Sinds een aantal maanden duw ik Shib voordat we gaan wandelen een piepspeeltje in zijn bek. Hij heeft dan veel meer aandacht voor dat speeltje (en mij dus
) en trekt ook een stuk minder aan de riem, ideaal dus. 
Vanmiddag heb ik dus een piep banaan voor hem gekocht en ik heb net zijn hele wandeling met een grote grijns op mijn gezicht rond gelopen door alle reacties van andere mensen en hoe Shib daar dan ook weer op reageert. Shib is namelijk aandachtsgeil en als hij door heeft dat mensen op hem letten, gaat hij altijd nog net wat trotser en blijer lopen en showen. Een prachtig gezicht is dat.
Het werd helemaal mooi toen aan de overkant van de straat een gezinnetje liep waarvan vader en moeder bezig waren met hun zoontje. Hun dochtertje stond met open mond te kijken naar Shibje en zijn banaan. Op een gegeven moment riep ze naar haar moeder "MAMA, KIJK! Die hond heeft een banaan in zijn mond! Kijk dan!". Maar toen moeders eindelijk keek was ik net te ver weg voor haar om de banaan nog goed te kunnen zien. Ze geloofde haar dochter ook niet dus, arm ding.
Op het laatst gooide Shibje zijn banaan nog neer voor een stoere jongen die 2 meisjes aan zich had hangen. Hij heeft toch 2 keer Shibjes banaan weg gegooid en toen ik voorbij liep merkte hij ook nog op wat voor een mooie hond Shib is.
Ik kan daar toch zo van genieten hé
