Het is een behoorlijk tijdje terug dat we hier geweest zijn i.v.m met een periode geen internet te hebben gehad.
Ursus onze rode reu Bullmastiff is helaas uit ons midden gegaan maandag 2 augustus.
Ursus heeft eerder ruim een jaar terug een operatie aan 2 kwaadaardige tumors gehad waar ze niet al het kwaadaardige weefsel konden verwijderen.
Vanaf die tijd ging het op zich een tijd goed met Ursus, al was het advies van de arts om m niet te veel te laten aankomen gezien ook zijn heupen niet goed waren zoals hij aan zijn lopen kon constateren.
Dat hebben we die tijd ook goed in de gaten gehouden en dat ging prima al was meneertje nou eenmaal een diefje wat we er nooit uit hebben kunnen halen toen hij in ons midden kwam met 5 jarige leeftijd en pikte wel eens wat van tafel of Nikita (mijn nu 5 jarige dochtertje) haar bordje als we even niet opletten.
Een aantal weken terug begon Ursus wat te sukkelen, en sliep erg veel.
Hij had minder trek en spelen had hij ook niet veel zin meer in met Buffy.
Ook met het warme weer lag hij het liefst in de gang lekker koel met zijn koelband om ...toen merkte ik echt dat onze kanjer snel achteruit ging, en had ik al mijn vermoedens dat onze kanjer niet lang meer in ons midden zou zijn.
We zijn 3 daagjes naar de camping geweest en verbleef een vriendin van me bij onze hondjes.
Toen we die woensdag terug kwamen van onze korte trip merkte ik de dagen die daarop volgde dat Ursus nog erger achteruit ging. Hij nam 2 happen van zijn eten en ging al snel weer naar zijn plaats om te slapen,het maakte hem niet meer uit wat ik m voorhield hij pakte het gewoon niet meer aan en legde zijn koppie weer neer.
Ook het uitlaten ging erg moeizaam voor hem en had er de puf niet meer voor, zijn ontlasting was minimaal slijmerig en soms met een spoortje bloed ertussen,ook het plassen gaf hem moeite en plaste zijn blaas niet meer leeg maar telkens kleine beetjes met moeite, en kon het niet meer ophouden als hij in huis was en liet het dan lopen.
Voor het weekend leek het ietsje op te knappen maar in mijn achterhoofd wist ik het al het was echt ernstig.
In het weekend is mijn ex en een aantal vrienden langs geweest om afscheid van ons kereltje te komen nemen, ze wilde hem graag nog een hele dikke knuffel geven voor het echt niet meer zou kunnen.
Die maandag was weer mijn 1e werkdag maar heb ik vrij genomen van mijn werk en heb ik gelijk 's morgens de DA gebeld waar we 's middags terecht konden ...de hele ochtend hebben we Ursus nog lekker kunnen knuffelen samen en met Buffy (al had zij zich al grotendeels van hem terug getrokken de afgelopen dagen en hing erg aan mij en Nikita)
's middags toen we bij de DA waren had Ursus nog wel interessen naar andere hondjes die in de wachtruimte zaten maar hij had er de puf niet voor om er moeite voor te doen om er heen te willen en zat dan zielig te piepen, Nikita is de hele periode naast Ursus op de grond gaan zitten in de wachtruimte om m te kalmeren en hij legde zijn koppie op haar schoot en was dan weer wat rustiger.
Toen we binnen werden geroepen tippelde hij kwispelend rustig mee, we hadden m met zijn 2e op de tafel gezet en de DA deed wat onderzoeken na mijn verhaal wat er met Ursus aan de hand was.
Er werdt een 2e DA bij gehaald na de onderzoeken die er waren gedaan en de resultaten bekend waren deze arts had Ursus ook geopereerd aan de kwaadaardige tumors en had me er toen al op gewezen dat hij mogenlijk uitzaaiingen heeft, wat nu ook uit de resultaten bleek te komen dat hij prostaatkanker heeft.
Na wat met de arts te hebben gepraat over de mogenlijkheden die er waren en het slaag persentage van misschien een half jaartje á een jaar mits er geen andere uitzaaiings probleem openbaart, heb ik de beslissing genomen voor het welzijn van Ursus om hem te euthanaseren gezien zijn toestand te verzwakt was en hij zich mogenlijk beroerder zou gaan voelen van de chemo en medicijnen dan dat het kans op slagen heeft bij onze kanjer en dat verdient hij niet.
Nikita had ik er uit voorzorg al op ingesteld dat Ursus mogenlijk bij de DA blijft en hij daar een prikje krijgt dat hij gaat slapen en naar de hemel gaat en bij Jeff gaat wonen dat hij samen met Jeff kan spelen en we hem net als haar broertje, tante en Jeff ´s avonds aan de hemel terug zien als sterretje.
In de 1e instantie weet je natuurlijk de klap komt later ondanks het lijkt alsof ze het wel begrijpt maar je weet wel beter natuurlijk van een 5 jarig meisje.
Ze had een hele mooie tekening voor Ursus gemaakt en toen Ursus het 1e prikje kreeg om rustig te worden dat zijn koppie zwaarder wordt moest ik er nog het 1 en ander bijschrijven van haar.
Lieve Ursus mannetje ik vind het heel erg dat je moet gaan slapen voor altijd en dat je naar de hemel gaat.
"Ik vind het wel heel leuk dat je bij me achterin de auto was.
Ik vind je heel erg schattig en lief Ursus ik denk dat Jeff je ook heel lief vind en je lekker met hem samen kan spelen in de hemel en met Tante Olga en mijn broer Demy.
Lieve Ursus slaap lekker, vanavond ga ik kijken in de hemel of ik je zie met mijn tekening".
Later die middag ging er iets niet helemaal zoals Nikita wou en zette het op het huilen....toen ik haar vroeg waarom ze zo boos was en huilde wist ze het niet, toen ik haar vroeg ben je verdrietig om Ursus toen kwam alles eruit en heeft ze tranen met tuiten gehuild ook ik overgens .....ze bleef maar roepen Ursus kom terug !! ...hartverscheurend en ontroostbaar was ze ...ook de buren kwamen met een ijsje voor haar omdat ze het zó erg vonden en haar door de betonnen muren heen hoorde huilen.
's avonds ging het weer wat beter en zijn we samen naar boven gegaan dat ze lekker in mijn bed mocht slapen en dat ik bij haar blijf en haar straks als het donker is haar wakker maak dat we samen naar de hemel gaan kijken of we Ursus in de hemel zien als sterretje.
's avonds heb ik haar wakker gemaakt en hebben we gekeken ...volgens haar heeft ze Ursus gezien en is ze rustig in slaap gevallen.alle dagen moet ik haar wakker maken en wilt ze naar de sterren kijken ..... daarna valt ze weer lekker in slaap.
Buffy is er nog rustig onder al at ze wel wat minder en heb haar nu volledig op KVV gezet wat ze perfect eet, ze is erg aanhalig naar ons toe.
Ze volgt onsoveral naar toe maar gaat ook wel deels haar eigen gangetje.
Ze heeft een lekker bot gekregen en is daar vaak op aan het kluiven. verders tippelt ze zoals gewoonlijks van de tuin naar binnen en weer terug ...dus nog maar even aankijken hoe ze er der loop de tijd verders op zal reageren.
We doen veel samen en ze gaat vaak en weer veel mee naar het bos strand en overal waar je lekker kan wandelen, hoop dat haar dat weer genoeg afleiding geeft.
