zwaar dilemma

[Caro.]

Ik ga mee met de meerderheid... als pijnstilling nu nog zoveel goed doet, dan zou ik voor de moeilijke momenten dat geven.
Mocht het nu zo erg zijn dat ze praktisch niet kan lopen, dan is het een ander verhaal, maar zo erg is het gelukkig niet aan de orde.
Dus ik geloof niet dat ik in deze omstandigheden en op deze leeftijd én nog goed reagerend op pijnstilling, een operatie zou laten doen.

[Tulp]

Volgens mij geeft een operatie geen garantie op een pijnvrij leven (ervaar ik hier met twee honden), voor mij zou dus de keus niet zo moeilijk zijn en zou niet opereren op deze leeftijd. Ik zou met Rimadyl de middenweg proberen te vinden voor een leuk leven. En anders maar meteen twee de dag dat je een lekkere wandeling gaat maken met Dropje.

oei, bleven ze ook na de kruisbandoperatie manken?

ja, dat moet ik niet te vaak horen natuurlijk, door de ervaring met crunchjes' schouder waarbij de ingreep en de langdurige rust totaal geen verbetering bracht ben ik toch al extra sceptisch.....

Ja, allebei.

[Rami]

Ja, ik vind het eerlijk gezegd best een beetje een raar idee dat Billy dus waarschijnlijk ook gewoon geluk heeft gehad. Dat hij én zo goed de operatie heeft doorstaan én snel en zonder problemen door de revalidatie-tijd heen kwam én dat hij nu zonder pijn en ongemakken (en voor een 11 jaar oude hond zeer actief) door het leven gaat. Dat dat dus niet vanzelfsprekend blijkt...

nee, ik denk ook niet dat het zo extreem is dat hij echt 'de grote uitzondering' is, zeker niet. maar ik lees hier nu toch dat het niet altijd vlekkeloos gaat en met de perikelen van crunch nog vers in mijn hoofd én de leeftijd van dropje (die 'rastechnisch' gezien waarschijnlijk nog iets hoger ligt dan billy's) vind ik het dan wel een stuk groter risico als wat ik oorspronkelijk had ingeschat .

Aja, dat 'rastechnische' had ik nog niet aan gedacht. Dat speelt idd ook mee.
Nou, ik hoop dat met pijnstilling en rekening houdend met wat wel en niet kan, Dropje nog een hele tijd zonder al te veel pijn en ongemakken mee kan. 't Lieve, knappe veteraantje...

[miekmiek]

Ik zou niet opereren. Ik vind de nadelen hier zwaarder wegen dan de (ook nog onzekere) voordelen. Het enige wat je haar nu ontneemt is lange wandelingen. Dat is wel iets heel belangrijks voor een hond, maar het is nou ook weer niet zo dat ze daardoor suf bij jou op de bank komt te liggen. Er is nog zoveel actie in en rondom je huis, ik denk dat ze daar ook héél gelukkig mee zal wezen. Ik denk dat het vooral voor jou moeilijk is, omdat je weer even met je neus op het feit gedrukt wordt hoe kwetsbaar je hond is, helemaal een ouder wordende hond. En dat zo'n beslissing nou eenmaal zwaar op je schouders weegt. Dat is moeilijk. Sterkte Inge.

[Madelief]

ik ben wel zeker dat wat je zegt gedeeltelijk zo is hoor (de arthrosevorming ná het letsel en zo), maar dat het helemaal zo werkt kan dan ook weer niet, daarvoor zijn hier ook al teveel honden de revue gepasseerd die erg mankend de operatie in gingen en er totaal niet meer mankend uit kwamen (bv. billy van rami en huts van jessica).

als dropje nu chronisch zou manken zou ik ook eerder denken dat de arthrose en de slijtage in het algemeen al een hele grote rol speelt, maar bij haar is het (tot nu toe) enkel na acuut zware belasting - dan mankt ze even heel erg, als na een trauma (band die steeds wat verder inscheurt?).

een reu uit mijn allereerste nest is ook aan zijn kruisband geholpen op 11 jaar en heeft het nog prima gedaan tot VIJFTIEN jaar .......

