Ze was er al toen ik voor het eerst in het asiel kwam helpen.
Altijd zo rustig, altijd zo lief, altijd zo'n fantastische knuffelbeer.
Vorige maand merkten we dat er iets niet goed ging met haar.
Eerst dachten we dat het kwam door het warme weer maar... jammer genoeg was dat niet zo.
Uit tests bleek dat ze het wobbler-syndroom had gekregen.
Tijdens haar laatste week mocht ze in onze keuken slapen, in plaats van in haar hok.
Ze kreeg het steeds moeilijker om op te staan en had heel veel pijn.
De wondjes die ze had genazen ook erg slecht en begonnen te ontsteken.
Niemand wou dat ze langer zo zou afzien...
Het spijt ons, Beau, dat we niet meer hebben kunnen doen.
Iedereen hier mist je erg...
Gelukkig heeft ze van jullie wel veel liefde gekregen. Maar het is heel erg triest dat ze niet bij een familie heeft mogen zijn in haar laatste levensfase.....
TARAK
