Marie-Josée schreef:Moon schreef:Maar het is mij wel duidelijk geworden dat er onder de staande honden erg veel verschil in jachtpassie zit. Ook binnen hetzelfde ras. Ik ken Bracco's die amper jachtgedrag vertonen (nou ik wist niet dat dat ook een mogelijkheid was
).
Voor ik Dante kreeg, heb ik veel research gedaan. Ik dacht dus dat ik wist waar ik aan begon, maar de voorlichting was veel te rooskleurig en bagatelliserend; 'als je ze maar goed opvoed, komt het wel goed', e.d.
Nou alleen maar goed opvoeden zoals met elk pupje bleek bij ons echt niet genoeg te zijn hoor, er komt wel wat meer bij kijken
Dat is de reden dat ik mensen wil waarschuwen als ze aan een staande jachthond willen beginnen. Niet om het af te raden, maar zodat ze écht weten waar ze aan beginnen. En niet zoals wij door schade en schande wijs moeten worden. En zoals Ken heeft meegemaakt daar zo radeloos van worden dat ze zelfs aan herplaatsen denken....
Inderdaad, zelfs binnen eenzelfde nest zit al enorm veel verschil.Ik ben het met je eens dat je mensen daar wel heel goed op moet wijzen, het wordt inderdaad vaak onderschat.
Nu heeft Ken geloof ik een asielhond? Dat maakt het natuurlijk altijd moeilijker omdat je dan zelf de eerste noodzakelijke opvoeding al niet hebt kunnen doen en de mensen van het asiel, hoe goedbedoelend ook, nooit helemaal kunnen inschatten hoe de hond werkelijk is.Zeker niet wat het "buitenwerk" betreft.
Tomas komt van een goede fokker en zijn karakter is me aanbevolen door een bevriende fokker die zelf jaagt en me er op wees dat dit het hondje met de minste jachtpassie zou worden; puur omdat hij teveel bevestiging vraagt van de baas.
En dat kwam mij wel goed uit
Dus ik denk dat ook het vinden van een goede fokker erg belangrijk is.
Ik ben inderdaad ook van mening dat het vinden van een goede fokker een van de belangrijkste dingen is.
Een fokker die kijkt naar de plek waar het hondje naar toe gaat.
Wat willen ze met het hondje doen en wat niet. In elk nest zitten gewoon verschillende karakters en die karakters moeten wel bij de mensen passen!
Moon: ik ben het helemaal met je eens dat je je goed moet voorbereiden en inlezen zodat je niet voor een verrassing komt te staan, maar niet elke staande jachthond heeft ontzettend veel passie,zoals je al aangaf!, zo niet een niet te begrendelen passie voor jagen. Er zijn er (die ik ken ) ontzettend veel die gewoon lekker rennen , af en toe iets spannends ruiken en weer terug te roepen zijn.
Wij hebben 3 (van de 5) honden waar we veel mee jagen (zowel op nationale proeven als internationale proeven in Duitsland en Oostenrijk) en die het ontzettend goed doen! Die zowel veldwerk, sleepsporen lopen en zweetwerk doen en met jagers mee op jacht gaan en dit met een flinke mate van passie!
Met deze honden lopen we elke dag in het bos voor hun dagelijkse beweging, maar niet 1 van hen verdwijnt om te gaan jagen (ook al ruiken we zelf de zwijnen en de vossen geur). Tuurlijk gaan ze wel hun neus achterna, maar een keer fluiten is genoeg om terug te komen. Hebben ze dan een wilde blik in hun ogen (wat onze jongste nog wel eens wil hebben
) dan gaat ze voor 10 minuten even aan de lijn en dan is het weer goed.
Wat ik mij dan ook afvraag , heeft jouw fokker je gewezen op de jachtdrift van jullie hond?? Want dat moet toch in het nest al duidelijk geworden zijn??
daar durf ik dus ook om die reden niet meer aan te beginnen.
