Hij wordt oud

[lidy2]

Ik begrijp 't wel, denk ik. Je kunt heel lang je ogen sluiten voor het ouder worden van je hond, maar als er eenmaal heel duidelijke tekenen zijn, dan word je er met je neus op gedrukt en kun je 't niet meer ontkennen of negeren. Onze oudste hond is (geschat) 11. Ze is nog superactief en haar ouder worden is eigenlijk alleen te zien/merken aan haar steeds grijzer wordende toetje. Natuurlijk ben ik blij dat ze deze leeftijd in goeie gezondheid heeft gehaald, maar - zoals je zegt - 't maakt 't zo duidelijk dat 't grootste gedeelte van haar leven achter ons ligt en DAT vind ik wel moeilijk om mee om te gaan. Ik wil er helemaal niet aan denken dat ze er over een paar jaar niet meer is - ik weet 't, da's niet realistisch, maar zo voel ik 't. 't Kost moeite om je met dat idee te verzoenen. Dat is dan een voordeel van ouder worden - je krijgt de tijd je ermee te verzoenen.

[Mojuan]

Je verwoordt het ontzettend mooi!
Zo voelt het idd!

[gyanty]

Ik begrijp het wel. Bas begon pas eigenlijk het jaar voor zijn overlijden meer ouderdomskwaaltjes te krijgen als slechter horen (dat ik commando's niet meer fluisterend kond geven), slechter zien (nachtblindheid) en veel meer slapen en wat stijfheid tonen. Hij was dus 14 a 15 jaar voor het allemaal begon en toen hij ziek werd was het met een half jaar ook zo ineens gebeurd. Nu heeft Bas ook tot zijn 12 of 13 wedstrijden behendigheid gelopen. Toch vond ik het ook erg moeilijk. Geen lange wandelingen meer kunnen maken, alhoewel hij best mee ging hoor, maar daar moest hij minimaal 2 dagen van bekomen.
Nu hebben we Winnie pas met 9 jaar gekregen en ben eigenlijk wel benieuwd hoe die als jonge hond geweest was. Ondanks dat het al snel een hele fitte hond bij ons was, is ze altijd een beetje lui geweest (totdat je met het balletje ging gooien). Wij hadden ook niet verwacht dat zij Bas zou overleven, maar kijk daar onze oude Winnie is nu alweer 15,5 jaar. Het is moeilijk, want elke keer vraag je je weer af, zou ze er nog zijn? En als ze dan weer eens heel diep slaapt en niet meteen reageert dan schiet het meteen weer door mijn hoofd. Nee ouder worder gaat zeker niet zonder zorgen.

[mari-anne]

Ik vind het ook heel moeilijk om te zien dat onze Raisa zo oud word. Ze is 13 en heeft kanker al 2 jaar. Maar sinds januari weten we dat ze niet meer geopereerd kan worden omdat de bulten nu ook in de spieren zitten.
Dus nu is het gewoon dom afwachten.
Ze heeft geen pijn.
Maar we merken dat ze echt ouder is geworden. Veel slapen. Minder van de andere honden kunnen hebben. Soms loopt ze zou traag mee dat je echt een kwartier over een stukkie van vroeger 5 minuten doet.
Maar nog altijd moet de bal mee. En als ze in het bos is, dan kan ze soms weer een gek half uurtje hebben alsof ze weer een pup is.

Vind het ook erg dat ik stom genoeg nu bijna constant met die vraag in mijn hoofd zit.... hoe lang nog????
Dan zie je dat grijze snuitje en merk je dat ze op bepaalde dingen niet meer vol overgave reageerd.
Ik probeer wel om gewoon te genieten van haar en me voor te houden dat ze nu bij ons is en daar gaat het om. Nu kan ik haar nog zien en aanraken en verwennen met ladingen pensstokjes en lekkers.
En wie weet leeft ze nog wel een paar jaar.
Maar soms als ik haar roep en ze reageerd niet, dan voel ik een steek en kan alleen maar denken..... nee nu nog niet, nu is nog te vroeg.