Ik heb er me er te weinig in verdiept om een gegrond idee te hebben, dit is wat ons verteld werd. Natuurlijk kan een operatie helpen, maar waren dat ook gevallen waarbij het om al reeds lange tijd bestaande letsels ging? Zoja, dan zou ik het wel doen denk ik. Onze flatcoat is dood- en doodziek op 12 jarige leeftijd geopereerd aan een baarmoederontsteking. Ok, wel veel minder revalidatietijd, maar ze is wel nog op een maand na 16 geworden. Toch bijna 4 hele mooie extra jaren...
En dat Vlam al zo weinig kon de laatste jaren wil niet zeggen dat Drop dat eender ervaren zal. Ik vond haar verdomd vief op de clubmatch voor al zo'n oudere dame....dus in mijn ogen kan ze zeer zeker nog heel wat jaartjes mee....maar hoe weet je zoiets nou...niet (en da's maar goed ook natuurlijk, het verdriet dat je zou hebben als je alles van te voren wist...)

Moeilijk hoor!

Ja, dat verder inscheuren zou natuurlijk kunnen...dan zou ik denk ik ook wel wat willen laten doen denk ik. Nou, aan mijn twijfelachtige mening heb je ook duidelijk niks

Misschien kan het qua roedel wel geen kwaad. Misschien helpt het wel een vlekkeloze overname?? Of is dat heel optimistisch gedacht . Je treft het de laatste tijd niet met je roedel zeg.... ik hoop dat er snel betere tijden aanbreken.

[*Ellen*]

Als ik voor Dropje zou mogen kiezen dan zou ik ook zeggen : niet opereren.

[Madelief]

Alhoewel... hoe lang kan ze dat plekje nog houden? 2 jaar? En hoe erg is dat als ze dat plekje kwijt is en lager in rang wordt? Hoe "lief" zijn je honden met een zieke/zwakke in hun midden?

ik denk dat ze haar plek nog redelijk goed kan houden zolang haar conditie goed blijft. en dat is dus het probleem : als ze 8 weken opgesloten en/of aangelijnd moet dan ben ik er 100% zeker van dat ze zich zelf (en niet onterecht) zo onzeker zal voelen over haar positie dat ze dat zal compenseren door wat steviger uit de hoek te komen en juist dat kan voor erge spanning zorgen bij haar 'onderdanen' (waarschijnlijk vooral attack), waardoor er een machtsstrijd kan ontstaan waar drop nog helemaal niet aan toe is. zij is in haar kopje nog steeds heer en meester en er zijn ook nog totaal geen tekenen van een machtswissel - de kans dat ze haar positie dus zomaar zonder serieuze problemen zou opgeven is heel erg klein.

aha. Tevens antwoord op mijn vraag..

[Marloes*]

Ik heb geen idee wat ik je moet aanraden, heb er geen verstand van, en ik denk toch dat je dat zelf, met je hart en je hoofd moet beslissen.
Maar ik wil je er wel veel sterkte mee wensen, want het is nogal een beslissing!!

[Carmen]

Tsja moeilijk Inge.
Mijn eerste ambull is 2 keer geopereerd aan kruisbanden en daarna nog een scheur van het gewrichtkapsel. Ik von het echt een zware ingreep met lange revalidatie. Hij was chronisch ziek en is maar 3 jaar geworden. Als ik van te voren wist dat het zo zwaar zou zijn had ik hem dat allemaal niet laten doorstaan. Ik kan me dus goed voorstellen dat je het niet doet.
Sterkte met de keuze

[renee-uk]

ik kan je niks raden maar wil je wel sterkte wensen met je beslissing, het is wat de engelsen noemen een keuze between a rock and a hard place...

[Tamara.]

Oh, oh, je dames zetten je wel aan 'het werk' de laatste tijd

Een lastige beslissing en ik weet niet wat ik zou doen als ik daadwerkelijk in jouw schoenen zou staan maar zo van een afstandje het verhaal lezen vanachter mijn pc zou ik denken: niet opereren.

