Moderator: moderatorteam
Dat is zeker waarkitty2 schreef:och, ik neem aan dat ze geen nagels van 5 cm heeft die ze in dat peuterhuidje geboort heeften consequentie ontbreekt het vaak tegenwoordig en haar opmerking dat het mannetje het probeerde en haar aankeek is al een hele stap, hij weet nu dus dat ie iets flink fout doet
Nog meer wensen?Frenk schreef:Nee, ik refereerde aan groepsgevoel omdat ik het opvallend vind dat het "behoren tot een groep" zo fundamenteel en primitief zit ingebakken in het menselijk brein.Dingo schreef:En omdat men zijn mening aanpast ben je een roedeldier? een kuddedier, dat wel, maar roedeldier...
Maar leg jij me anders even uit wat nou precies het verschil is tussen een roedel of kudde en de waarde van dat verschil voor deze discussie
Oh en zeg dan ook even meteen waarom je uberhaupt met dit als voornaamste argument tegen de vergelijking peuter/pup kwam
Zoals ik al zei, een mens is geen hond en een hond is geen mens. Verder heb ik na een lange dag werken geen zin om eindeloos aan jou discussie deel te nemen. Of zoals men hier zo mooi zegt: Men kan iemand niet dwingen deel te nemen aan jou discussie... 
Juist. Zijn eigen moeder steekt hij de gek aan, ook al is hij dus 2 jaar.oud.kitty2 schreef:och, ik neem aan dat ze geen nagels van 5 cm heeft die ze in dat peuterhuidje geboort heeftFrenk schreef:Dat denk ik ook. Bij de vermelding van de nagels zat ik nog wel even zo :N: maar het lijkt goed te hebben geholpen.kitty2 schreef:uiteraard met grenzen, maar ik vind wel dat TS het op de manier waarop ze het nu heeft aangepakt heel goed, dit mannetje was in mijn ogen lichterlijk aan het ontsporen door het slappe gedrag van zijn ouders, het was TS haar hondje, dus zij heeft in mijn ogen netjes en kordaat opgetreden
Wat denk ik het belangrijkste is, is dat ze nu duidelijk is geweest en daar consequent in is gebleven (en dat laatste is volgens mij het toverwoord bij peuters en pups
Dingo schreef:Juist. Zijn eigen moeder steekt hij de gek aan, ook al is hij dus 2 jaar.oud.kitty2 schreef:och, ik neem aan dat ze geen nagels van 5 cm heeft die ze in dat peuterhuidje geboort heeftFrenk schreef:Dat denk ik ook. Bij de vermelding van de nagels zat ik nog wel even zo :N: maar het lijkt goed te hebben geholpen.kitty2 schreef:uiteraard met grenzen, maar ik vind wel dat TS het op de manier waarop ze het nu heeft aangepakt heel goed, dit mannetje was in mijn ogen lichterlijk aan het ontsporen door het slappe gedrag van zijn ouders, het was TS haar hondje, dus zij heeft in mijn ogen netjes en kordaat opgetreden
Wat denk ik het belangrijkste is, is dat ze nu duidelijk is geweest en daar consequent in is gebleven (en dat laatste is volgens mij het toverwoord bij peuters en pups
Aangezien jij post in dit topic en gericht aan mij vragen stelt verkeerde ik in de veronderstelling dat we een gesprek aan het voeren waren (of discussie zo je wilt)Dingo schreef:Nog meer wensen?Frenk schreef:Nee, ik refereerde aan groepsgevoel omdat ik het opvallend vind dat het "behoren tot een groep" zo fundamenteel en primitief zit ingebakken in het menselijk brein.Dingo schreef:En omdat men zijn mening aanpast ben je een roedeldier? een kuddedier, dat wel, maar roedeldier...
Maar leg jij me anders even uit wat nou precies het verschil is tussen een roedel of kudde en de waarde van dat verschil voor deze discussie
Oh en zeg dan ook even meteen waarom je uberhaupt met dit als voornaamste argument tegen de vergelijking peuter/pup kwam
Absoluut mee eens, zo zou ik het ook doen. Kinderen kunnen het wel..Madison schreef:Aangezien ik de TS ben, wil ik nog wel even wat vertellen.
Sinds ik vorige week flink ben uitgevallen tegen het mannetje (heb hem niet hard geslagen of geschopt ofzo, maar ik heb even mijn nagels in zijn schouder gedrukt, hem naar mij toe gedraaid en ben even tegen hem tekeer gegaan) doet hij niets meer tegen Lara.
Vandaag besloot ik het nogmaals te proberen, kijken of hij er wat van geleerd heeft, en ja hoor, hij ging Lara aaien en hij zei: 'Mag nie schoppe'. Het kan dus wel!
En voor degenen die mijn aanpak iets te hard vinden... Het is jammer, maar het is niet anders. Ik heb het menigmaal op een 'normale en beschaafde' manier proberen aan te pakken, door hem rustig uit te leggen wat wel en niet mag. Ik heb ook zelfs zijn handje gepakt en over Lara's rug geaaid. Dit hielp allemaal niet en hij werd steeds sadistischer. Ik weet niet of een kind van twee sadistisch kan zijn, maar het leek er in ieder geval op.
