miekmiek schreef:Ik zou het ook niet kunnen. Ik zou de behoefte hebben om iedere dag te bellen hoe het gaat. Zijn er geen gekke dingen gebeurd? Gaat het allemaal wel goed? Eet en slaapt de pup goed? Dat soort dingen. Ik zou het niet kunnen loslaten, het zou teveel voelen als mijn verantwoordelijkheid en ik zou die niet makkelijk overdragen aan andere mensen. Want hoe goed ken je die mensen nou echt? Nee. Niets voor mij dat fokken.
een nestje 'zomaar voor de leuk' fokken? Ik moet er niet aan denken. Fokken lijkt me helemaal niet zo geweldig leuk en fantastisch.
Het is ook niet gemakkelijk kan ik uit ervaring vertellen.
Maar, het is zeker niet alleen maar leuk, het 8 weken lang zorgen voor en zorgen hebben om een nest pups.
Dat is juist wat zo vertekent, veel mensen (ik bedoel jou er niet mee Miek, maar heb jouw stukje gequote om er in het algemeen op te reageren) stellen het zich
alleen maar leuk voor, maar het is echt niet zo vanzelfsprekend dat alles ook maar goed gaat.
Naast het stuk wat eerder is neergezet als link om even te lezen heb ik even een nuancering op het zo leuk zijn van het fokken van een nestje:
- Je zit eerst vanaf de dekking minimaal 4 weken in spanning of je teefje wel drachtig blijkt te zijn
- De bevalling gaat vaak goed, maar soms ook niet, in het ergste geval kun je je teefje verspelen en dan blijf je over met niets, of een nest moederloze pups
- Na de geboorte van de pups beginnen de zorgen eigenlijk pas echt; groeien de pups goed, eten ze genoeg, krijgen ze geen virus of andere ziekte, hebben ze geen erfelijke afwijkingen zoals open verhemelte e.d., heb je de juiste pupkopers uitgezocht voor de pups, doe je wel genoeg met ze om ze goed te socialiseren etc. etc.
- Je bent 8 weken lang zeer intensief met de pups bezig, in het begin denk je "goh, dat valt allemaal best wel mee" maar vanaf het moment dat het spul begint te lopen wordt het werk wat je eraan gaat krijgen alleen maar meer. Als er eentje gaat piesen of poepen, dan gaan ze allemaal en in het begin ruimt mams dat allemaal netjes op, maar na verloop van tijd wordt dat een taak van de fokker en geloof me, dat kan heel veel werk zijn.
- Als je pech hebt en je pups zetten graag hun tandjes overal in (heb ik tot nu toe altijd gehad), dan zien je meubels en je huis er na 8 weken pups enigszins anders uit dan ervoor. Bij ons zijn alle meubels wel geproefd door met name het laatste nest, en met name onze fauteuils hebben daar flink onder geleden.
- Na 8 weken verlaten de pups hun veilige nest en gaan de wijde wereld in, waarna je als fokker achterblijft met een stel flinke wallen onder de ogen, uitgeblust van alle zorgen en het vele werk wat je de afgelopen weken hebt verzet. Het is dan best wel lekker om weer de tijd te hebben voor jezelf, je relatie en eventueel gezin, je eigen hond(en) en je sociale leven weer op te kunnen pakken, want dat is er enorm bij ingeschoten de periode dat de pups er waren. Maar je zorgen blijven nog wel een poosje, omdat je grip op je pups verdwenen is en je maar moet hopen dat de nieuwe eigenaren net zo goed voor hun pup zorgen als jij zelf zou doen.
Ik vind het heerlijk als alles goed is gegaan en ik heb een nest pups, maar om nou te zeggen dat alles alleen maar rozengeur en manenschijn is en dat dit iets is wat je persé mee moet hebben gemaakt, nee.
Ik heb mijn portie tegenslagen en ellende al wel gehad, en dat ondanks alle zorgvuldige voorbereidingen, het fokken met geteste ouderdieren en alle zorg voor de pups en moederhond.
Het idee dat je geen afstand kunt doen van de pups is iets wat bij veel mensen leeft en ik wil zeker niet zeggen dat het gemakkelijk is om je pups te laten gaan na 8 weken intensieve zorg, maar je weet dat je ze niet allemaal kunt houden en als je fijne baasjes hebt gevonden is het ook heel fijn om te zien dat zij zo blij zijn met hun nieuwe aanwinst, dat verzacht de pijn wel flink vind ik.
zie niet in wat je hier voor commentaar op zou moeten krijgen 