Als het niet om een (gedeeltelijke) ruptuur gaat, wat zou het dan wel kunnen zijn? Ik denk niet iets wat makkelijker te verhelpen is met een snellere revalidatie. Als het wel iets kan zijn wat makkelijker te verhelpen is e.d. zou ik zelf willen weten of het dat niet kan zijn (als dat makkelijker te achterhalen zou zijn).
Verder zo lang als mogelijk en als het nodig is op pijnstilling zetten en met wandelingen er iets meer rekening mee houden en de pijnstilling verhogen of verlagen.

Haar conditie is nu nog hartstikke goed, als ze geopereerd is en daarna 8 weken revalideren, wat voor invloed heeft dat op haar algehele conditie? Bij oudere mensen zie je ook dat ze van veel verder moeten komen na een operatie. Langer revalideren en de conditie die in de tussentijd harder achteruit is gegaan.

Alles bij elkaar; haar leeftijd, geen zekerheid dat een operatie en 8 weken revalidatie succesvol zal verlopen en de grote impact die het op de roedel kan hebben zou voor mij voldoende zijn om te beslissen voor niet opereren.

Succes met je beslissing Inge, het zal allemaal niet makkelijk zijn

[Rataplan]

Ik zou Anubis bellen, dat advies heb jij mij toendertijd ook gegeven en dat heeft goed uitgpakt. Niet vergelijkbaar hoor verders, Obelix was toendertijd 3 jaar. Succes!

[mariaa]

wat een dilemma
ik zou haar ook niet opereren.....
heel veel sterkte met de beslissing.

[Jackira]

In hoeverre is het in te schatten dat het inderdaad is wat jij zegt Inge?

Als dat niet goed in te schatten is zou ik wel onderzoek laten doen om zeker te weten dat het niet iets is wat in verhouding makkelijk is op te lossen. Verder heb ik totaal geen ervaring met dit soort operaties, dus heb ik ook geen idee hoe zwaar de revalidatie is. Maar als jij zegt dat dat te zwaar wordt dan zal dat uiteraard zo zijn. Ik ga altijd voor kwaliteit i.p.v. kwantiteit en neem op die manier mijn beslissingen. Maar hoe dat in te passen in deze situatie weet ik niet omdat ik daarvoor niet over genoeg kennis beschik.

Moeilijk omdat je ook met rangorde dingen te maken hebt.

[L@nghaar]

Ja, ik vind het eerlijk gezegd best een beetje een raar idee dat Billy dus waarschijnlijk ook gewoon geluk heeft gehad. Dat hij én zo goed de operatie heeft doorstaan én snel en zonder problemen door de revalidatie-tijd heen kwam én dat hij nu zonder pijn en ongemakken (en voor een 11 jaar oude hond zeer actief) door het leven gaat. Dat dat dus niet vanzelfsprekend blijkt....

Het is geen kwestie van gewoon geluk hebben, er zijn meer factoren die meespelen.
Het gewicht van de hond, de bespiering van de hond, de algehele conditie, het formaat van de hond, het herstel vermogen, hoe lang is het letsel aanwezig en wat voor letsel is het
. ( oude ruptuur met veel arthrose enz)

De Hovawart van mijn vriendin had van bovenstaande punten een paar punten die het herstelproces niet bevorderd hebben.

Maar gelukkig zijn er ook positieve verhalen!!!!

[Gos]

Over de operatie kan ik niks zinnigs zeggen omdat ik er geen ervaring mee heb, maar wel over dit stukje:

mist dropje haar lange wandelingen? niet in de zin dat ze deel uitmaken van een vaste routine, maar ze geniet er wel heel heel erg van. eerlijkheid gebied me om te zeggen dat IK ook voornamelijk degene ben die (mee)geniet - ik vind het heel erg moeilijk om bij zo'n verder nog kek dametje te moeten aanvaarden dat ze nooit meer mee zou mogen op de echt leuke uitjes .