Vandaag leek het erop dat hij het even wilde proberen, hij gaf een schop richting Lara, dus niet TEGEN Lara. En toen keek hij mij aan en ik zette grote ogen op en hij keek direct weg. Dus het lijkt alsof hij voor mij nog meer respect heeft dan voor zijn eigen moeder. Zijn eigen moeder lacht hij namelijk gewoon uit als ze hem straft. Ik heb hem dan vorige week ook echt heel hard aangepakt en misschien wel even pijn gedaan, maar hij leeft nog en hij heeft ervan geleerd. En als hij het de volgende keer nog een keer probeert, dan pak ik hem weer even hard aan en misschien wel harder, aangezien hij nu weet wat wel en niet mag.
Ik ben heus niet van de oude stempel dat je een kind moet slaan of schoppen, of een lijfstraf geven. Maar op een gegeven moment dan ben je het gewoon zat dat een kind zo gemeen doet tegen je hondje. En het is niet alleen in het belang van het hondje, maar ook in het belang van het kind, want zoals velen van jullie ook zeggen: dalijk doet hij het bij een hond die niet zo lief is als Lara en dan is opeens het voetje weg. Nou ja, dan kan hij ten minste niet meer naar Lara schoppen
Ook in de opvoedwereld van het kinderrijk is er sprake van positieve en negatieve bekrachtiging naast positieve en negatieve correctie. Dat kind laten voelen wat z'n eigen gedrag veroorzaakt heet positieve correctie (je voegt iets toe aan de situatie), in geval dat het kind zichzelf in gevaar brengt (als ie een hond trapt doet ie dat), is dat opvoedkundig absoluut te verantwoorden.kitty2 schreef:ik heb dit topic zo eens door zitten lezen en ik moet eigenlijk vreselijk lachen om de mensen die dat kind wel ik weet niet wat willen aandoen...
dit kind is gewoon een pup, niks meer en niks minder, of schoppen jullie je puppen ook de tandjes uit als ie op je stoel zit te kauwen?, ik dacht dat iedereen hier wel bekend was met positieve beloning
dat wil bij kinderen dus zeggen ( of peuters eigenlijk) neem het kind bij de hand, leg uit wat wel lief is en als ie dat niet kan zet je hem ergens anders neer, bij kinderen moet je net als bij puppen ogen in je kont hebben, anders vreten ze nou eenmaal rottigheid uit, ook oud nieuws toch.
bij twee jarigen is het gezegde "ik ben twee en ik zeg nee" algemeen bekend, doodnormaal dus als ze op die leeftijd dingen gaan uitproberen, als ouders of begeleiders dus de taak hier op in te springen, als pa en ma het niet doen moet iemand anders het doen, mede ook om ongelukken te voorkomen.
rottigheid van die stinkpeuters dus radicaal de kop in te drukken, maar schoppen en weet ik veel wat voor enge dingen nog meer vind ik not done
Sorry hoor, maar ik vind het simpelweg bespottelijk. Er is niets, maar dan ook echt niets pedagogisch verantwoord aan het schoppen van een 2-jarige peuter omdat hij/zij een hond schopt. Nogmaals, bij oudere kinderen is het alweer een heel ander verhaal, maar bij peutersbennie schreef:Ook in de opvoedwereld van het kinderrijk is er sprake van positieve en negatieve bekrachtiging naast positieve en negatieve correctie. Dat kind laten voelen wat z'n eigen gedrag veroorzaakt heet positieve correctie (je voegt iets toe aan de situatie), in geval dat het kind zichzelf in gevaar brengt (als ie een hond trapt doet ie dat), is dat opvoedkundig absoluut te verantwoorden.
Door niets te doen geef je de hond mogelijk het idee dat ie een volgende keer zelf de situatie onder controle moet houden en dat is al helemaal niet wat je wilt.
Het gaat hier om een voor het kind mogelijk levensgevaarlijke situatie die de mensen die kids van 2 in de watten willen leggen wellicht over het hoofd zien?
) is ook niet in de "opvoedwereld van het kinderrijk" (:smile2:) aanvaard. Ik vind het niet erg dat je van mening verschilt.Frenk schreef:Sorry hoor, maar ik vind het simpelweg bespottelijk. Er is niets, maar dan ook echt niets pedagogisch verantwoord aan het schoppen van een 2-jarige peuter omdat hij/zij een hond schopt. Nogmaals, bij oudere kinderen is het alweer een heel ander verhaal, maar bij peutersbennie schreef:Ook in de opvoedwereld van het kinderrijk is er sprake van positieve en negatieve bekrachtiging naast positieve en negatieve correctie. Dat kind laten voelen wat z'n eigen gedrag veroorzaakt heet positieve correctie (je voegt iets toe aan de situatie), in geval dat het kind zichzelf in gevaar brengt (als ie een hond trapt doet ie dat), is dat opvoedkundig absoluut te verantwoorden.
