Vriend was vanavond met Nilsson aan het wandelen.
Nilsson speurt iets en loopt naar een maisveld toe, kijkt achterom naar mijn vriend en die zegt: toe maar, het teken dat hij van ons het maisveld in mag, soms mag het niet en dan komt hij weer bij ons, dat laatste vind ik zo knap van hem maar daar gaat het nu niet om.
Nilsson rent het mailsveld in en even later vliegt er een buizerd omhoog, mijn vriend fluit Nilsson terug en hij komt terug.
Vriend geeft weer commando: toe maar en Nilsson rent het maisveld weer in en begint te blaffen zoals hij doet als hij iets raars ziet, vriend fluit Nilsson weer terug en laat hem naast zich zitten.
Daarna geeft hij het commando: zoek apport.....en Nilsson raced het maisveld in en komt terug met een dode haas!!
Hij gaat voor mijn vriend zitten, houd het apport vast en geeft hem daarna af in de handen van mijn vriend.
Mijn vriend had bijna een zakdoek nodig.
Nilsson, de jachthond die geen wild apporteert door een nare ervaring tijdens de jachttraining, apporteert nu een haas en geeft hem af zoals het hoort.
En keurig vasthouden, niet bijten in de haas, niet overpakken, gewoon netjes en zacht vasthouden.
En zo ongeloofelijk trots kijken, gelukkig had mijn vriend zijn telefoon bij zich zodat hij foto's gemaakt heeft en een filmpje.
Foto volgt.
En het mooi was, mijn vriend was echt ontroerd.
Natuurlijk gebeurt zoiets als ik er niet bij ben.
Maar gelukkig hebben we de foto's nog......