Mijn meneertje Max ging ondanks z'n gedeeltelijk verlamde achterpoot nog heel graag mee een lekkere wandeling maken vorig jaar, daar genoten we echt van saampjes. Maar ik merkte op een gegeven moment wel dat hij er daarna voor moest boeten, en vaker op andere momenten geen puf meer had. We dachten toen dus ook dat hij deze zomer niet meer zou overleven, eerlijk gezegd. Vanaf eind voirg jaar hebben we de beweging ingedamd, dus geen echte wandelingen meer, maar wel 2x per dag mee naar de hei, een keer met de andere aso Laika (samen snuffelen) , en 's morgens vroeg alleen exclusief voor hem, en dan laat ik hem z'n balletje een behoorlijk aantal keren opzoeken (hij ziet weinig meer, dus hij moet dan "hard werken). De duur en intensiteit van de activiteiten zijn dus behoorlijk gereduceerd, maar hij vaart er wel bij. Hij vindt het dan ook weer prima om naar huis te gaan en is verder nog een opgewekt hondje. Z'n enthousiasme voor z'n balletje is nog steeds hoe het bij hem hoort, dus hij is nog erg Max. Maar een bejaarde Max. En ik heb geleerd mee te genieten van z'n bejaarde-Max-dingetjes.

Heel veel sterkte met de beslissing Inge, als het zo simpel was, dan had je de beslissing al genomen....

[schelsey]

Ook al had ik plannen me niet meer te mengen in discussie's toch vind ik dat ik hier mijn ervaring even moet neerzetten

mijn herder is 8.5 jaar jong en op 5 maanden tijd aan beide poten geopereerd, grootste nadeel van iets oudere honden die al problemen hebben dat eens spiermassa verdwijnt ze andere problemen erbij krijgen en het heel moeilijk is en lang duurt voor ze terug beetje in orde geraken, bij de 1 ste poot heeft het 4 maanden geduurd voor ze terug mee goed kon wandelen zonder pijn achteraf, en 1 maand daarna scheurde de andere, en nu 6 weken verder zit ze terug in zelfde situatie als bij de 1 ste, kan amper 10 min gaan en heeft dan overal pijn, omdat spiermassa aan de heupen weg zijn, (hd) en ze meer op de voorpoten steunt (ed) overal pijn na wandelen, maar ze moet bewegen om spiermassa te krijgen, en dit dan voor een hond van 8.5, hoe gaat dit zijn voor een hond van 11, denk dat jou beslissing het niet te laten doen beste is, alhoewel, eens de kruisband volledig over is ze niet meer steunt op die poot het moeilijker zal zijn beslissing uit te stellen, dan is de keuze ofwel inslapen of op hele zware pijnstillers zetten, toen bij mijn hond de kruisband volledig doorscheurde heb ik toch maar besloten om weer te opereren, was deze keuze of inslapen, want ze kon toen helemaal niets meer en heb het toch maar gedaan ook al wist ik dat het weer heel lang zal duren voor ze hier door geraakt, mijn hond is op 6 maanden tijd ook enorm verouderd door deze trauma's, erg grijs geworden

maar dit is maar mijn ervaring met mijn hond

[Marjoleine]

van impact van rust op oude lijfjes en rangordes liggen ze al helemaal niet wakker - ik wel .

Ik denk dat dit je belangrijkste overweging is. En terecht.
De balans is nu goed, dat moet je niet verstoren.

[renee-uk]

voor mijn gevoel heb je de goede keuze gemaakt, ik denk dat dit het beste is voor jou en je roedel.
Fijn dat ze met pijnstilling toch redelijk snel weer opknapt, zolang dat zo blijft zou ik haar toch meenemen op die lange wandelingen.
Die komen toch niet dagelijks voor en als ze er zo van geniet zou ik haar dat niet afnemen.
Ik heb maar zo het idee dat Dropje de pijn erna voor lief zou nemen als ze die keuze zelf zou mogen maken

[jip007]

moeilijk zeg , ik denk dat ik het niet zou doen , of ze moet er zo'n pijn aan gaan krijgen dan is het iets anders. Onze Inky is toen in 1 jaar aan alletwee haar knieen geopereerd , en 1 poot is altijd slecht gebleven. En wat het voor gevolgen heeft voor de rangoorde kan alleen jij bepalen. Hier heeft Lance toen 3 mnd apart gezeten na zijn hernia operatie , en er is toen niets veranderd tussen de reuen onderling , maar ja reuen zijn sowieso iets makkelijker met alles. Als hier Naffie naar de DA is geweest , ziet Leg haar al al een indringer
Sterkte met je beslissing , dit zijn geen leuke dingen , en al helemaal niet als ze oud zijn

[renee-uk]

Ik heb maar zo het idee dat Dropje de pijn erna voor lief zou nemen als ze die keuze zelf zou mogen maken

oh ja, zonder enige twijfel, alleen heb ik schrik dat ik zo de boel helemaal stuk maak .

