Mensen waar ik anders moeilijk contact mee kon krijgen of die normaal gesproken niet praten, vroegen me nu opeens waar ik de hond had gelaten! Ook bezoek kwam naar me toe om te vragen of hun moeder de hond nog even bij haar bed kon krijgen, omdat ze dat zo leuk vond! Deze dame zag Rhodin, schoof meteen een stuk op en zei "Och wat ben je zoet, kom maar bij me in bed liggen" en schoof op om plaats te maken voor Rhodin, die zo'n 35 kg weegt.
Verder zitten mensen vaak een beetje voor zich uit te staren en nu zaten ze allemaal met een grote glimlach naar Rhodin te kijken die met zijn Wubba Kong de kamer door stuiterde. Echt prachtig om te zien hoe mensen kunnen ontdooien als er een hond is. Het leuke vond ik ook dat Rhodin normaal gesproken niet zo houdt van knuffelen met vreemden en hij waarschuwde als een vreemde collega de afdeling op kwam, maar bij bewoners was er niets te merken van zijn terughoudendheid en liet ik hem op de rand van het bed staan en ze konden hem zo aaien en knuffelen. Een groot succes dus en waarschijnlijk komt Rhodin vaker mee!
Ik had er graag foto's van willen maken, het was zo'n mooi gezicht, maar i.v.m de privacy kan dit helaas niet.