Door niets te doen geef je de hond mogelijk het idee dat ie een volgende keer zelf de situatie onder controle moet houden en dat is al helemaal niet wat je wilt.
Het gaat hier om een voor het kind mogelijk levensgevaarlijke situatie die de mensen die kids van 2 in de watten willen leggen wellicht over het hoofd zien?
Als je een kind van die leeftijd duidelijk en voor hem begrijpelijk verbaal corrigeert en voorbeeldgedrag laat zien, dan kan het werken (mits hij dus echt begrip heeft van/voor de situatie.) Maar "laten voelen wat z'n eigen gedrag veroorzaakt" (lekker eufemistisch
En als jij denkt dat de mensen die kritiek hebben op jouw denktrant/handelswijze dat doen vanuit "kids van 2 in de watten leggen" dan bewijs je voor mij alleen maar eens te meer dat begrijpend lezen voor jou te hoog gegrepen is.
Ik wordt zelf ook niet zo snel kwaad, maar kom niet aan mijn hond.......
oog om oog is nogal een zwart wit manier om tegen aan te kijken.Frenk schreef: Dat ik zeg dat ik "oog om oog" met een 2-jarige niet de juiste aanpak vind is iets anders dan dat je het maar moet accepteren
Een hond is een roedeldier maar.... een mens ook. En net als pups kun je kleine kinderen nog niets uitleggen. Verder moet je bij allebei consequent zijn. Ik zie eigenlijk meer raakvlakken dan verschillen. oke, je doet een pup geen luier aan en een kind wordt pas met 2 hooguit zindelijk.Dingo schreef: Je kunt mensen niet over 1 kam scheren als honden. Een hond is een roedeldier. Ik voed een pup op als pup, en niet als kind. Ik zou een kind ook niet opvoeden als pup. Alhoewel, een bench voor een baby.....
Ik denk dat jij kinderen van 2 hopeloos onderschat. Je moest eens weten wat die allemaal in de gaten hebben! Meer dan de ouders vaak erg in hebben.Frenk schreef: Zodra een kind het begrip heeft bereikt om daar iets mee te kunnen, ben ik ook wel van het aan de lijve laten ondervinden (met grenzen uiteraard), maar op 2jarige leeftijd heeft dat echt nog geen zin
Haha, geeft niet hoor, ik word wel vaker vergeleken met Cruella De VilFrenk schreef:Dat is zeker waarkitty2 schreef:och, ik neem aan dat ze geen nagels van 5 cm heeft die ze in dat peuterhuidje geboort heeft
Ik moest bij die nagels (en dat is niet persoonlijk hoor TS) ongewild aan dit denken:
maar kan ook heel aardig en lief zijn Heb je ook een mooie bontjas van honden en prachtig geverfd haar?Madison schreef:Haha, geeft niet hoor, ik word wel vaker vergeleken met Cruella De VilFrenk schreef:Dat is zeker waarkitty2 schreef:och, ik neem aan dat ze geen nagels van 5 cm heeft die ze in dat peuterhuidje geboort heeft
Ik moest bij die nagels (en dat is niet persoonlijk hoor TS) ongewild aan dit denken:
bennie schreef:Ik vind het niet erg dat je van mening verschilt.Frenk schreef:Sorry hoor, maar ik vind het simpelweg bespottelijk. Er is niets, maar dan ook echt niets pedagogisch verantwoord aan het schoppen van een 2-jarige peuter omdat hij/zij een hond schopt. Nogmaals, bij oudere kinderen is het alweer een heel ander verhaal, maar bij peutersbennie schreef:Ook in de opvoedwereld van het kinderrijk is er sprake van positieve en negatieve bekrachtiging naast positieve en negatieve correctie. Dat kind laten voelen wat z'n eigen gedrag veroorzaakt heet positieve correctie (je voegt iets toe aan de situatie), in geval dat het kind zichzelf in gevaar brengt (als ie een hond trapt doet ie dat), is dat opvoedkundig absoluut te verantwoorden.
Door niets te doen geef je de hond mogelijk het idee dat ie een volgende keer zelf de situatie onder controle moet houden en dat is al helemaal niet wat je wilt.
Het gaat hier om een voor het kind mogelijk levensgevaarlijke situatie die de mensen die kids van 2 in de watten willen leggen wellicht over het hoofd zien?
Als je een kind van die leeftijd duidelijk en voor hem begrijpelijk verbaal corrigeert en voorbeeldgedrag laat zien, dan kan het werken (mits hij dus echt begrip heeft van/voor de situatie.) Maar "laten voelen wat z'n eigen gedrag veroorzaakt" (lekker eufemistisch
En als jij denkt dat de mensen die kritiek hebben op jouw denktrant/handelswijze dat doen vanuit "kids van 2 in de watten leggen" dan bewijs je voor mij alleen maar eens te meer dat begrijpend lezen voor jou te hoog gegrepen is.