Dat snap ik wel, dat snap ik helemaal zelfs maar toch.......
je zou misschien die lange wandelingen wat korter kunnen maken?
Ik roep ook maar iets hoor, maar het zou mijn hart breken als ik een van mijn honden echt dingen moest gaan ontzeggen die ze zo verschrikkelijk graag doen zonder dat toch wat te compenseren

[renee-uk]

zo ga ik het ook doen hoor, ik kan me echt niet bij de beslissing neerleggen om haar dat nooit meer te gunnen . kortere wandelingen lukten tot nu toe nog goed, alleen komen we dan langs water met een hele steile kant en dat is ook weer nefast natuurlijk.
en zoiets als gisteren.....sja, als ze halverwege plots erg begint te manken (was gisteren zo) dan moet je toch nog dat hele eind verder natuurlijk. gelukkig zat ze er gisteren zelf amper mee, maar je eigen maag is dan toch wel wat toegeknepen hoor .

dat kan ik me zo goed voorstellen, bah dan wordt je plezier toch behoorlijk overschaduwd op zo'n fijne wandeling.
Het is en blijft hartstikke moeilijk Inge, maar ik heb er alle vertrouwen in dat je er een weg in vindt.
Verd*mme ze moesten die ouderdomskwaaltjes afschaffen al was het alleen maar voor baasjes gemoedsrust

Haar voor zo'n wandeling pijnstilling geven, is dat een idee of gaat ze dan nog erger uit haar dak met nog grotere gevolgen naderhand? Denk zoals je haar beschrijft het laatste trouwens

[Madelief]

Ik heb een keer een film/documentaire gezien over een wolvenroedel (ingevangenschap), waarbij de alfateef een dermate ernstige pootwond kreeg dat de poot geamputeerd moest worden.

Iedereen verwachtte dat er een shift zou optreden...maar niets was minder waar. Madame driepoot werd direct weer geaccepteerd als alfa en heeft dat vast weten te houden.

Helpt zeker niet he, dit voorbeeld . Maar ik denk dat jij je roedel het beste kent en dat je wel weet hoe en wat. het enige is natuurlijkw el dat het zowieso uitstel is. Ze zal óf ouder en zwakker worden, óf meer pijn krijgen en dan heb je hoe dan ook een keer dat punt waarop er mogelijk shifts optreden of dat ze sjagerijnig is. Nee, ik ben geen hulp, sorry!!

Ik begrijp je zware dilemma want er is veel te zeggen voor alle kanten van het verhaal. Potdorie.

[renee-uk]

Haar voor zo'n wandeling pijnstilling geven, is dat een idee of gaat ze dan nog erger uit haar dak met nog grotere gevolgen naderhand? Denk zoals je haar beschrijft het laatste trouwens

en toch ga ik dat wel doen, want de manier waarop ze gisteren liep (heel raar trekken met haar achterhand, niet echt 'normaal' manken) zag me er zeker niet bevorderlijk uit voor haar rug, dat heb je overigens vaak met manken - ook bij mensen.

Ik zou dat ook doen denk ik én de afstand aanpassen en heel erg veel schietgebedjes doen....
bah Inge, leuk is anders en het blijft moeilijk.

[tineke]

Ik kan me je dilemma voorstellen Inge en ook ik denk dat de beslissing die j genomen hebthet beste zal uitpakken ,dat hoop ik in ieder geval wel voor jullie

[Rami]

Haar voor zo'n wandeling pijnstilling geven, is dat een idee of gaat ze dan nog erger uit haar dak met nog grotere gevolgen naderhand? Denk zoals je haar beschrijft het laatste trouwens

en toch ga ik dat wel doen, want de manier waarop ze gisteren liep (heel raar trekken met haar achterhand, niet echt 'normaal' manken) zag me er zeker niet bevorderlijk uit voor haar rug, dat heb je overigens vaak met manken - ook bij mensen.

