niet handig, en ook wat gevaarlijk, want er grenst een weg aan het bos.
Saar die altijd zo goed luistert was dan totaal onbereikbaar geworden; als een blinde kip rende ze dan weg van me. Die meneer let altijd wel heel goed op als hij bij de weg loopt, met name op Saar, maar toch, ik heb het veeeel liever niet.
Nu ben ik een tijdje terug begonnen met zodra ik zag dat Saar die meneer hoorde (en hem zelf dan ook hoorde, als zij hem hoort is hij ook hoorbaar voor mij gelukkig) haar aan te lijnen, en koekjes erin te proppen.
Na een week of wat had ze het door, en nu komt ze als ze die meneer hoort eerst naar mij toegerend voor een koekje. Dan lijn ik haar aan (want anders moet ik soms 10 minuten lang haar terug blijven roepen en koekjes blijven geven), en dan geef ik haar elke zoveel minuten weer wat lekkers zodat aangelijnd bij mij blijven nog leuker voor haar is dan die meneer. En dat werkt dus.
Als ze die meneer hoort en ze komt naar me toe heeft ze daar een aparte blik, en een aparte manier van bewegen voor; bloednerveus bekkie, heel gespannen lijfje, en constant heen en weer wippen. Als ze een peutertje zou zijn zou je vragen of ze moest plassen
Dat bekkie trekt ze echt alleen maar dan, ik heb haar verder nog nooit zo gezien.
Maar wat ze nu doet, is soms met datzelfde nerveuse bekkie en gespannen wippende lijfje naar me toe komen zetten, en opkijken voor d'r koekie, terwijl die hele meneer er niet is!
Ik heb zowel haar als Moos geleerd dat ze soms een koekje krijgen als ze uit zichzelf aandacht voor mij hebben, dus daarvoor hoeft ze nou niet bepaald 'te doen alsof die meneer er is'.
Het is geen gezicht, en ik moet er altijd heel erg om lachen "jaja, Saar, ik hoor hem denk ik ook heeeeeeeeeel in de verte'
Als ik haar dan negeer dan rent ze ook verder niet weg op zoek naar die meneer, want die is er dan dus helemaal niet, maar gaat gewoon verder met snuffelen enzo.
Je zou toch zweren dat ze me gewoon in de maling neemt, ware het niet dat ze dat niet kan. Maar ik vind het wel apart, en kan het ook niet echt verklaren.
?