Rimadyl kun je juist beter geven voordat je een wandeling gaat maken. Volgens verschillende (ervaren) orthopedisch opgeleide dierenartsen. Zij gaan dan uit van een onderhoudsdosering voor de ontsteking-remmende werking (bij Billy is dat bijv. ander halve pil (150 mg) Rimadyl per week, heeeeel weinig dus) en dan zo nodig voor een grote wandeling (of een andere lichamelijk wat zwaardere belasting) geef je er 100 mg (1 pil dus). Minimaal 1 uur van tevoren, met wat voedsel.
Die onderhoudsdosering krijgt Bill nog steeds, maar Rimadyl voor een wandeling hoeft op het moment niet.

[Hutsje]

moeilijke beslissing inge! bij huts hadden we geen keus, ze had te veel pijn. ze mankte ook niet echt nadat de band helemaal was afgescheurd maar had heel veel moeite met opstaan en de eerste paar passen. de operatie is mij 100% meegevallen en de revalidatie ook. naderhand heeft ze daar voor nooit meer 1 pijnstiller gehad trouwens . maar als haar andere knieband vorig jaar afgescheurd zou zijn (toen ze 10 was) zou ik ook heel goed moeten nadenken wat ik zou doen.

[Rami]

hoe bedoel je dan die 1,5 pil per week? in hoeveel dosissen geef je die dan?

1 Dosis per week. Dus elke dinsdag geef ik Billy 1,5 pil (150 mg) bij zijn maaltijd. Dat is - voor zijn gewicht - de juiste dosis qua ontsteking-remmende werking.

goed dat die rimadyl vooraf dus ook aangeraden wordt door orthopedisten, dan hoef ik me er zeker niet schuldig over te voelen .

Het werd mij aangeraden na de revalidatie-tijd. Als we dan naar het strand gingen of naar een andere plek waar ik er zeker van kon zijn dat 'ie uit zijn dak zou gaan dan gaf in 'm in de ochtend Rimadyl. En hij heeft in die tijd idd nooit last / pijn gehad.

[tineke]

goed dat die rimadyl vooraf dus ook aangeraden wordt door orthopedisten, dan hoef ik me er zeker niet schuldig over te voelen .

Tash zat ook op de rmadil de laatse tijd van haar leven ,ik vond het ook voor mezelf een fijn idee dat zij geen pijn zou hebben.
Zij kon op een gegeven moment niet meer meekomen met de langere wandelingen of wandelingen door de duinen maar daar vonden we alternatieven voor.
Een korte wandeling groenendaal of een kort stukje groene weelde deed haar ook goed.
Gewoon het meemogen en wat leuks ondernemen met de baas geeft al vaak zoveel plezier ook al is het stukken korter dan voorheen.
Tenminste met Tash had ik wel heel sterk het idee dat ze er tot het laatst toe plezier in had al was het korter en minder intensief dan voorheen ,en was het wel wat meer dan pastte we de medicatie daar ook op aan

[Hutsje]

hoe bedoel je dan die 1,5 pil per week? in hoeveel dosissen geef je die dan?

1 Dosis per week. Dus elke dinsdag geef ik Billy 1,5 pil (150 mg) bij zijn maaltijd. Dat is - voor zijn gewicht - de juiste dosis qua ontsteking-remmende werking.

goed dat die rimadyl vooraf dus ook aangeraden wordt door orthopedisten, dan hoef ik me er zeker niet schuldig over te voelen .

Het werd mij aangeraden na de revalidatie-tijd. Als we dan naar het strand gingen of naar een andere plek waar ik er zeker van kon zijn dat 'ie uit zijn dak zou gaan dan gaf in 'm in de ochtend Rimadyl. En hij heeft in die tijd idd nooit last / pijn gehad.

in het geval van een geopereerde hond kan ik me dat voorstellen, maar zou een hond waarvan de knieband ingescheurd is niet juist dan over zijn grenzen heengaan waardoor de band verder inscheurt of afscheurt?